برخی مسلمانان پیشنهاد می‌کنند که جنبش اسلامی باید جهانی باشد، زیرا اسلام دینی جهانی است و محمد ﷺ به سوی تمام بشریت فرستاده شد. افزون بر این، در واقع جنبش اسلامی با جنبش‌های جهانی روبه‌رو است. و علاوه بر این، عظمت وظایفی که تغییر اسلامی بر دوش می‌گذارد، ضرورت جهانی بودن را تحمیل می‌کند.

There are some Muslims who suggest that the Islamic movement should be universal, because Islam is a universal deen, and Muhammad 􀁕 was sent to the whole of mankind. Besides that, in reality the Islamic movement faces universal movements. Moreover the enormity of the tasks required by the Islamic change imposes the need for universality.

اصحاب این دیدگاه برای اثبات آن به آیات قرآن کریم چنین استناد می‌کنند: ۲ ۰ ۶ u T h e D a ’ w a h t o I s l a m «و این‌گونه شما را امتی میانه قرار دادیم تا بر مردم گواه باشید و پیامبر ﷺ بر شما گواه باشد.» [TMQ 2:143]. و «بگو: ای مردم! من فرستاده‌ی خدا به سوی همه‌ی شما هستم.» [TMQ 7:158]. و نیز «و ما تو را جز بشارت‌دهنده و بیم‌دهنده برای همه‌ی مردم نفرستادیم، اما بیشتر مردم نمی‌دانند.» [TMQ 34:28]. از این رو درمی‌یابیم که پیامبر ﷺ دعوت خود را به تمام جهان، به هر نیرو، لشکر یا پادشاهی، متوجه ساخت. چنان‌که به نجاشی (پادشاه حبشه)، هرقل (امپراتور روم) و مقوقس (امپراتور قبطیان) نامه نوشت.

People who hold this view cite the following Qur’anic proofs; 2 0 6 u T h e D a ’ w a h t o I s l a m “Thus We have made you a just nation, that you be witnesses over mankind and the Messenger 􀁕 be a witness over you.”[TMQ 2:143]. And “Say:(O Muhammad 􀁕 ): ‘O mankind! Verily, I am sent to you all as the Messenger of Allah.’” [TMQ 7:158]. And also “And We have not sent you (O Muhammad 􀁕) except as a giver of glad tidings and a warner to all mankind, but most men know not.” [TMQ 34:28]. Hence we find the Messenger 􀁕 directed his da’wah to the whole world, to every force, camp or King. Thus, he wrote to Najashi (the King of Abysinnia), Heraclius (the emperor of Rome), Muqawqis (the emperor of the Copts)

و کسری (امپراتور ایران). جایز نیست که کار اسلامی مانند کاری در یک مغازه یا یک مزرعه‌ی واحد منزوی بماند، و تلاش اسلامی به فریادی که تنها از یک دره برمی‌خیزد بدل شود.

and Kisra (the emperor of Persia). It is not allowed for the Islamic work to remain isolated like the work in a single shop or a single field and to let the Islamic effort remain a cry coming from only one valley.

بی‌شک، اسلام به عنوان دین، در عقیده و نظام خود جهانی است.

Indeed, Islam as a deen is universal in its ‘Aqeedah and system.

الله ﷻ آفریدگار همه چیز، مدبّر امور، داناترین و آگاهترین است؛ انسانِ ناتوان و نیازمند، که از نطفه‌ای بی‌ارزش آفریده شده، باید به سوی او روی آورد. بدین‌ترتیب، الله ﷻ آفریدگار انسان است و پروردگار هر انسانی. هستیِ انسان با هدف آفرینشش، که عبادت است، پیوند دارد. همچنین با آنچه پس از زندگی می‌آید، یعنی رستاخیز، بهشت، دوزخ، و پاداش ایمان و کفر، طاعت و معصیت، پیوند دارد. حقیقتِ عقیده باید به همه رسانده و ابلاغ شود؛ «تا هر که هلاک شود (به سبب انکار ایمان) با دلیلی روشن هلاک شود، و هر که زنده ماند (مؤمنان) با دلیلی روشن زنده بماند.» [TMQ 8:42] نظامی که الله ﷻ آن را بر پیامبرش نازل فرمود و از عقیده اسلامی سرچشمه می‌گیرد، نظامِ انسان به‌عنوان انسان است، صرف‌نظر از رنگ، نژاد یا جایگاه او.

Allah 􀀬 is the Creator of everything, the Manager of affairs, the Most Knowledgeable and Most Informed, to whom the weak and needy human being, who has been created from a worthless fluid (semen), must turn. Thus, Allah 􀀬 is the Creator of man and he is the Rabb (Lord) of every human being. Man’s existence is linked to the purpose of his creation, which is worship. His existence is also linked with that which comes after life, the Resurrection, Paradise, Hellfire, requital for Iman, Kufr, obedience and disobedience. The truth of the ‘Aqeedah must be transmitted and conveyed to everyone; “So that those who were destroyed (for their rejection of Iman) might be destroyed after a clear evidence, and thsoe who were to live (believers) might live after a clear evidence.” [TMQ 8:42] The system that Allah 􀀬 revealed to His Messenger that emanates from the Islamic ‘Aqeedah, is the system for man as a man, irrespective of his colour, race or position.

اسلام در حقیقت دینی جهانی است. این دین ایجاب می‌کند که بذر برپایی دولت اسلامی بذری جهانی باشد. در نتیجه، اسلام بر گروه لازم می‌داند که خود را برای برعهده گرفتن این وظیفه آماده کند. از این رو، در اصل، گروه نباید به کار خود با نگاهی تنگ بنگرد یا خود را به کشوری که در آن فعالیت می‌کند محدود سازد. گروه نباید اصلاحات جزئی یا پیشنهادهای تدریجی را بپذیرد؛ پیشنهادهایی که حق را فقط در بخشی از آن می‌پذیرند و رادیکالیسم حق را از آن می‌گیرند. بلکه گروه باید ببیند که باید بشریت را از حماقت کفر و باطل بودن شرک نجات دهد، هر شکلی که این کفر و شرک به خود بگیرند، در برابر حقی که تنها یکی می‌تواند باشد. در گذشته مردم بت‌ها را سودرسان و زیان‌رسان می‌پنداشتند و می‌پنداشتند سود و زیان در دست آن‌هاست. امروز مردم برخی اندیشه‌ها را سودبخش و حاوی خیر می‌دانند و برخی دیگر را زیان‌آور می‌بینند. گروه باید به این موضوع بنگرد و فرهنگ خود را بر این اساس اتخاذ کند. کار و مسیر آن نیز بر همین اساس ترسیم می‌شود. پس اگر گروه بدون انحراف از آن پیروی کند، در برابر آنچه ممکن است با آن روبه‌رو شود صبور بماند و نلغزد، سازش نکند و تسلیم نشود، آنگاه الله ﷻ آن را (هم از نظر عملی و هم از نظر نظری) برای برعهده گرفتن این وظیفه‌ی جهانی آماده خواهد کرد؛ و این پس از برپایی دولت اسلامی خواهد بود. گروه از نظر اندیشه جهانی است، اما از نظر عمل نمی‌تواند از این واقعیت فراتر رود که گروهی است که در مکانی مشخص برای برپایی دولت خلافت کار می‌کند.

Indeed, Islam is a universal deen. It obliges that the seed of establishing the Islamic State be a universal seed. Consequently, Islam obliges the group to prepare itself to take up this task. That is why, in origin, the group must not look at its work in a narrow manner or restrict itself to the country in which it works. It must not accept patchwork or gradual proposals, which accept the truth in parts only and deprive the truth of its radicalism. Rather, the group should see that it must save mankind from the stupidity of kufr, and the falsehood of shirk, whatever forms they may take to the truth, which can only be one. In the past people used to look upon idols as benefiting them and that benefit and harm was in their hands. Today people look upon certain thoughts as bringing benefit and containing good, while seeing others as causing harm. The group should look at the matter and adopt its culture on this basis. Its work and path are drawn on this basis, so if it followed it without deviation and remained patient on what may confront it and did not falter, compromise or be pliant, then Allah 􀀬 will have prepared it (practically and theoretically) to undertake this task universally, which will be after establishing the Islamic State. The group, in terms of thought, is universal, and in terms of work, it cannot go beyond the fact that it is a group that works in a particular place to establish the Khilafah State.

در نتیجه، این دولت خلافت است که این وظیفهٔ بزرگ را بر عهده خواهد گرفت.

Consequently, it is the Khilafah State that will undertake this great task.

یک نکته دیگر نیز باقی است که باید به آن اشاره شود، و آن این است که سرزمین‌های مسلمانان عمداً به کشورهای متعددی تقسیم شده‌اند و مسلمانان در این سرزمین‌ها عموماً در فضایی مشابه زندگی می‌کنند، هرچند در برخی مسائل جزئی تفاوت‌هایی وجود دارد که روش را تغییر نمی‌دهد و مانع از گسترش یک کار سازمان‌یافته به بیش از یک کشور نمی‌شود. این گسترش به گروه قدرت می‌بخشد، آگاهی آن را افزایش می‌دهد و آن را مؤثرتر می‌کند. همچنین برپایی دولت خلافت در یک منطقه را مستعد گسترش و انتشار می‌سازد. این امر به گروه کمک می‌کند تا وظیفه‌ای را که پس از برپایی دولت می‌آید بر عهده گیرد. این کار دولت را آماده می‌کند تا به مرحله مبارزه جهانی وارد شود. در هر دو حالت، گروه بر یاری الله ﷻ تکیه خواهد کرد.

One point remains to be mentioned. It is the fact that the Muslim lands are intentionally divided into many states and the Muslims in these lands generally live in similar atmospheres, though there are differences in some partial issues that do not change the method or prevent the expansion of one organised work to more than one country. This expansion gives strength to the group and increases its awareness and more effective. It also makes the establishment of the Khilafah State in one area liable to expansion and spread. This helps the group to undertake the task that will follow the establishment of the State. It will prepare the State to enter the stage of global struggle. In both these situations, the group would rely on the Help of Allah 􀀬.