Mereka juga mengatakan bahawa Rasulullah ﷺ menyeru manusia kepada ibadah kepada Allah {سبحانه وتعالى} dan tidak menyeru manusia kepada penubuhan Negara Islam; atau bahawa isu utama ialah ibadah kepada Allah {سبحانه وتعالى} dan bukannya Negara Islam; atau bahawa penubuhan Negara Islam tidaklah penting, tetapi yang penting ialah beribadah kepada Allah {سبحانه وتعالى}. Inilah pandangan mereka; atau yang seumpama dengannya.

They also say that the Messenger 􀁕 called people to the worship of Allah 􀀬 and did not call people to the establishment of an Islamic State; or that the central issue is the worship of Allah 􀀬 and not the Islamic State; or that it is not important to establish an Islamic State, but it is important to worship Allah 􀀬. These are their views; or something of the same nature.

Untuk menjawab bantahan ini, kita mesti menjelaskan hakikat ibadah dan bagaimana ia dapat dicapai.

To respond to this objection we must define the reality of ibaadah and how it is acheived.

Allah 􀀬 telah menciptakan manusia untuk beribadah kepada-Nya. Oleh itu, ibadah ialah tujuan yang untuknya Allah 􀀬 menciptakan manusia. Makna "Laa Ilaaha illallah" ialah: tiada yang layak disembah melainkan Allah 􀀬, dan apa sahaja selain-Nya adalah batil serta mesti ditolak, dan manusia mesti bersaksi akan hal ini. "Muhammad rasoolullah" bermaksud bahawa ibadah dan ketaatan mestilah menurut apa yang hanya dibawa oleh Muhammad ﷺ, Rasul Allah, dan manusia mesti bersaksi akan hal ini.

Allah 􀀬 created mankind to worship Him. Thus, ibaadah is the objective for which Allah 􀀬 created the human beings. The meaning of, “Laa Ilaaha illallah” is the following: there is none to be worshipped except Allah 􀀬, and anything other than this is false and must be rejected and man must testify to this. “Muhammad rasoolullah”, means that the worship and obedience should be according to what only Muhammad 􀁕, the Rasool of Allah, has brought and man must testify to this.

Oleh itu, ‘ibadah (ibadat) hanya untuk Allah 􀀬 dan ia tidak boleh berlaku, kecuali sebagaimana yang disyariatkan oleh Allah 􀀬, daripada apa yang dibawa hanya oleh Rasul Allah ﷺ, dan ini adalah satu asas yang mesti direalisasikan dalam setiap perbuatan atau ucapan dalam kehidupan kita.

Thus, ‘ibaadah (worship) is only for Allah 􀀬 and it cannot take place, except as legislated by Allah 􀀬 of what was brought only by the Rasool of Allah, and this is an origin that must be realised in every action or statement in our life.

Oleh itu, apabila seorang Muslim melakukan sesuatu amalan dalam kehidupan ini untuk memenuhi sesuatu keperluan bagi dirinya atau suatu nilai yang wujud dalam realiti kehidupan, dia bergerak semata-mata didorong oleh motif untuk memuaskan keperluan dan naluri-naluripnya, yang boleh dipuaskan dengan lebih daripada satu cara.

Hence when the Muslim undertakes an action in this life to achieve a need for himself or a value which is in the reality of life, he moves solely for the motive of satisfying his needs and instincts, which can be satisfied in more than one way.

Memenuhi ini dengan cara Syar'i, dan membatasi diri padanya, serta menghubungkannya dengan iman kepada Allah (SWT), menjadikan amalan seorang Muslim sebagai satu ibadah.

Satisfying this in the Shar’ee way, and restricting oneself to it, and linking that with the belief in Allah 􀀬, makes the action of the Muslim a worship.

Oleh kerana di sebalik setiap perbuatan terdapat pemuasan sesuatu keinginan atau keperluan, dan keperluan manusia berkaitan dengan banyak bidang, maka adalah wajar bahawa perbuatan manusia akan meliputi semua aspek kehidupan.

Since behind every action there is the satisfaction of a desire or need, and mans needs are related to many areas, it is natural that the actions of man will cover all aspects of life.

Maka, ‘ibaadah ialah manusia mengarahkan segala amalannya mengikut perintah dan larangan Allah 􀀬, dan hal ini mesti dilakukan berdasarkan keimanan kepada Allah 􀀬 sahaja; hal ini membawa kepada keluasan ‘ibaadah yang merangkumi segala amalan manusia.

Thus, ‘ibaadah is that man should direct his actions according to the orders and prohibitions of Allah 􀀬, and this must be done based on the belief in Allah 􀀬 only; this leads to the comprehensiveness of ibaadah which encompasses all of man’s actions.

Apabila seseorang berkata kepada seorang Muslim "sembahlah Allah", ia tidak bermaksud hanya memerintahkannya untuk solat, membayar zakat, menunaikan haji atau melakukan perkara-perkara yang oleh para fuqaha (ahli fiqh) telah dimasukkan ke dalam kategori ‘ibadat (ibadah).

When you say to a Muslim “worship Allah”, it does not mean that you are only instructing him to pray, pay zakah, make hajj or undertake things the fuqaha (jurists) have placed under the category of ‘ibadaat (worships).

Ia bermaksud bahawa dia hendaklah taat kepada Allah (SWT) dalam segala perkara yang Dia (SWT) perintahkan, dan menjauhi segala perkara yang Dia (SWT) larang.

It means that he should obey Allah 􀀬 in everything He 􀀬 has commanded and refrain from everything He 􀀬 has forbidden.

Maka, iman kepada Allah 􀀬 ialah asal segala amalan. Ibadah itu dilakukan demi mengarahkan segala amalan atas dasar keyakinan kepada Allah 􀀬.

Thus, the Imaan in Allah 􀀬 is the origin of actions. The worship is for the sake of directing all the actions on the basis of belief in Allah 􀀬.

Oleh itu, seluruh agama (din) itu adalah ʿibadah, dan ʿibadah bermaksud penyerahan diri (ketundukan).

Therefore, the whole deen is ‘ibaadah, and ‘ibaadah means submission.

Maksud menyerahkan diri kita kepada Allah 􀀬 ialah menyembah-Nya dan merendahkan diri kepada perintah Allah, Yang Maha Mengetahui dan Maha Mengawasi, dan kita menyerahkan diri kepada-Nya 􀀬 dengan keredaan dan kepatuhan.

The meaning of submitting ourselves to Allah 􀀬 is to worship Him and humble ourselves to the order of Allah, the All-Knowing and All-Aware, and we submit ourselves to Him 􀀬 with contentment and submission.

Oleh itu, sebahagian daripada ibadah dan ketaatan kepada-Nya 􀀬 ialah menyeru kepada yang ma'ruf dan mencegah yang munkar, serta berjihad di jalan-Nya menentang orang-orang kafir dan munafik, menegakkan agama Allah dalam kehidupan orang Islam, menyebarkan dakwah di kalangan semua manusia dan melindungi orang-orang Islam; sebagaimana ia juga terdapat dalam solat, zakat dan qiyam (solat malam).

That is why part of worshipping and obeying Him 􀀬 is, enjoining the ma’roof and forbidding the munkar, and engaging in Jihaad in His path against the people of kufr and nifaaq (hypocracy), establishing Allah’s deen in the life of the Muslims, spreading the da’wah between all people and protecting the Muslims; just as it is also in the prayer, Zakah and qiyaam (nightly devotional prayers).

Beribadah kepada Allah 􀀬 merangkumi semua perbuatan manusia yang dilakukan oleh seorang Muslim sesuai dengan realiti kehidupan yang dilaluinya. Jika realitinya ialah seorang Muslim itu tidak bersembahyang, maka menyeru dia untuk bersembahyang ialah seruan kepada ibadah, dan mengajaknya berpuasa ialah ajakan kepada ibadah, dan mengajaknya berjual beli menurut Syariat Islam ialah ajakan untuk beribadah kepada Allah 􀀬. Oleh kerana iman kepada Allah 􀀬 ialah punca setiap ibadah, maka seruan kepada solat atau puasa mesti didahului dengan membangkitkan iman dalam diri orang yang didakwahkan, dan menjadikan iman ini sebagai pendorong kepada komitmen serta pengawal kepada perbuatan.

Worshipping of Allah 􀀬 includes all actions of man, which the Muslim undertakes according to the reality in which he lives. If the reality is that the Muslim does not pray then calling him to pray is a call to worship, and inviting him to fast is an invitation to worship, and inviting him to buy and sell according to the Islamic Shar’a is an invitation to worship Allah 􀀬. Since Imaan in Allah 􀀬 is the origin of every worship, then calling people to prayer or fasting must be preceded by provoking the Imaan in the person who is given da’wah, and making this Imaan the impetus for commitment and the controller of actions.

Demikian juga halnya dengan menyeru manusia kepada penegakan Islam dan berhukum dengan apa yang telah Allah 􀀬 turunkan. Kedua-duanya termasuk dalam perintah Allah 􀀬 dan wajib dipatuhi. Ia dilaksanakan oleh orang yang beriman kepada Allah 􀀬. Seruan kepada perintah-perintah ini mesti didahului dengan seruan untuk beriman kepada Allah 􀀬. Inilah yang akan merealisasikan ibadah kepada Allah 􀀬 dalam perkara ini.

Likewise for calling people to the establishment of Islam and ruling by what Allah 􀀬 has revealed, which are from the orders of Allah 􀀬 and they must be obeyed. They are undertaken by the one who believes in Allah 􀀬. The invitation to these orders must be preceded by the invitation to believe in Allah 􀀬. This is what will realise the worship of Allah 􀀬 in this matter.

Oleh kerana umat Islam hari ini hidup di bawah sistem kufur yang hukum-hakamnya tidak berasal daripada Allah (SWT), dan seorang Muslim tidak dapat menjalani cara hidup Islam di bawahnya, maka seruan untuk menegakkan deen merupakan ibadah kepada Allah (SWT), yang mana perhatian harus ditumpukan kepadanya dan usaha harus dicurahkan untuk itu.

Since the Muslims today live under kufr systems whose rules are not derived from Allah 􀀬, and the Muslim cannot live an Islamic way of life under them; then the call to establish the deen represents worshipping of Allah 􀀬, to which attention should be drawn and efforts spent.

Oleh itu, kita wajib mengaitkan seruan kita kepada ibadah kepada Allah (SWT) dengan masalah-masalah zaman ini, yang semuanya tercermin dalam seruan untuk meneruskan semula cara hidup Islam. Dengan itu, ibadah kepada Allah (SWT) akan tercapai dengan cara yang paling sempurna. Oleh sebab itu, seruan untuk menegakkan Negara Islam ialah seruan untuk menegakkan deen yang merupakan ibadah, dan ialah seruan kepada ibadah. Ini kerana ia merupakan perintah daripada Allah (SWT) yang kita imani; seorang Muslim yang mengabaikannya adalah lalai dalam ibadah kepada Allah (SWT).

Thus, we are obliged to link our call to Allah’s 􀀬 worship with the problems of this age, which are all reflected in the call to resume the Islamic way of life. Then the worship of Allah 􀀬 will be achieved in the most complete manner. Therefore, the call for the establishment of the Islamic State is a call for the establishment of the deen which is ‘ibaadah, and is a call for ‘ibaadah. This is because it is an order from Allah 􀀬 in whom we believe; the Muslim who ignores this is complacent in the worship of Allah 􀀬.

Oleh itu, cara isu ini dikemukakan oleh golongan tersebut adalah salah, kerana ia seolah-olah memberi gambaran bahawa usaha menegakkan Khilafah bertentangan dengan ibadah. Berpegang kepada pendapat sebegini ialah satu serangan terhadap sebahagian Al-Qur'an oleh sebahagian yang lain, dan perkara ini telah dilarang ke atas umat Islam.

Therefore, the manner in which this issue has been presented by those people is wrong, because it seems to imply that working to establish the Khilafah contradicts with ‘ibaadah. Holding such an opinion is an attack on part of the Qur’an by another part, which the Muslims have been forbidden from doing.