Melaksanakan kewajipan-kewajipan individu mempunyai keutamaan mengikut Syarak. Apabila seorang Muslim mampu melaksanakan semua kewajipan individu dan kewajipan kolektifnya, maka inilah yang dituntut, dan dia tidak menghadapi sebarang masalah. Namun, jika berlaku pertembungan, maka melaksanakan kewajipan individu didahulukan daripada kewajipan kolektif. Jika berlaku pertembungan antara kewajipan-kewajipan individu, maka Syarak, bukan akal, yang menetapkan keutamaan sebahagiannya ke atas sebahagian yang lain. Oleh itu, memberi nafkah kepada keluarga didahulukan daripada membayar hutang, dan membayar hutang didahulukan daripada membiayai haji. Puasa Ramadan didahulukan daripada puasa nazar. Solat Jumaat didahulukan daripada menunaikan janji, dan seterusnya. Jika berlaku pertembungan antara kewajipan-kewajipan kolektif sehingga kesemuanya tidak dapat ditegakkan, maka sekali lagi Syarak, bukan akal, yang menetapkan keutamaan sebahagiannya ke atas sebahagian yang lain. Di sini medannya luas dan rumit. Ini kerana kewajipan kolektif itu banyak; sebahagiannya sukar dan sangat memerlukan belanja, manakala sebahagian lain memerlukan usaha dan masa yang besar.

Undertaking the individual obligations has Shar’ee priorities.When the Muslim is able to do all his individual and collective obligations, then this is what is required, and he has no problems. However, if any clash occurs, then performing the individual obligations takes priority over the collective obligations. If a clash occurs between the individual obligations, then it will be the Shar’a, and not the mind, which laid down the priority for some over others. Thus, the providing of nafaqa (maintenance) for the family takes precedence over payment of debt, and the payment of debt takes precedence over paying for the Hajj. The fasting of Ramadan takes precedence over the fast of nadhr (solemn promise). The Jum’ah prayer takes precedence over keeping one’s promise and so on and so forth. If a clash occurs between the collective obligations where they cannot all be established, then again the Shar’a, and not the mind, laid down the priority of some over others. Here the field is wide and complicated. This is because there are many collective obligations; some are difficult and very costly, while others require great effort and time.

Terdapat begitu banyak (amalan itu), sehingga seorang Muslim tidak mungkin mampu melaksanakan kesemuanya.

There are so many, that the Muslim cannot possibly undertake them all.

Oleh itu, menjadi wajib baginya untuk melaksanakan sebahagian daripada kewajipan dengan mengorbankan yang lain. Apa yang dia laksanakan dan apa yang dia tinggalkan tidak boleh berdasarkan hawa nafsu, penilaian akal atau pilihan peribadi, sebaliknya ia berdasarkan keutamaan hukum, di mana Syara' yang menentukan keutamaan. Ini diambil daripada qara'in (petunjuk Syar'i) yang menjelaskan kepentingannya.

Therefore, it becomes imperative for him to undertake some at the expense of others. What he undertakes and what he leaves cannot be on the basis of whims, rational evaluation or personal choice, rather it is based on legal preference, where the Shar’a decides the priority. This is taken from the qaraa’in (Shar’ee indications) that clarify its importance.