Sesungguhnya, kewajipan adanya satu kumpulan atau beberapa kumpulan yang bekerja untuk mengembalikan cara hidup Islam, melalui usaha menegakkan Khilafah, adalah kewajipan Syarak. Ayat yang mulia telah membuktikan perkara ini: "Dan hendaklah ada di antara kamu segolongan umat yang menyeru kepada kebajikan (Islam), menyuruh berbuat ma'ruf dan mencegah dari perbuatan mungkar. Merekalah orang-orang yang beruntung." [TMQ 3:104]. Dalam ayat ini Allah ﷻ mewajibkan kaum Muslimin, sebagai fardu kifayah, supaya ada sekurang-kurangnya satu kumpulan yang kerjanya ialah menyeru kepada khayr (Islam).

Indeed, the obligation of the presence of a group or groups that work to resume the Islamic way of life, via the work to establish the Khilafah, is a Shar’ee obligation. The noble ayah has demonstrated this; “And let there arise out of you a group inviting to all that is good (Islam), enjoining the ma’roof and forbidding the munkar. And it is they who are successful.” [TMQ 3:104]. In this ayah Allah 􀀬 obliged the Muslims, as a collective duty, to have at least one group whose work will be the call to the khayr (Islam)

dan menyuruh kepada yang ma'ruf (kebaikan) dan melarang yang munkar (kejahatan).

and enjoining the ma’roof (good) and forbidding the munkar (evil).

Perintah dalam ayat "Hendaklah ada" (wal takun), ialah perintah wajib, dan itu kerana kewajipan dakwah serta menyeru kepada yang ma'ruf dan mencegah yang munkar.

The imperative command in, “Let there be” (wal takun), is one of obligation and that is due to the obligation of da’wah and enjoining the ma’roof and forbidding the munkar.

"Daripada kalangan kamu" (minkum), di sini ialah partatif (tab'eedh) kerana adanya qareenah syar'iyyah, iaitu bahawa kewajipan menyuruh kepada yang ma'ruf dan mencegah yang munkar adalah kewajipan kolektif (fardhu kifayah), dan ia tidak terletak dalam kemampuan setiap orang untuk melaksanakannya, kerana ia memerlukan ilmu, kefahaman dan hikmah yang tidak dimiliki oleh semua orang. Oleh itu, perkataan "ummah" (kumpulan) membawa makna sekumpulan daripada kalangan orang Islam, bukan keseluruhan kumpulan (jama'ah) orang Islam. Perintah ini tertumpu kepada kewajipan adanya sekumpulan daripada kalangan orang Islam.

“From amongst you” (minkum), here is partative (tab’eedh) due to a Shar’ee indication (qareenah) which is that the obligation of enjoining the ma’roof and forbidding the munkar is a collective obligation, and not within the ability of everyone to undertake it, since it requires knowledge, understanding and wisdom that not everyone has. Therefore, the word, “ummah” (group) has come to mean a group from amongst the Muslims, not the whole group (jama’ah) of the Muslims. The command is focused on the obligation to have a group from amongst the Muslims.

Perkataan ummah telah disebut dalam Al-Qur'an dengan makna "sekumpulan manusia", apabila Dia 􀀬 berfirman tentang Musa (as): "Dan ketika dia sampai di mata air Madyan, dia dapati di sana sekumpulan manusia (ummatun) sedang memberi minum (ternakan mereka)." [TMQ 28: 23] Yang diperintahkan bukanlah sebarang kumpulan, tetapi sekumpulan daripada kalangan kaum Muslimin, yang tugasnya telah digambarkan dalam ayat yang mulia itu sebagai dakwah kepada khayr (Islam), menyuruh kepada yang ma'ruf dan melarang yang munkar. Gambaran ini termasuk pemerintah, kerana pada hakikatnya dia mewakili ketua bagi setiap yang ma'ruf dan ketua bagi setiap yang munkar.

The word ummah has been mentioned in the Qur’an in the meaning, “a group of people” when He 􀀬 said about Musa (as); “And when he arrived at the watering (place) of Madyan, he found there ‘ummatun’ (a group of people) watering (their flocks).” [TMQ 28: 23] What is ordered is not any group but a group from amongst the Muslims, whose work has been described in the noble ayah as being the da’wah to the khayr (Islam) and enjoining the ma’roof and forbidding the munkar. This description includes the ruler because he, in terms of the reality, represents the head of every ma’roof and the head of every munkar.

Dia sama ada menguruskan urusan rakyat dengan Islam dan dengan hukum-hukum Syar'ie, atau dia mengabaikan hukum-hukum Islam dan melalaikannya, maka dia wajib dipertanggungjawabkan atas perkara ini. Dari sudut pandangan inilah kumpulan ini diberi sifat politik, kerana kerjanya berkaitan dengan pemerintah: menegakkan mereka melalui cara yang dituntut oleh Syara' jika mereka tidak wujud, atau menuntut akauntabiliti daripada mereka atas kelalaian mereka, memaksa mereka kepada kebenaran dan mengikat mereka dengannya jika mereka telah wujud lalu menyimpang daripada kebenaran. Rasulullah ﷺ menjelaskan hubungan antara kewajipan fardu ini dengan pemerintah, dan kepentingannya, dalam banyak hadis. Contohnya, baginda ﷺ bersabda: "Demi Zat yang jiwaku berada di tangan-Nya, kamu mesti menyuruh kepada yang ma'ruf dan mencegah yang mungkar, atau Allah hampir-hampir akan mengirimkan kepada kamu azab daripada-Nya, kemudian kamu berdoa kepada-Nya tetapi Dia tidak memperkenankan doa kamu." [Diriwayatkan oleh Ahmad dan Tirmizi]. Baginda ﷺ juga bersabda: "Jihad yang paling utama ialah perkataan yang benar yang diucapkan di hadapan pemerintah yang zalim." [Diriwayatkan oleh Ibn Majah dan Nasa'i]. Baginda ﷺ bersabda: "Penghulu para syuhada ialah Hamzah, dan seorang lelaki yang berdiri di hadapan pemerintah yang zalim untuk menyuruh (kebaikan) dan mencegah (kejahatan) lalu dia dibunuh." [Diriwayatkan oleh al-Hakim]. Selain itu, Rasulullah ﷺ bersabda: "Suruhlah kepada yang ma'ruf dan cegahlah yang mungkar sebelum kamu berdoa, maka doa kamu tidak akan diperkenankan." Dan apabila baginda ﷺ bersabda: "'Agama itu ialah nasihat.' Kami bertanya, 'Kepada siapa, wahai Rasulullah?' Baginda menjawab, 'Kepada Allah ‘azza wa jall, kepada Rasul-Nya, kepada para pemimpin kaum Muslimin dan rakyat mereka.'" [Diriwayatkan oleh Muslim]. Oleh sebab itu, kerja kumpulan ini, selain menyeru kepada kebaikan (Islam), ialah menyuruh kepada yang ma'ruf dan mencegah yang mungkar. Sebahagian daripadanya ialah menuntut akauntabiliti daripada pemerintah atau menegakkan mereka mengikut Syara'. Ini adalah kerja politik, kerana ia berkait dengan pemerintah. Oleh itu, ayat tersebut mewajibkan kewujudan parti-parti atau kumpulan politik yang ditubuhkan atas dasar Islam.

He either looks after the affairs of people with Islam and with the Shar’ee rules or he ignores the rules of Islam and neglects them, then he has to be taken to account for this. It is from this perspective that the group takes the description of being political, because its work relates to the rulers: establishing them via the way the Shar’a demands if they do not exist, or accounting them for their negligence, forcing them to the truth and confining them to it if they had existed and then deviated from the truth. The Messenger 􀁕 clarified the linkage between this fard and the ruler, and its importance in many ahadeeth. For instance he 􀁕 said; “By the One in Whose hands my soul rests, you have to enjoin the ma’roof and forbid the munkar, otherwise Allah will be about to send upon you a punishment from Him, then you would pray to Him but He would not answer you.” [Reported by Ahmad and Tirmizi]. He 􀁕 also said; “The best Jihaad is the word of truth spoken to a tyrant ruler.” [Reported by Ibn Maajah and Nasa’i]. He 􀁕 said; “The master of martyrs is Hamza, and a man who stood up to a tyrant ruler to enjoin (the good) and forbid (the evil) and got killed.” [Reported by al-Haakim]. Additionally, the Messenger 􀁕 said; “Enjoin the ma’roof and forbid the munkar before you make Du’aa’, then your Du’aa’ will not be answered.” And when he 􀁕 said; “‘The deen is (giving) advice (naseeha).’ We said, ‘To whom O Rasool of Allah?’ He said, ‘To Allah ‘azza wa jall, to His Messenger, the leaders of the Muslims to and their masses.’” [Reported by Muslim] That is why the work of the group, in addition to calling to the khayr (Islam) is enjoining the ma’roof and forbidding the munkar. Part of this is accounting the rulers or establishing them according to the Shar’a. This is a political work, because of its link with the rulers. Therefore, the ayah obliges the presence of political parties or groups established on the basis of Islam.

Fakta bahawa kehadiran banyak hukum deen berkait dengan kehadiran Khalifah menjadikan kehadirannya sebagai kewajipan Syar'i, dan menjadikan usaha untuk mendirikannya sebagai kewajipan Syar'i, dan seterusnya menjadikan kehadiran sebuah kumpulan yang berusaha mendirikan Khalifah sebagai kewajipan Syar'i. Semua ini adalah kerana kaedah; "Apa yang diperlukan untuk melaksanakan sesuatu yang wajib, ia sendiri adalah wajib" (maa laa yatimmul waajib illa bihi fahuwa waajib).

The fact that the presence of many rules of the deen are linked with the presence of the Khaleefah makes his presence a Shar’ee obligation and makes the work for establishing him a Shar’ee obligation, and consequently makes the presence of a group working to establish the Khaleefah a Shar’ee obligation. All of this is due to the principle; “That which is necessary to establish a waajib is itself a waajib.” (maa laa yatimmul waajib illa bihi fahuwa waajib).

Ayat ini, yang berasal dari zaman Madinah, menunjukkan kewajipan untuk menubuhkan parti-parti politik yang berasaskan Islam, dan ia menetapkan jenis atau bentuk kerja mereka, iaitu dakwah, menyeru kepada yang ma'ruf dan mencegah yang munkar. Hal ini kerana "al" (kata sandang takrif) yang terdapat dalam perkataan "al-khayr", "al-ma'ruf" dan "al-munkar" ialah kata sandang takrif, yang bermaksud merealisasikan keseluruhan jenis yang dituntut dalam ayat tersebut. Dari segi ungkapan, keumuman itu meliputi semua individu yang diperintahkan; manakala dari segi pelaksanaan, ia boleh dicapai oleh segelintir atau ramai orang. Oleh itu, ia merangkumi semua pihak yang berkaitan dengannya: individu, kumpulan dan pemerintah. Adapun sama ada segelintir atau ramai, ia ditentukan oleh Syara', dan selaras dengan apa yang kumpulan itu ditubuhkan untuk capai. Ia tidak ditentukan oleh cita rasa peribadi, secara sewenang-wenang atau samar-samar. Sebaliknya, ia adalah perkara yang ditakrifkan dengan jelas, sehingga jika ia ditinggalkan, usaha hendaklah dilakukan untuk membetulkannya. Nasihat hendaklah diberikan kepada kumpulan tersebut, agar ia dapat melihat penyimpangan itu dan menjauhinya. Maka perkara ini ditentukan oleh Syara', sama seperti perkara-perkara lain, dan tidak diserahkan kepada akal, hawa nafsu, keadaan atau kepentingan peribadi (maslahah).

The ayah, which is Madani in origin, has indicated the obligation of having political parties established on the basis of Islam, and it defined the kind or type of their work, which is da’wah, enjoining ma’roof and forbidding munkar. That is because the, “al” (definite article) present in the word, “al-khayr”, “al-ma’roof ” and “al-munkar” is a definite article, which means realising the (whole) gender requested in the ayah. In terms of the expression, the generality encompasses all the individuals ordered; as for implementation, it can be achieved by few or many. Hence, it includes all those related to it; individuals, groups and rulers. As for this few or many, it is determined by the Shar’a, and in accordance wih what the group has been established to achieve. It is not determined by personal taste, arbitrarily or vaguely. Rather it is a clearly defined, such that if it was abandoned, work should be done to rectify that. Advice should be offered to such a group, so it sees the deviation and avoids it. So this matter is defined by the Shar’a, like any other matter, and not left to the mind, the whims, circumstances or personal benefit (maslahah).