۱۳۔ سیدنا یوسف (ع) اور کفر کے نظام کے اندر حکومت

۱۳۔ سیدنا یوسف (ع) اور کفر کے نظام کے اندر حکومت - الدعوة إلى الإسلام | Quran Course

هر کس آیات سورۀ یوسف را که به این موضوع مربوط‌اند مطالعه کند، درمی‌یابد که این دیدگاه، که شرکت در نظام‌های کفر را جایز می‌داند، بر دو آیۀ زیر استوار است: «او نمی‌توانست برادرش را بر اساس دین (قانون) پادشاه [به‌عنوان برده] نگه دارد، مگر آن‌که خدا بخواهد» [TMQ 12:76] و «(یوسف) گفت: مرا بر خزانه‌های زمین بگمار» [TMQ 12:55]. آنان این دو آیه را به گونه‌ای تفسیر کرده‌اند که با دیدگاهشان سازگار باشد. آنان همۀ اصول بنیادینی را که اسلام بر آن بنا شده و با دیدگاهشان در تضاد است فراموش کرده‌اند، و آیاتی را که با این برداشت ناسازگار بودند نادیده گرفته‌اند. حتی موضوع عصمت پیامبران را نیز کنار گذاشته‌اند. اگر برداشت آنان از این دو آیه فرو بریزد، آنچه را که دربارۀ سیدنا یوسف (ع) ساخته‌اند نیز فرو خواهد ریخت.

The one who studies the ayaat from Surah Yusuf, which relate to this subject, will notice that this opinion, that permits participation in the systems of kufr, is based on the two following ayaat; “He could not take his brother by the deen (law) of the King (as a slave), except that Allah willed it.” [TMQ 12:76], and; “(Yusuf) said: ‘Set me over the store-houses of the land.’” [TMQ 12:55]. They explained them in a manner that agrees with their opinion. They forgot all the principles upon which Islam is built that are contrary to their opinion, and ignored the ayaat that contradicted this understanding. They even dismissed the subject of the infallibility of the Prophets. If their understanding of these two ayaat collapsed, then everything they built on the subject of Sayyiduna Yusuf (as) collapses.

پیامبران، پاکان خداوند ﷻ از میان آفریدگان او و برگزیدگان اویند. او ایشان را برمی‌گزیند تا دین او را گسترش دهند. آنان الگو و نمونه برای قوم خود هستند. ایشان نمونه‌های راستین فرمانبرداری و پایبندی‌اند، زیرا فرمان او را به بهترین شکل به جای آوردند. خداوند ﷻ ایشان را از گناهان و وسوسه‌ها نگاه داشته، بر حق استوارشان کرده و یاری خود را به آنان ارزانی داشته است. سیدنا یوسف (ع) از این گروه برگزیده است. خداوند ﷻ او را ستوده و در بیش از یک آیه، ستایشی درخشان از او کرده است. او ﷻ فرموده است: «و این‌گونه پروردگارت تو را برمی‌گزیند و تعبیر خواب‌ها را به تو می‌آموزد و نعمت خود را بر تو کامل می‌گرداند…» [TMQ 12:6]. و فرموده است: «و چون [یوسف] به کمال رشد خود رسید، به او حکمت و دانش دادیم، و این‌گونه نیکوکاران را پاداش می‌دهیم.» [TMQ 12:22].

The Prophets are the pure ones of Allah 􀀬 from His creation and His chosen ones. He selects them to spread His deen. They are the example and model for their people. They are the true examples of subservience and adherence, since they undertook His command in the best way. Allah 􀀬 has protected them from sins and temptations, and made them firm on the truth and granted them His Help. Sayyiduna Yusuf (as) is from this chosen group. Allah 􀀬 has praised him and given him a brilliant commendation in more than one ayah. He 􀀬 said; “Thus will your Lord choose you and teach you the interpretation of dreams and perfect His favour on you…” [TMQ 12:6]. He 􀀬 said; “And when he (Yusuf) attained his full manhood, We gave him wisdom and knowledge, thus we reward the Muhsineen (those who do good).” [TMQ 12:22].

«بی‌شک او از بندگان برگزیده و هدایت‌یافته ما بود.» [TMQ 12:24]. و او ﷺ گفت: «این‌گونه یوسف را در آن سرزمین جای دادیم تا هر جا که خواست در آن اختیار و تصرف کند. رحمت خود را به هر که بخواهیم می‌رسانیم و پاداش نیکوکاران را ضایع نمی‌گردانیم.» [TMQ 12:56] او داعیِ دعوت به سوی الله ﷻ از بالاترین مرتبه بود. قرآن یادآور می‌شود که هنگامی که همزندانی‌هایش از او درباره تعبیر خوابشان پرسیدند، گفت: «آیا خدایان پراکنده بهترند یا الله، یگانه و چیره؟ جز او را نمی‌پرستید، بلکه تنها نام‌هایی را می‌پرستید که خود و پدرانتان بر آن‌ها نهاده‌اید و الله هیچ دلیلی بر آن نازل نکرده است. فرمان و حکم جز از آنِ الله نیست. او فرمان داده که جز او را نپرستید؛ این است دین راست و استوار، اما بیشتر مردم نمی‌دانند.» [TMQ 12:39-40] او پاکدامن بود، خود را به الله ﷻ پایبند می‌دانست و در پناه او بود. پس الله ﷻ او را از نیرنگ زنان و از نیرنگ زن عزیز مصر بازداشت؛ سخن آن زن که قرآن آن را یادآور شده است: «من بودم که خواستم او را به فریب بکشانم، اما او سر باز زد. و اکنون اگر فرمان مرا اطاعت نکند، قطعاً به زندان افکنده خواهد شد و از خوارشدگان خواهد بود.»

Surely he was one of Our chosen, guided slaves.” [TMQ 12:24]. He 􀀬 said; “Thus did We establish Yusuf in the land, to take possession therein, as when or where he likes. We bestow of Our Mercy on whom We please, and We make not to be lost the reward of the Muhsinoon (those who do good).” [TMQ 12:56] He was a da’ee (carrier of da’wah) to Allah 􀀬 of the highest type. The Qur’an mentions that when his companions in prison asked him about the interpretation of their dreams he said; “Are many different lords (gods) better or Allah, the One, the Irresistible? You do not worship besides Him, but only names that you have named (forged), you and your fathers, for which Allah has sent down no authority. The command (or judgement) is for none but Allah. He has commanded that you worship none but Him, that is the (true) straight religion, but most men know not.” [TMQ 12:39-40] He was chaste, bound by Allah 􀀬 and seeking protection with Him. So Allah 􀀬 turned him away from the tricks of women and from the tricks of al-Aziz’s wife, whose statement has been mentioned by the Qur’an; “And I did seek to seduce him, but he refused. And now if he refuses to obey my order, he shall certainly be cast into prison, and will be one of those who are disgraced.

از همه جا تا برای آنان چیزی از محصولاتی را بدهد که با تدبیر خود ذخیره کرده بود و توزیع آن را پادشاه به او سپرده بود. برادرانش آمدند و او آنان را شناخت، در حالی که آنان او را نشناختند. او به برادر کوچکترش گفت که من برادر تو هستم، تا غمگین نشود. او برای برادرانش نیرنگی اندیشید و بی‌آنکه کسی متوجه شود، جام (ظرف آشامیدن) را در بار شتر برادرش گذاشت. سپس گفت که آن را گم کرده است و کسی اعلام کرد که صاحبان کاروان شتران دزد هستند. آنان برای کسی که آن را پیدا کند، بار یک شتر را تعیین کردند. برادران یوسف (ع) این اتهام را با شدت بسیار رد کردند. کسانی از یاوران یوسف (ع) که بر توزیع نظارت داشتند، گفتند: «پس کیفر او چه باشد، اگر دروغگو باشید؟» {ترجمه قرآن کریم ۱۲:۷۴}. برادران یوسف گفتند: «کیفرش آن است که هر کس که آن (جام) در بارش یافت شود، خودش در برابر این (کار) نگه داشته شود (و برده گردد)» {ترجمه قرآن کریم ۱۲:۷۵}، یعنی دزد به‌عنوان برده (بنده‌شده) گرفته می‌شود. این بر طبق شریعت یعقوب (ع) بود. پس یوسف (ع) پیش از بار برادر کوچکترش، بارهای آنان را تفتیش کرد. سپس آن را از بار برادر کوچکترش بیرون آورد، پس کیفر او این بود که به‌عنوان برده گرفته و بنده شود. سپس آیه‌ای آمد که درباره سیدنا یوسف (ع) می‌گوید: «او نمی‌توانست برادرش را به قانون پادشاه (با خود) نگه دارد» {ترجمه قرآن کریم ۱۲:۷۶}. برخی آن را چنین توضیح داده‌اند که مراد شریعت و نظام پادشاه است. یعنی پادشاه مصر شریعت و نظامی داشت و سیدنا یوسف (ع) با شریعت و نظام این پادشاه حکومت می‌کرد. او در این مسئله نیرنگی اندیشید که با آن بتواند برادرش را نزد خود نگه دارد. پس به تدبیری مؤدبانه متوسل شد تا خودشان کیفری را که با آن محاسبه خواهند شد، بر زبان آورند. او به آنان نگفت که کیفر دزد بر طبق قانون پادشاه چنین و چنان است. بلکه او آنان را وادار کرد که حکم را بر اساس شریعت یعقوب صادر کنند، تا برادرش را نزد خود نگه دارد۔

from everywhere to give them something from the crops that he had saved by his management, and whose distribution the King had charged him with. His brothers came, and he recognised them while they did not recognise him. He told his younger brother that he was his brother, so that he would not be grieved. He planned a trick for his brothers, and put the siqayah (drinking vessel) in the saddle of his brother’s camel, without anybody noticing. So he said that he had lost it, and somebody announced that the owners of the camel caravan had stolen. They assigned one camel load for the one who finds it. The brothers of Yusuf (as) rejected the accusation with great vehemence. Those who supervised the distribution from amongst the aides of Yusuf (as), said; “What then shall be the penalty of him, if you are (proved to be) liars.” [TMQ 12:74]. Yusuf ’s brothers said; “The penalty should be that he, in whose bag it is found, should be held (as a bondman) for the atonement.” [TMQ 12:75], which means the thief would be taken as a bondsman (enslaved). This was in accordance with the Sharee’ah (law) of Ya’qub (as). So Yusuf (as) started to search their baggage before his younger brother’s baggage. He then brought it out of his younger brother’s baggage, so his penalty was to be taken as a bondsman and enslaved. Then came the ayah that said about Sayyiduna Yusuf (as); “He could not take his brother by the law of the King.” [TMQ 12:76]. Some of them explained it to mean the Sharee’ah (law) and Nizam (system) of the King. This meant that the King in Egypt had a Sharee’ah and a system, and Sayyiduna Yusuf (as) governed with the Sharee’ah and system of this King. In this problem, he planned a trick by which he could keep his brother at his side. So he resorted to a polite plot, to make them pronounce themselves the penalty by which they will be accounted. He did not tell them that the penalty of the thief according to the law of the King is such and such. Rather he made them pronounce the verdict according to the law of Ya’qub, so as to keep his brother with him.

اگر به واژه «دین» در زبان عربی بنگریم، درمی‌یابیم که از واژه‌های رایجی است که بیش از یک معنا را در خود دارد. در فرهنگ لسان العرب (زبان عرب) آمده است که «دین» به معنای اجبار و اطاعت است. بنابراین «دِنتُهُم فَدانوا» یعنی «من ایشان را به اجبار واداشتم، پس اطاعت کردند». دین همچنین به معنای پاداش و جایزه است؛ و می‌گویی «دِنتُهُ بِفِعلِهِ دِيناً» به معنای «به او پاداش دادم». همچنین «يومُ الدِّين» به معنای «روز جزا» است. دین همچنین به معنای حساب‌رسی است، چنان‌که در سخن خداوند آمده است: «مَلِكِ يَومِ الدِّين» [سورهٔ فاتحه، آیهٔ ۳]. دین همچنین به معنای شریعت و سلطه است، چنان‌که در سخن خداوند آمده است: «وَقَاتِلُوهُم حَتَّىٰ لَا تَكُونَ فِتنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لِلَّهِ» [سورهٔ انفال، آیهٔ ۳۹]. دین به معنای خواری و بردگی نیز هست، و «مَدین» به معنای برده است، و «المَدينَة» به معنای ملتی است که در تملک دیگری است، چنان‌که در سخن خداوند آمده است: «أَإِنَّا لَمَدِينُونَ» [سورهٔ صافات، آیهٔ ۵۳]، یعنی «آیا ما مملوک هستیم؟». همچنین در سخن او: «فَلَولَا إِن كُنتُم غَيرَ مَدِينِينَ * تَرجِعُونَهَا إِن كُنتُم صَادِقِينَ» [سورهٔ واقعه، آیات ۸۶-۸۷]، «مَدِينِينَ» در اینجا یعنی مملوک.

If we refer to the word ‘deen’ in the Arabic, we find it of the common words, which carry more than one meaning. In the dictionary Lisan al- Arab (the arab tongue), it states that, ‘deen’ means the coercion and obedience. So ‘dintuhum fa danoo’ means ‘I coerced them, so they obeyed.’ Deen also means the reward and the prize. You say ‘dintuhu for his action deenun’ to mean ‘I rewarded him.’ Also ‘Youm al-deen’ means the ‘day of recompense.’ Deen also means the accounting, as in His 􀀬 saying; “The Owner of Youm al-deen.” [TMQ 1:3] Deen also means Sharee’ah and Sultan, as in His 􀀬 saying; “And fight them until there is no more Fitnah (persecution) and the deen will in its entirety be for Allah.” [TMQ 8:39]. Deen means humiliation and enslavement, and the ‘madeen’ is the slave, al-madeenah is the possessed nation, as in His 􀀬 saying, “Are we Madeenoon?” [TMQ 37:53], meaning ‘owned’. The same as in His 􀀬 saying, “Then why do you not – if you are not madeeneen – bring it (the soul) back, if you are truthful?” [TMQ 56:86-87]. ‘Madeeneen’ here means owned.

اگر بگوییم که منظور از واژه «دین» شریعت است، آنگاه نشانههای شرعی مانع این فهم میشوند، اگر این فهم به آن بینجامد که حضرت یوسف (ع) در حکومت با کفر شرکت کند. این کار برای پیامبران و مؤمنان حرام است و با ماهیت رسالت در تضاد است، زیرا رسالت بر این پایه استوار است که پرستش و بندگی تنها برای الله ۻ باشد و حق قانونگذاری فقط از آنِ اوست. او ۻ میفرماید: «و پیش از تو هیچ فرستادهای نفرستادیم مگر اینکه به او وحی کردیم که: هیچ معبودی جز من نیست، پس تنها مرا بپرستید.» [TMQ 21:25]. از همین رو، این یوسف (ع) بود که به مردم میگفت: «فرمان جز از آنِ الله نیست. او فرمان داده که جز او را نپرستید؛ این است دین راست و استوار، ولی بیشتر مردم نمیدانند.» [TMQ 12:39-40]. محال است که او در این امر با آنان مخالفت کند و حکومت خدایان گوناگون را بپذیرد. همانند این وضعیت، میبینیم که حضرت شعیب (ع) به قوم خود میگفت:

If we say the meaning intended from the word deen is Sharee’ah, we find that the Shar’ee indications prevent this understanding, if it leads to Sayyiduna Yusuf (as) participating (in ruling) with kufr. This is haraam for the Prophets and believers, and in conflict with the nature of the Message, which is established on making worship and servitude for Allah 􀀬 alone, and the right of legislation is only for Him. He 􀀬 says; “And We did not send any Messenger before you (O Muhammad 􀁕) but We inspired him (saying): Laa ilaaha illa ana [none has right to be worshipped but I (Allah)], so worship Me (Alone and none else).” [TMQ 21:25]. Hence, it was Yusuf (as), who used to say to the people; “The command (or judgement) is for none but Allah. He has commanded that you worship none but Him, that is the (true) straight religion, but most men know not.” [TMQ 12:39-40]. It is impossible that he would go against them in this matter and accept the rule of different gods. Similar to this situation, we find Sayyiduna Shu’ayb (as) saying to his people:

این سخن به تولید محصولات کشاورزی، سال‌های برداشت محصول و سال‌های خشکسالی، و آنچه درباره آن‌ها باید انجام شود مربوط است. بنابراین، او به حضرت یوسف (ع) دستور داد که مسئولیت ذخیره‌سازی آرد را بر عهده گیرد و در سال‌های برداشت، توزیع آن را سازماندهی کند تا برای سال‌های خشکسالی کفایت کند، بدون آن‌که در کارش زیاده‌روی کند یا امانتی را که به او سپرده شده خیانت نماید. این کاری دشوار است که جز از سوی کسی که شایسته، امین، دقیق و آگاه باشد، مانند یوسف (ع)، انجام نمی‌شود. آنچه میان یوسف (ع) و برادرانش رخ داد به‌طور خاص با همین موضوع مرتبط است. روا نیست که از این چارچوب منحرف شویم یا دامنه مسئولیت حضرت یوسف (ع) را گسترش دهیم. ما حق نداریم بگوییم که وظیفه او مصادره ثروت و هزینه کردن آن برای درباریان، خانواده، ارتش یا شهروندان پادشاه بوده، و این‌که این کار باید بر اساس نظام پادشاه و نه شریعت یعقوب (ع) انجام شده باشد. گسترش متن برای دربرگرفتن چنین جزئیاتی نیازمند دلیل است.

It relates to the production of crops, the years of harvest and the years of drought and what should be done regarding them. Thus, he ordered Sayyiduna Yusuf (as) to take up the responsibility of storing the flour, and organise the distribution in the years of harvest so as to accommodate for the years of drought, without committing excess in his task or betraying the trust that had been given to him. This is a difficult task, which cannot be done except by someone competent, trustworthy, careful and knowledgeable, like Yusuf (as). What took place between Yusuf (as) and his brothers was specifically related to this subject. We are not allowed to deviate from this context or expand the scope Sayyidina Yusuf ’s responsibility. We are not entitled to say that his task related to seizing wealth and spending it on the King’s entourage, family, army or citizens, and that this must have taken place according to the system of the King and not the Shar’eeah of Ya’qub (as). The expansion of the text to encompass such details requires a daleel.

یوسف (ع) ناگزیر بود که پس از سال‌های خشکسالی، کسی باشد که مردم برای نجات از گرسنگی به سوی او روی آورند. همچنین ناگزیر بود که آوازه‌اش به دلیل عدالت و توزیع منصفانه‌اش به همه جا برسد. این امر جایگاه او را نزد پادشاه استوار کرد و او را به پادشاه نزدیک‌تر ساخت. شاید همین بود که او را قادر ساخت از مقام «عزیز» — آن‌گونه که برادرانش خطابش کردند: «ای عزیز، ما و خاندانمان را به تنگدستی افتاده است» [سورۂ یوسف، ۸۸] — به مقام پادشاهی برسد، پس از آن‌که پدر و مادرش از بیابان آمدند. او نزد پروردگارش دعا کرد و گفت: «پروردگارا! بی‌تردید از فرمانروایی به من بخشیدی...» [سورۂ یوسف، ۱۰۱]؛ و سپس خداوند فرمود: «و پدر و مادر خود را بر تخت بالا برد...» [سورۂ یوسف، ۱۰۰]، که به این معناست که سرانجام فرمانروایی به او داده شد.

It was inevitable that after the years of drought, Yusuf (as) would be the person to whom the people would turn to save them from hunger. It was also inevitable that his fame would spread far and wide, due to his justice and fair distribution. This strengthened his position with the King and made him even closer to him. Perhaps this is what enabled him to move from being the Aziz, as his brothers addressed him; “O ruler of the land (O Aziz).” [TMQ 12:88], to being the King after his parents came from the desert. He made du’a to his Lord and said; “My Lord! You have indeed bestowed on me of the sovereignty…” [TMQ 12:101]; and then Allah 􀀬 said; “And he raised his parents to the throne…” [TMQ 12:100], which means that the authority was given to him eventually.

ما ذكرناه ليس استثناءً من هذا، إذ هو قولٌ اجتهاديٌّ كسائر التفاسير. غير أنه يختلف عن غيره من الأقوال من جهة أنه يتّفق مع ما يليق بالأنبياء من التقوى والإيمان، ولا يناقض عصمة الأنبياء الثابتة في أصول الدين. وأيُّ بُعدٍ عن الحق أعظم من تفسيرٍ يناقض قولاً صريحاً نطق به لسان يوسف (عليه السلام) نفسه، حين رفض أن يتّبع غيره من أهل الشرك في عقيدتهم، وأن يترك الحكم الذي يختصّ به الله ﷻ، كما رأينا فيما سبق؟ ونحن حين نسير على هذا المنهج، ونبيّن حال يوسف (عليه السلام)، لا نريد أن نأتي برأيٍ آخر لتأييد تحريم المشاركة في أنظمة الكفر. فقولنا هو حكم الشرع، لا قاعدةٌ شرعيةٌ ظنّية، بل هو قطعيّ الدلالة والثبوت.

What we have mentioned is also no exception to this, since it is speculative like the other explanations. However, it is different from other opinions in the sense that it is in harmony with what befits the Prophets in terms of Taqwa and Imaan, and does not contradict the infallibility of the Prophets that is established in the fundamentals of the deen. How much further can an explanation be from the truth when it contradicts a definite statement uttered by the tongue of Yusuf (as) himself, when he rejected others to follow the ‘Aqeedah of shirk, and to leave the exclusive reference to Allah 􀀬 for judgment, as we have seen previously? By proceeding in this manner, where we clarify the situation of Yusuf (as), we do not wish to bring another opinion to support the prohibition of participating in kufr systems. Our view is the Hukm of the Shar’a and not a speculative Shar’a rule. It is definite in meaning and authenticity.

در حالت دوم، اگر آن حکم در زمان آنان مباح بوده باشد، پس شریعتِ کسانی خواهد بود که پیش از ما آمده‌اند و بر ما نیز لازم می‌آید که آن را شریعتِ ما قرار دهیم. بنابراین پرسش این است: آیا شریعتِ پیشینیان می‌تواند برای ما شریعت باشد؟ گروهی از دانشمندان فقه و اصول این قاعده را وضع کرده‌اند که «شریعتِ پیش از ما، شریعتی برای ما نیست»، و برای اثبات آن به متون بسیاری استناد می‌کنند که نشان می‌دهد آنچه محمد ﷺ آورده، شرایع پیشین را به‌طور کامل نسخ کرده و برای تأکید بر این مطلب، برخی از احکام آن را در جزئیات نیز نسخ نموده است. اگر ما نظر این گروه از دانشمندان را بپذیریم، پیروی از وضعیت یوسف (ع) یا هر پیامبر دیگری و استناد به آن برای ما جایز نخواهد بود. گروه دیگری از دانشمندان فقه و اصول قاعده‌ای دیگر وضع کرده‌اند: «شریعتِ پیش از ما، تا زمانی که نسخ نشده باشد، شریعتی برای ما است.» این دانشمندان نیز دلایل فقهی خود را دارند. آنان می‌گویند اگر شرایع پیشین برای ما هیچ فایده‌ای نداشته باشند، قرآن آن‌ها را یاد نمی‌کرد. این دانشمندان می‌گویند آنچه محمد ﷺ آورده، همه آنچه پیش از ما بوده را یک‌باره نسخ نکرده است.

In the second case, if it had been lawful for their time, then it would come to us being the law (Shar’a) of those who came before us. So the question becomes, can the Shar’a of those who came before us be a Shar’a for us? A group of scholars of Fiqh and Usul have laid down the following principle; “the Shar’a before us is not a Shar’a for us”, citing as proof many texts that show that what Muhammad 􀁕 brought has completely abrogated the previous laws and abrogated some parts of it in the details to emphasize this point. If we adopt the opinion of this group of scholars, then it would not be allowed for us to follow or cite as proof the situation of Yusuf (as) or any other Prophet. Another group of scholars of Fiqh and Usul have laid down another principle; “the Shar’a of before us is a Shar’a for us as long as it has not been abrogated.” Those scholars also have their juristic reasoning. They say that if the previous laws are not to have any use for us, then the Qur’an would not have mentioned them. Those scholars say that what Muhammad 􀁕 brought did not abrogate everything that came before us all at once.

به همین ترتیب، حکم کردن بر اساس آنچه الله ﷻ نازل کرده فرض است. پذیرش آن به ایمان پیوسته است، به سبب نصّ قطعی که در این موضوع آمده است. اما اجرای آن طاعت (فرمانبرداری) است و ترک اجرای آن معصیت (گناه) است. پس کسی که بر اساس آنچه الله ﷻ نازل کرده حکم نمی‌کند، اگر به حکم کردن بر اساس وحی الهی ایمان نداشته باشد یا آن را انکار کند، به کفر متهم می‌شود. و اگر آن را بپذیرد اما اجرا نکند، مرتکب گناه می‌شود (که کفر نیست). بنابراین، این سخن که حکم کردن بر اساس آنچه الله ﷻ نازل کرده از اصول متفق‌علیه است، ناظر به جنبهٔ نخست است و این درست است. اما جنبهٔ دوم، یعنی جنبهٔ عملی، به شریعت و کاربست آن مربوط می‌شود. به عبارت دیگر، این جنبه به فروع مربوط است نه به اصول. از این منظر، این موضوع در زمرهٔ این مسئله قرار می‌گیرد که آیا این حکم از شریعت‌های پیش از ما هست یا نه.

In the same way, ruling by what Allah 􀀬 has revealed is fard. Its acceptance is linked to Imaan owing to the definite text that deals with this subject. As for its execution, it is Taa’ah (obedience) and not to execute it is a ma’siyah (sin). So the one who does not rule by what Allah 􀀬 has revealed is charged with kufr if he does not believe in ruling by Allah’s revelations or if he rejects it. He will be committing a sin (which excludes kufr) if he accepts it but does not apply it. Therefore, the statement that ruling by what Allah 􀀬 has revealed is from the agreed Usul refers to the first aspect. This is correct. As for the second aspect (the practical aspect) it is related to the Sharee’ah and its application. In other words, it relates to the furoo’ (branches) and not the Usul (the foundations). So from this perspective it becomes part of the issue of whether it is from the Shar’a before us or not.

«ما هیچ پیامبری را نفرستادیم، مگر آنکه به فرمان الله اطاعت شود.» [تفسیر قرآن ۴:۶۴] آنان در رد شدن از سوی قوم خود و مسخره شدن دعوتشان شریک بودند. او ﷻ فرمود: «ای دریغ بر بندگان! هیچ پیامبری به سوی ایشان نیامد مگر آنکه او را مسخره می‌کردند.» [تفسیر قرآن ۳۶:۳۰]. و او ﷻ فرمود: «و کسانی که کفر ورزیدند به پیامبران خود گفتند: "قطعاً شما را از سرزمین خود بیرون خواهیم کرد، یا باید به آیین ما بازگردید." پس پروردگارشان به ایشان وحی فرستاد: "به یقین ستمکاران را هلاک خواهیم کرد. و بی‌گمان شما را پس از آنان در آن سرزمین ساکن خواهیم گردانید. این برای کسی است که از ایستادن در پیشگاه من (در روز قیامت) بترسد و از تهدید من بیمناک باشد."» [تفسیر قرآن ۱۴:۱۳-۱۴] آنان در این شریکند که الله ﷻ سرانجام پیروزی را به ایشان داد. او ﷻ فرمود: «(آنان مهلت داده شدند) تا آنگاه که پیامبران نومید شدند و پنداشتند که (از سوی قومشان) تکذیب شده‌اند، آنگاه یاری ما به ایشان رسید و هر که را می‌خواستیم نجات یافت. و عذاب ما از گروه مجرمان (نافرمانان الله) بازگردانده نمی‌شود.» [تفسیر قرآن ۱۲:۱۱۰] به این ترتیب، همه دعوت‌ها (پیام‌ها) که به کار رفته‌اند، وجوه مشترک بسیاری دارند که برخی از آنها را یادآور شدیم. موضعی که پیشینیان اتخاذ کردند، ذکر شد. الله ﷻ ایشان را برای ما یاد کرد تا از آنان بیاموزیم، بیندیشیم و از اموری که ایمانمان را استوار، عزمmان را قوی و صبرمان را افزون می‌کند، پند گیریم.

“We sent no Messenger, but to be obeyed by Allah’s Leave.” [TMQ 4:64] They shared in being rejected by their people and the ridiculing of their da’wah. He 􀀬 said; “Alas for mankind! There never came a Messenger to them but they used to mock at him.” [TMQ 36:30]. And He 􀀬 said; “And those who disbelieved, said to their Messengers: ‘Surely, we shall drive you out of our land, or you shall return to our religion.’ so their Lord inspired them: ‘Truly, We shall destroy the Zalimoon (disbelievers, wrongdoers). And indeed, We shall make you dwell in the land after them. This is for him who fears standing before Me (on the Day of Resurrection) and also fears My Threat.’” [TMQ 14:13-14] They share in the fact that Allah 􀀬 has given them the victory in the end. He 􀀬 said; “(They were reprieved) until, when the Messengers gave up hope and thought that they were denied (by their people), then came to them Our Help, and whomsoever We willed were delivered. And Our Punishment cannot be warded off from the people who are Mujrimoon (criminals, disobedient to Allah).” [TMQ 12:110] In this manner all of the da’waat (messages) used have many things in common, some of which we have mentioned. The position assumed by those before has been mentioned. Allah 􀀬 mentioned them to us so that we may learn from them, reflect and take admonition from those things that strengthen our Imaan, strengthen our resolve, increase us in patience.

این به این دلیل است که هر پیامبری به سوی قوم خود فرستاده می‌شد، اما فرستاده (درود و برکت بر او باد) به سوی همه مردم فرستاده شد. پیام او آخرین پیام بود. الله ﷻ به پیروان سایر ادیان دستور داد که از آن پیروی کنند و آنچه را پیش از این پیروی می‌کردند، رها سازند. او ﷻ فرمود: «همانا دین نزد الله، اسلام است.» [تفسیر قرآن ۳:۱۹]، و فرمود: «و هر کس دینی جز اسلام بجوید، از او پذیرفته نخواهد شد و او در آخرت از زیانکاران خواهد بود.» [تفسیر قرآن ۳:۸۵]، و فرمود: «و ما این کتاب (قرآن) را به حق بر تو (ای محمد ﷺ) نازل کردیم، در حالی که تصدیق‌کننده کتاب‌های پیش از خود و نگهبان بر آن‌ها است.» [تفسیر قرآن ۵:۴۸] افزون بر این، ماهیت پیامی که بر سیدنا محمد ﷺ نازل شد با پیام‌های دیگر متفاوت است، زیرا پیامی نهایی و جامع است.

This is because every prophet was sent to his people whilst the Messenger (peace and blessings be upon him) was sent to all of the people. His Message was the final message. Allah 􀀬 ordered the followers of other religions to follow it and to leave what they had been following. He 􀀬 said; “Truly, the deen with Allah is Islam.” [TMQ 3:19], and He 􀀬 said; “And whoever seeks a religion other than Islam, it will never be accepted of him, and in the Hereafter he will be one of the losers.” [TMQ 3:85], and He 􀀬 said; “And We have sent down to you (O Muhammad 􀁕) the Book (this Qur’an) in truth, confirming the Scripture that came before it (old Scriptures) and dominating over it.” [TMQ 5:48] Furthermore, the nature of the Message revealed to Sayyiduna Muhammad differs from others, in that it is final and comprehensive.

با دیگر پیامبران می‌بینیم که دعوتشان ویژهٔ یک قوم بود و برای قوم خودشان آمده بودند، به‌گونه‌ای که دیگران را شامل نمی‌شد. این یعنی دعوت آنان به زمان و مکانی مشخص محدود بود. این با اسلام در تضاد است، زیرا احکام شریعت اسلام برای همهٔ زمان‌ها و مکان‌ها مناسب است. این تفاوت اجازه نمی‌دهد که میان اسلام و چیز دیگری قیاس شود. پس مسلمانان ناگزیرند تنها از اسلام، آنچه را که از آن است، برگیرند، زیرا احکام آن به شیوه‌ای به هم پیوسته‌اند که با ماهیت آن سازگار است. برای نمونه، پیام سیدنا عیسیٰ را در نظر بگیریم. این پیام آشکارا با پیام سیدنا محمد ﷺ متفاوت است، زیرا پیامی اخلاقی و معنوی است که هیچ فراخوانی برای برپایی یک دولت در خود ندارد. همچنین ویژهٔ بنی‌اسرائیل است. پس چگونه می‌توان احکام شریعت را با آن مقایسه کرد؟

With the other Prophets we find that their da’wah was specific to a people and came specifically for their people, to the exclusion of others. This means their da’wah was restricted to a specific time and place. This is contrary to Islam whose Shar’eeah rules are suitable for all times and places. This difference does not permit analogy between Islam and anything else. This leaves the Muslims to restrict themselves to adopting from Islam only, because its rules are interlinked in a manner that fits to its nature. Let us take for example the Message of Sayyiduna ‘Isa. It is clearly different from the Message of Sayyiduna Muhammad, since it is a moral and spiritual message, which does not contain any call for the establishment of a State. It is also specific to Bani Israel. So how can the Shar’eeah rules be compared?

این نشان‌دهندهٔ سطحی است که دعاهای امروز به آن تنزل کرده‌اند. تنها چیزی که می‌توانیم بگوییم همان است که قرآن کریم به سیدنا محمد ﷺ فرمود: «بگو: این راه من است؛ من با بصیرت به سوی الله دعوت می‌کنم، من و هر که از من پیروی کند…» [سورهٔ یوسف، آیهٔ ۱۰۸] «او نمی‌توانست برادرش را بر طبق قانون پادشاه (به بردگی) بگیرد، مگر آنکه الله بخواهد.» [سورهٔ یوسف، آیهٔ ۷۶] «(یوسف) گفت: ‹مرا بر خزائن زمین بگمار؛ به راستی که من نگهبانی دانا هستم.›» [سورهٔ یوسف، آیهٔ ۵۵] «و ما پیش از تو (ای محمد ﷺ) هیچ رسولی نفرستادیم مگر اینکه به او وحی کردیم که: ‹لا إله إلا أنا [هیچ معبودی جز من (الله) نیست]، پس تنها مرا بپرستید.›» [سورهٔ انبیاء، آیهٔ ۲۵] «و همانا (بسیاری از) رسولان پیش از تو (ای محمد ﷺ) تکذیب شدند، اما با صبر، تکذیب را تحمل کردند و آزرده شدند، تا آنگاه که یاری ما به ایشان رسید، و هیچ‌کس نمی‌تواند کلمات الله را تغییر دهد. و همانا خبرهایی از پیامبران به تو رسیده است.»

It indicates the level to which the du’aa today have descended. All we can say is what the Noble Qur’an said to Sayyiduna Muhammad 􀁕; “Say: ‘This is my way; I invite unto Allah with sure knowledge, I and whosoever follows me…’” [TMQ 12:108] “He could not take his brother by the law of the King (as a slave), except that Allah willed it.” [TMQ 12:76] “(Yusuf) said: ‘Set me over the store-houses of the land; I will indeed guard them with full knowledge.’” [TMQ 12:55] “And We did not send any Messenger before you (O Muhammad 􀁕) but We inspired him (saying):’Laa ilaaha illa ana [none has right to be worshipped but I (Allah)] worship Me (Alone an none else).’” [TMQ 21:25] “Verily, (many) Messengers were denied before you (O Muhammad 􀁕), but with patience they bore the denial, and they were hurt, till Our Help reached them, and none can alter the Words of Allah. Surely there has reached you the information (news)

درباره‌ی پیامبران پیش از تو.» [قرآن ۶:۳۴] «و هیچ فرستاده‌ای را نفرستادیم مگر آنکه به فرمان خداوند اطاعت شود.» [قرآن ۴:۶۴] «ای دریغ بر بندگان! هیچ فرستاده‌ای به سوی آنان نیامد مگر آنکه او را مسخره می‌کردند.» [قرآن ۳۶:۳۰] «و کافران به فرستادگان خود گفتند: "قطعاً شما را از سرزمین خود بیرون خواهیم کرد، یا باید به آیین ما بازگردید." پس پروردگارشان به آنان وحی کرد: "قطعاً ستمکاران را هلاک خواهیم کرد. و بی‌گمان شما را پس از آنان در آن سرزمین ساکن خواهیم کرد. این برای کسی است که از ایستادن در پیشگاه من (در روز قیامت) بترسد و از تهدید من بیمناک باشد."» [قرآن ۱۴:۱۳-۱۴] «(آنان مهلت داده شدند) تا آنگاه که فرستادگان نومید شدند و پنداشتند که (از سوی قومشان) تکذیب شده‌اند، آنگاه یاری ما به سویشان آمد و هر که را خواستیم نجات یافت. و عذاب ما از گروه بزهکاران (نافرمان خداوند) بازگردانده نمی‌شود.» [TMQ 12:110]

about the Messengers (before) you.” [TMQ 6:34] “We sent no Messenger, but to be obeyed by Allah’s Leave.” [TMQ 4:64] “Alas for mankind! There never came a Messenger to them but they used to mock at them.” [TMQ 36:30] “And those who disbelieved, said to their Messengers: ‘Surely, we shall drive you out of our land, or you shall return to your religion.’ so their Lord inspired them: ‘Truly, We shall destroy the Zalimoon (disbelievers, wrongdoers). And indeed, We shall make you dwell in the land after them. This is for him who fears standing before Me (on the Day of Resurrection) and also fears My Threat.’” [TMQ 14:13-14] “(They were reprieved) until, when the Messengers gave up hope and thought that they were denied (by their people), then came to them Our Help, and whomsoever We willed were delivered. And Our Punishment cannot be warded off from the people who are Mujrimoon (criminals, disobedient to Allah.)” [TMQ 12:110]