در مورد سؤال دوم:

As regards the second question:

برخی کارِ برپایی دولت اسلامی را یک آزمایش توصیف می‌کنند، و راهِ دستیابی به آن را برنامه‌ی آزمایشی‌ای می‌دانند که دعوت از آن می‌گذرد. آیا درست است که این موضوع با این عبارات مطلق بیان شود؟

There are those who describe the work to establish the Islamic State as an experiment, and the path to acheive it is the experimental plan that the da’wah undergoes. Is it correct to speak of this matter in these absolute terms?

توصیف این روش به عنوان یک آزمایش، نابجاست. این توصیف معنایی را القا می‌کند که با معنای اصطلاح «الأسلوب الشرعي» (روش شرعی) سازگار نیست. روش کار در اسلام از احکام شرعی‌ای تشکیل شده است که قوت دلیل خود را از آن می‌گیرند. جماعت موظف است به آن‌ها پایبند باشد، همان‌گونه که به شریعت پایبند است، و تا زمانی که آن‌ها را احکام شرعی می‌داند، حق ندارد از آن‌ها عدول کند. بنابراین، این روش موضوع آزمون و خطا نیست (به این معنا که اگر به هدف رسید، تلاشی موفق بوده و در غیر این صورت شکست خورده و باید تغییر کند) تا روش تجربی‌ای یافت شود که هدف را محقق سازد.

The description of the method as an experiment is misplaced. It gives a meaning that is not consistent with the meaning of the term, “the Shar’ee method.” The method of work in Islam consists of Shar’ee rules that rely on the strength of the daleel (evidence). The group is obliged to adhere to them as it adheres to the Shar’a, and is not allowed to deviate from it as long as it viewed them as Shar’ee rules. Thus, it is not a subject of trial and error (so if it realised the aim then it is a successful attempt, otherwise it is a failure and must be changed), in order to find the experimental method that will realise the objective.