Al-Qur'an dan Sunnah juga telah menyatakan idea dakwah dengan istilah-istilah berikut: saling berpesan-pesan kepada kebenaran (tawaasi); mengirim untuk memberi khabar gembira (tabsheer) dan untuk memberi amaran (indhar); untuk menjelaskan kebenaran, memberi nasihat (naseeha) dan mengingatkan manusia, serta berdebat dengan ahli Kitab dengan cara yang terbaik, dan melaksanakan Jihaad di jalan Allah, serta usaha untuk menegakkan agama. Dan terdapat banyak lagi contoh.

The Qur’an and Sunnah have also expressed the idea of da’wah with the terms; recommending one another to the truth (tawaasi); sending to give good tidings (tabsheer) and to warn (indhar); to clarify the truth, advising (naseeha) and reminding the people, and debating with the people of the Book with the best manner, and performing Jihaad in the path of Allah , and the work to make the deen prevail. And there are many more examples.

Dia berfirman, "Demi masa. Sesungguhnya manusia itu benar-benar dalam kerugian, kecuali orang-orang yang beriman dan beramal soleh, serta saling berpesan tentang kebenaran dan saling berpesan tentang kesabaran." [TMQ 103:1-3]. Dia berfirman, "Dan Kami tidak mengutus engkau (wahai Muhammad ﷺ) melainkan kepada seluruh manusia sebagai pembawa berita gembira dan pemberi peringatan, tetapi kebanyakan manusia tidak mengetahui." [TMQ 34:28] Dia juga berfirman, "Dan Kami tidak mengutus seorang rasul pun melainkan dengan bahasa kaumnya, supaya dia dapat menerangkan (risalah) kepada mereka." [TMQ 14:4]. Dia berfirman, "Sesungguhnya (Al-Qur'an) ini tidak lain hanyalah peringatan bagi (seluruh) alam (manusia dan jin)." [TMQ 81:27]. Dia berfirman, "Dan sesungguhnya (Al-Qur'an) ini benar-benar merupakan peringatan bagimu (wahai Muhammad ﷺ)

He said, “By Al-’Asr (the time). Verily! Man is in loss, except those who believe and do good deeds, and recommend one another to the truth, and recommend one another to sabr (patience).” [TMQ 103:1-3]. He said, “And We have not sent you (O Muhammad ) except as a giver of glad tidings and a warner to all mankind, but most of men know not.” [TMQ 34:28] He also said, “And We sent not a Messenger except with the language of his people, in order that he might make (the Message) clear for them.” [TMQ 14:4]. He said, “Verily, this (the Qur’an) is but a Reminder to (all) the worlds (mankind and jinn)’” [TMQ 81:27]. He said, “And verily, this (the Qur’an) is indeed a Reminder for you (O Muhammad )

dan kaum kamu, dan kamu akan disoal (mengenainya).” [TMQ 43:44]. Dia berfirman, “... dan berbahaslah dengan mereka dengan cara yang lebih baik.” [TMQ 16:125]. Dia berfirman, “Dan perangilah mereka sehingga tidak ada lagi Fitnah (kekufuran iaitu menyembah selain Allah) dan agama (ibadah) itu semuanya untuk Allah semata-mata.” [TMQ 8:39]. Dia berfirman, “Dialah yang telah mengutuskan Rasul-Nya (Muhammad ﷺ) dengan petunjuk dan agama yang benar untuk memenangkannya atas segala (cara hidup) lain, walaupun orang-orang musyrik membencinya.” [TMQ 61:9] Rasulullah ﷺ bersabda, “Sesungguhnya agama itu adalah nasihat.” Baginda ditanya, “Kepada siapa, wahai Rasulullah ﷺ?” Baginda bersabda: “Kepada Allah, Kitab-Nya, Rasul-Nya, imam-imam kaum Muslimin dan orang awam” [muttafaq ʿalayh]. Sulayman b. Buraydah meriwayatkan daripada bapanya yang berkata, “Apabila Rasulullah ﷺ melantik seseorang sebagai ketua sebuah pasukan tentera atau ekspedisi peperangan, baginda akan menasihatinya supaya bertakwa kepada Allah (dalam urusan peribadinya) dan berbuat baik kepada kaum Muslimin yang bersamanya. Baginda bersabda, ‘Berperanglah dengan nama Allah dan di jalan Allah. Perangilah mereka yang tidak beriman kepada Allah. Apabila kamu bertemu dengan musuh kamu daripada kalangan musyrikin, ajaklah mereka kepada tiga pilihan tindakan.

and your people, and you will be questioned (about it).” [TMQ 43:44]. He said, “… and argue with them in a way that is better.” [TMQ 16:125]. He said, “And fight them until there is no more Fitnah (disbelief ie worshipping others beside Allah) and the deen (worship) will all be for Allah alone.” [TMQ 8:39]. He said, “He it is Who has sent His Messenger (Muhammad ) with the guidance and the religion of truth to make it prevail over all (other) Deens (ways of life) even though the mushrikeen hate (it).” [TMQ 61:9] The Rasool of Allah said, “Verily, the deen is advice.” He was asked, “To whom O Rasool of Allah ?” He said: “For Allah, His Book, Messenger, imaams of the Muslims and the masses” [agreed upon]. Sulayman b. Buraydah reported on the authority of his father who said, “When the Rasool of Allah appointed anyone as leader of an army or raiding expedition he would exhort him to fear Allah (in his private matter) and to be good to the Muslims who were with him. He would say, ‘Fight in the name of Allah and in the cause of Allah. Fight against those who do not believe in Allah. When you meet your enemy from the Mushrikeen, invite them to three courses of action.

Jika mereka menyahut salah satu daripadanya, terimalah daripada mereka dan tahanlah diri daripada mengenakan sebarang bahaya ke atas mereka. Ajaklah mereka untuk menerima Islam; jika mereka menyahut seruanmu, terimalah daripada mereka dan hentikanlah peperangan terhadap mereka ...’” [Diriwayatkan oleh Muslim]. Telah diriwayatkan daripada Rasulullah ﷺ bahawa baginda bersabda, “Semoga Allah menyinari wajah hamba yang mendengar sabdaku, lalu dia menghafalnya, memahaminya dan menyampaikannya. Ini kerana mungkin ada orang yang membawa Fiqh (ilmu) tanpa dia sendiri seorang faqih (yang berilmu). Dan mungkin juga ada orang yang membawa Fiqh kepada seseorang yang lebih faham daripadanya.” [Diriwayatkan oleh Tirmizi] Dengan cara ini, ayat-ayat dan hadis-hadis semuanya menguatkan isu yang sama, sehinggakan setiap ayat atau hadis membawa di dalamnya da'wah. Da'wah itu merangkumi semua orang, dan semua umat Islam wajib melaksanakannya mengikut kemampuan masing-masing.

If they respond to any one of them, accept it from them and restrain yourself from doing them any harm. Invite them to (accept) Islam; if they respond to you, accept it from them and desist from fighting against them ...’” [Reported by Muslim]. It has been narrated from the Rasool of Allah that he said, “May Allah illuminate the face of a servant who heard my statement, so he memorised, understood and conveyed it. For it may occur somebody carries Fiqh (knowledge) without being a faqeeh (knowledgeable). It may also occur that somebody carries Fiqh to somebody who is of greater Fiqh than him.” [Reported by Tirmizi] In this manner the ayaat and ahadeeth have all corroborated the same issue such that each ayah or hadeeth carries the da’wah within it. The da’wah includes everyone, and all the Muslims should undertake it according to ability.

Jika kita beralih kepada ayat-ayat yang hanya berkaitan dengan menyuruh kepada yang ma'ruf dan melarang daripada yang munkar, dan bukan ayat-ayat dakwah yang lain, sebagai contoh, kita akan dapati ayat-ayat ini telah memberitahu kita bahawa rukun agung dalam Islam ini mesti merangkumi semua orang Islam. Ayat itu, berkenaan Nabi ﷺ yang menjadi teladan dan contoh ikutan kita, berbunyi: "... dia menyuruh mereka dengan yang ma'ruf dan melarang mereka daripada yang munkar; dia menghalalkan bagi mereka yang tayyibaat (iaitu segala perkara yang baik dan halal) dan mengharamkan ke atas mereka yang khabaa'ith (iaitu segala perkara yang jahat dan haram)..." [TMQ 7:157].

If we come to the verses which only relate to enjoining the ma’roof and forbidding the munkar and not other verses of da’wah, by way of example, we will see that these verses have informed us that this great pillar in Islam must include all the Muslims. The verse, in respect to the Prophet who is our example and model, says; “… he commands them with the Ma’roof and forbids them from the Munkar; he allows for them as lawful the tayyibaat (ie all good and lawful things) and forbids to them as unlawful the khabaa’ith (all evil and unlawful things)…” [TMQ 7:157].

Ini menjelaskan kesempurnaan risalah-Nya. Dialah yang melalui lisannya Allah memerintahkan setiap kebaikan dan melarang setiap kejahatan, menghalalkan setiap yang tayyib (baik) dan mengharamkan setiap yang khabeeth (buruk).

This clarifies the completion of His Message. He is the one on whose tongue Allah ordered every good and forbade every evil, allowed every tayyeb (lawful thing) and prohibited every khabeeth (unlawful thing).

Berkaitan dengan Ummah, ayat-ayat tersebut berbunyi, "Kamu adalah umat terbaik yang dilahirkan untuk manusia; kamu menyuruh kepada yang ma'ruf dan mencegah yang munkar, dan kamu beriman kepada Allah..." [TMQ 3:110] Ummah di sini merangkumi semua Muslim, sebagai individu, kumpulan dan pihak berkuasa, sehingga mereka melaksanakan penyuruhan kepada setiap yang ma'ruf dan pencegahan setiap yang munkar.

In relation to the Ummah the verses say, “You are the best of peoples ever raised up for mankind; you enjoin the ma’roof and forbid the munkar, and you believe in Allah...” [TMQ 3:110] The Ummah here includes all Muslims, as individuals, groups and people of authority such that they undertake the enjoining of every ma’roof and forbidding of every munkar.

Berkaitan individu, ayat-ayat menyatakan: "Orang-orang mukmin, lelaki dan perempuan, adalah awliya (penolong, sahabat, pelindung) bagi sebahagian yang lain; mereka menyuruh kepada yang ma'roof dan melarang daripada yang munkar..." [TMQ 9:71] Al-Qurtubi berkata: "Allah menjadikan menyuruh kepada yang ma'roof dan melarang daripada yang munkar sebagai pembeza antara orang mukmin dan munafiqeen (orang-orang munafik). Maka ini menunjukkan bahawa sifat yang paling khusus bagi orang mukmin ialah: menyuruh kepada yang ma'roof dan melarang daripada yang munkar, dan yang paling utama daripadanya ialah dakwah kepada Islam." [Tafseer al-Qurtubi 4/47] Berkaitan kumpulan dan parti, ayat-ayat menjelaskan jenis tindakan mereka. Firman-Nya: "Dan hendaklah ada di antara kamu segolongan umat yang menyeru kepada segala kebaikan (Islam), menyuruh kepada yang ma'roof dan melarang daripada yang munkar. Dan mereka itulah orang-orang yang berjaya." [TMQ 3:104] Berkaitan pemerintah, firman-Nya: "(Iaitu pemerintah Muslim) yang jika Kami berikan kepada mereka kekuasaan di muka bumi, mereka mendirikan solat, menunaikan zakat, serta menyuruh kepada yang ma'roof dan melarang daripada yang munkar. Dan kepada Allah-lah kembalinya segala urusan." [TMQ 22:41] Al-Qur'an telah menjelaskan bahawa dakwah itu hendaklah kepada Islam: "Dan hendaklah ada di antara kamu segolongan umat yang menyeru kepada segala kebaikan (Islam)..." [TMQ 3:104]; "Dan siapakah yang lebih zalim daripada orang yang mereka-reka dusta terhadap Allah, padahal ia diseru kepada Islam?" [TMQ 61:7]; "Dan sesungguhnya engkau (wahai Muhammad ﷺ) benar-benar menyeru mereka ke jalan yang lurus." [TMQ 23:73] Al-Qur'an juga telah menjelaskan bahawa dakwah itu hendaklah kepada Allah: "Dan siapakah yang lebih baik perkataannya daripada orang yang menyeru kepada Allah..." [TMQ 41:33]; "Katakanlah (wahai Muhammad ﷺ): 'Inilah jalanku; aku menyeru kepada Allah dengan hujah yang nyata, aku dan orang-orang yang mengikutiku.'" [TMQ 12:108] Al-Qur'an menjelaskan bahawa dakwah itu hendaklah kepada berhukum dengan apa yang telah diturunkan oleh Allah: "Dan apabila mereka diseru kepada Allah dan Rasul-Nya, supaya Rasul itu memutuskan hukum di antara mereka, tiba-tiba sebahagian daripada mereka berpaling ingkar." [TMQ 24:48] []; "Sesungguhnya ucapan orang-orang beriman, apabila mereka diajak kepada Allah dan Rasul-Nya untuk memutuskan perkara di antara mereka, ialah mereka berkata: 'Kami dengar dan kami taat.'" []; "…Mereka diajak kepada Kitab Allah untuk menyelesaikan perselisihan mereka, kemudian sebahagian daripada mereka berpaling, sedangkan mereka enggan." [] Menyeru kepada yang ma'ruf dan mencegah yang munkar ialah fardhu 'ala al-kifayah (kewajipan kifayah), dan sebahagian orang diwajibkan secara khusus. Orang yang melaksanakannya akan diberi ganjaran, dan orang yang meninggalkannya tidak akan dimaafkan sehingga kewajipan itu ditunaikan, kerana Allah menjadikan "keselamatan" sebagai akibat bagi orang yang melaksanakan kewajipan tersebut dan "azab" sebagai akibat bagi orang yang meninggalkannya. Firman-Nya: "Maka ketika mereka melupakan apa yang telah diperingatkan kepada mereka, Kami selamatkan orang-orang yang melarang kejahatan, dan Kami timpakan azab yang keras kepada orang-orang yang zalim, disebabkan mereka selalu berbuat fasik." [] Oleh kerana Iman ialah ma'ruf yang paling utama dan asas bagi setiap ma'ruf, maka kufur pula ialah munkar yang paling utama dan asas bagi setiap munkar. Oleh kerana amal-amal ketaatan ialah ma'ruf yang berpunca daripada ma'ruf yang paling utama, maka sebaliknya amal-amal maksiat ialah munkar yang berpunca daripada munkar yang paling utama. Oleh kerana berhukum dengan apa yang diturunkan Allah ialah kepala bagi amal-amal ketaatan, dengannya Iman dan amal-amal ketaatan dipelihara, melaluinya dakwah dijalankan dan agama disebarkan; maka sebaliknya berhukum dengan selain apa yang diturunkan Allah ialah kepala bagi amal-amal maksiat, dan ia merupakan mengikuti hawa nafsu, kehendak dan kesesatan.

Oleh itu, adalah wajib ke atas Ummah untuk bersatu dalam menegakkan kewajipan ini. Hendaklah seorang Muslim yang prihatin terhadap perkara agamanya mengetahui bahawa apabila dia membaca suatu ayat atau hadis, dia bukanlah satu-satunya yang dimaksudkan dengannya, tetapi ia adalah ucapan kepada semua. Walaupun ucapan itu ditujukan kepada Rasulullah ﷺ, ia tetap merupakan seruan kepada Ummah melalui baginda selagi tiada dalil yang mengkhususkannya. Apabila Allah memerintahkan seorang Muslim mengenai iman, ia adalah perintah untuk dirinya dan juga orang lain; perintah mengenai ibadah ialah perintah untuk dirinya dan juga orang lain; dan perintah untuk berhukum dengan apa yang telah diturunkan Allah juga adalah perintah untuk dirinya dan juga orang lain.

Accordingly, it is obligatory on the Ummah to unite on establishing this obligation. Let the Muslim who is concerned about the matters of his deen know that when he reads an ayah or hadeeth, he is not the only one intended with it, but it is a speech to all. Even if the speech is directed towards the Messenger , it is an address to the Ummah through him as long as there is no evidence of specification.When Allah orders a Muslim regarding Imaan, it is an order for him and others, and the order regarding worship is an order for him and others, and the order to rule by what Allah has revealed is an order for him and others as well.