Telah dijelaskan bahawa dalil-dalil yang digunakan untuk mewajibkan kesatuan kerja Islam tidak boleh dianggap sebagai dalil. Namun, ini tidak bermakna pendapat yang lain, yang membenarkan kewujudan pelbagai kumpulan, telah menjadi sah. Ini kerana peniadaan sesuatu perkara tidak membuktikan lawannya. Mesti ada dalil-dalil yang menunjukkan kebenaran istidlaal (penghujahan), dan ketepatan istinbaat (pengeluaran hukum). Jadi, apakah dalil-dalil tersebut?

It has been clarified that the evidences used to oblige unity of the Islamic work cannot be considered as evidence. However, this does not mean that the other opinion, which permits the plurality of groups, has become legitimate. This is because the negation of a matter does not prove its opposite. There must be evidences that demonstrate the correctness of the istidlaal (deduction), and precision of the istinbaat (inference). So what are these evidences?

Sesungguhnya dalil-dalil yang membenarkan perselisihan dalam perkara furu' (hukum-hakam) dan bukan dalam perkara Usul (akidah) adalah sangat banyak. Sunnah telah menunjukkan keharusan perselisihan dalam perkara furu'. Oleh itu, kita dapati para Sahabat berselisih sesama sendiri, begitu juga para Tabi'in dan ulama Salaf (generasi terdahulu yang soleh). Adapun larangan perselisihan, ia datang berkenaan perselisihan orang-orang kafir, iaitu mengenai asas-asas agama dan bukan dalam perkara furu'. Sebagai contoh, perselisihan mereka mengenai para Nabi, Hari Kiamat, kehidupan, kematian, dan kitab-kitab mereka, sehingga mereka menjadi puak-puak, golongan, dan milal serta nihal. Mereka menyimpang daripada kebenaran yang diwahyukan oleh Allah 􀀬 kepada Nabi-nabi mereka, dan menyesatkan pengikut-pengikut Nabi mereka. Dia 􀀬 berfirman: "Maka berpecahlah golongan-golongan (di antara mereka), lalu kecelakaanlah bagi orang-orang kafir daripada menyaksikan hari yang besar." [TMQ 19:37] Maka, Allah 􀀬 telah memperingatkan kita tentang perselisihan seperti perselisihan orang-orang kafir itu.

Indeed, the evidences that permit disagreement in the furu’ (rules) and not the Usul (beliefs) are innumerable. The Sunnah has indicated the permissibility of disagreement in furu’. Hence we find the Sahabah disagreeing amongst themselves, as well as the Tabi’in and the scholars of the Salaf (pious predecessors). As for the prohibition of disagreements, it came regarding the disagreements of the Kuffar, which was about the fundamentals of the deen and not in the furu’. For example the disagreements they had over the Prophets, the Day of Resurrection, life, death and their books, until they became sects, parties, and milal and nihal. They went away from the truth revealed by Allah 􀀬 to their Prophets, and deviated their Prophets’ followers. He 􀀬 said; “Then the sects differed, so woe unto the disbelievers from the meeting of a great Day.” [TMQ 19:37] Thus, Allah 􀀬 warned us about the disagreements like those of the Kuffar.

Rasulullah ﷺ menerima, pada hari Khandaq, pelbagai pemahaman para Sahabat terhadap sabda baginda ﷺ: "Sesiapa yang mendengar dan mematuhi, janganlah dia solat 'Asar..."

The Messenger 􀁕 accepted, at the day of the trench, the different understandings of the Sahabah for his 􀁕 words; “Whosoever hears and obeys, let him not pray ‘Asr (prayer)

"kecuali di Bani Quraizah." [Sirah Ibn Hisham] Perkara-perkara berikut difahami daripada hadis ini:

except in Bani Qurayza.” [Sirah Ibn Hisham] The following things are deduced from this hadith:

1- Seorang mujtahid boleh melakukan kesilapan dan juga betul. Hakikat bahawa dia seorang mujtahid tidak bermakna dia tidak melakukan kesilapan.

1- The Mujtahid will make mistakes and get things right. The fact that he is a mujtahid does not mean he does not make mistakes.

2- Hukum yang disimpulkan oleh Mujtahid dianggap sebagai hukum Syar'i, sekalipun ia keliru.

2- The rule deduced by the Mujtahid is considered a Shar’ee rule, even if it was a mistake.

3- Mujtahid yang telah melakukan kesilapan tidak mengetahui bahawa dia telah melakukan kesilapan. Sekiranya dia mengetahuinya, maka dia tidak dibenarkan untuk terus berada dalam kesilapannya. Bahkan, pemahamannya lebih kuat pada pandangannya berbanding pemahaman orang lain.

3- The Mujtahid who has made a mistake does not know that he has made a mistake. If he had known then he would not be allowed to remain in his error. Rather his understanding is more weighty, in his view, than the understanding of others.

4- Mujtahid diberi ganjaran oleh Allah (SWT), sama ada dia betul atau salah, namun ganjarannya berbeza.

4- The mujtahid is rewarded by Allah 􀀬, whether he was right or wrong, though the reward is different.

Para imam (para ulama) bersepakat bahawa dosa itu digugurkan daripada para mujtahid berkenaan hukum-hukum Syar'i yang berkaitan dengan isu-isu zanni dalam fiqh.

The Imams (the scholars) agreed that the sin is removed from the Mujtahideen regarding the Shar’ee rules that pertain to speculative issues in jurisprudence.

Al-Qurtubi (semoga Allah merahmatinya) berkata dalam tafsirnya; "Para Sahabat terus berbeza pendapat mengenai hukum-hukum peristiwa, namun mereka tetap dalam keharmonian." Al-Baghdadi meriwayatkan kata-kata berikut daripada 'Umar b. 'Abdul-'Azeez dalam kitabnya 'Al-Faqeeh wal Mutafaqqih'; "Aku tidak akan berasa gembira sekiranya para Ashab (Sahabat)"

Al-Qurtubi (may Allah have mercy on him) says in his tafseer; “The Sahabah still continued to differ regarding the rules of the incidents, though they remained in harmony.” Al-Baghdadi reported the following saying of ‘Umar b. ‘Abdul-’Azeez 􀁗 in his book ‘Al-Faqeeh wal Mutafaqqih’; “I would have not been pleased if the Ashab (Companions)

...bahawa para sahabat Muhammad ﷺ tidak berselisih, kerana jika mereka tidak berselisih, tidak akan ada keizinan (bagi kita) untuk berselisih.” Banyak kitab telah ditulis oleh para ulama Islam yang besar untuk menjelaskan sebab-sebab berlakunya perselisihan.

of Mohammed did not differ, because if they did not differ, there would not have been a permission (for us to differ).” Many books have been written by great Muslim scholar that clarify the reasons for disagreement.

Salah satu sebab itu ialah bahawa pemahaman manusia, menurut tabiat asalnya, akan berbeza dari seseorang kepada seseorang yang lain. Kebolehan mereka berbeza, dan begitu juga pemahaman mereka. Oleh itu, ijtihad dan istinbat yang berbeza telah wujud sejak zaman para Sahabat hingga ke zaman kita sekarang, dan ini akan kekal sehingga Hari Kiamat. Salah satu sebab itu ialah hakikat bahawa sifat Syariat memaksa orang Islam untuk berbeza pendapat, dan di dalamnya terdapat rahmat.

One of these reasons is that man’s understanding, by his very nature, will differ from one person to another. Their abilities differ and so does their understanding. Hence, different ijtihadaat and istinbaat existed since the age of the Sahabah until our age today, and this will remain until the Day of Judgement. One of these reasons is the fact that the nature of the Shar’a forces the Muslims to differ, and there is a mercy in that.

Perbezaan dalam qira'at (bacaan) membawa kepada perbezaan dalam pemahaman. Setiap mujtahid akan mempunyai pemahaman yang selari dengan bacaannya. Ini seperti perselisihan mengenai ayat Wuduk, iaitu sama ada kaki hendaklah dibasuh atau disapu?

- The difference in the qira’aat (readings) leads to differences in understanding. Every mujtahid will have an understanding in accordance to his reading. This is like the disagreement regarding the ayah of Wudu (ablution) in regards to whether the feet should be washed or be wiped?

- Para ulama dan fuqaha' berbeza pendapat mengenai hadith-hadith tertentu. Sesuatu hadith mungkin Sahih (sahih/autentik) bagi seorang ulama tetapi tidak sahih bagi ulama yang lain, bergantung pada kaedah yang digunakan oleh ulama tersebut dalam menerima atau menolak hadith. Sebagai contoh, mari kita ambil hadith Mursal. Muhaddithun (pakar hadith), Usuliyyoon (ulama asas-asas fiqh)

- The ulamaa’ and fuqahaa’ differed on certin ahadith. A hadith may be Sahih (authentic) for one scholar but not for another, depending upon the method employed by the scholar in accepting or rejecting ahadith. For instance let’s take the example of the Mursal hadith. The Muhaddithun (hadith experts), Usuliyyoon (scholars of the foundations of jurisprudence)

dan para Fuqaha' (ahli fiqh) daripada a'immah umat ini berbeza pendapat mengenai penggunaan hadis Mursal sebagai dalil. Sebahagian mereka menggunakannya sebagai dalil, manakala sebahagian yang lain tidak menerimanya, dengan menganggapnya sebagai hadis Munqati' (iaitu hadis yang terputus rangkaian periwayatannya).

and Fuqahaa’ (jurists) from the a’immah of this Ummah, have differed on the use of Mursal hadith as proof. Some used it as proof whilst others did not, considering it a Munqati’ hadith (ie an hadith that had a break in the chain of transmission.)

- Pertentangan antara dalil-dalil juga merupakan salah satu sebab perbezaan pendapat. Sebagai contoh, sebahagian nas melarang penggunaan sesuatu yang najis atau haram untuk tujuan perubatan, seperti hadis: "Sesungguhnya Allah telah menurunkan penyakit dan ubatnya, dan bagi setiap penyakit Dia telah menjadikan ubatnya. Maka janganlah kamu berubat dengan yang haram." [Diriwayatkan oleh Abu Dawud], manakala nas-nas yang lain pula membenarkan penggunaan bahan yang najis atau haram, sebagaimana dalam hadis:

- The conflict of evidences is another reason for difference. For example, some texts prohibited the use of something that is najas (impurity) or something that is haraam for medical purposes, as in the hadith, “Verily, Allah 􀀬 revealed the disease and the cure, and for every disease he has given a cure. So do not cure with the Haraam.” [Reported by Abu Dawud], whilst other texts permitted the use of the najas (impurity) or haraam substance, as in the hadith:

"Bahawa Nabi ﷺ membenarkan ‘Abd ar-Rahman b. ‘Awf dan az-Zubayr memakai sutera kerana mereka menderita gatal," dan seperti hadith, "Orang Islam dahulu menggunakan air kencing unta sebagai ubat dan mereka tidak melihat sebarang salah padanya." [Diriwayatkan oleh Bukhari] - Apabila tidak ada nas yang jelas mengenai sesuatu isu, maka kaedah untuk mencari hukum Allah (SWT) ialah melalui Ijtihad, dan Ijtihad ialah hukum spekulatif yang terdedah kepada perselisihan.

“That the Prophet 􀁕 permitted ‘Abd ar-Rahman b. ‘Awf and ah- Zubayr to wear silk because they suffered from itching” and like the hadith, “The Muslims used to use the urine of camels as medicine and they did not see anything wrong in that.” [Reported by Bukhari] - When there is no clear text regarding an issue, then the method of finding the rule of Allah 􀀬 will be by Ijtihaad, and Ijtihaad is a speculative rule prone to disagreement.

Sifat luas bahasa Arab dari segi maknanya juga menjadi punca perbezaan pendapat. Kewujudan Ishtiraak (kata homonim), Haqeeqah (makna literal), Majaz (makna metafora), Mutlaq (mutlak) dan Muqayyad (terikat), 'aamm (umum) dan Khaas (khusus) menunjukkan perkara ini.

- The expansive nature of the Arabic language in its meanings is also a cause for difference. The presence of Ishtiraak (homonyms), Haqeeqah (literal meaning), Majaz (the metaphorical), Mutlaq (absolute) and Muqayyad (restricted), ‘aamm (general) and Khaas (specific) illustrates this.

Demikian, sifat bahasa Arab yang dengannya wahyu diturunkan ialah bahawa ungkapan-ungkapan dan sintaksisnya terbuka kepada makna yang berbeza-beza dan petunjuk-petunjuk yang pelbagai.

Thus, the nature of the Arabic language in which the revelation was sent down, is that its expressions and syntax are open to different meanings and diverse indications.

Maka, firman Allah 􀀬 mengenai wanita yang diceraikan: “Dan wanita-wanita yang ditalak hendaklah menahan diri (menunggu) tiga kali quru’.” [TMQ 2:228]. Perkataan (quru’) dalam bahasa Arab boleh bermaksud sama ada suci atau masa haid. Tetapi yang manakah maksud yang dikehendaki? Inilah salah satu sebab perselisihan para Fuqaha’ (ahli fiqh) mengenai perkara ini.

Thus, the saying of Allah 􀀬 regarding the divorced women; “And divorced women shall wait (as regards their marriage) for three Quru.” [TMQ 2:228]. The word (quru’) in Arabic can mean either pure or the time of menstruation. But which meaning is intended? This was one of the reasons for the disagreement of the Fuqahaa’ (jurists) regarding this subject.

Ini berkaitan dengan syariat secara umum. Tetapi adakah apa yang telah disebutkan itu terpakai kepada perkara yang sedang dibincangkan? Dengan kata lain, adakah keharusan berbeza pendapat dalam hukum-hukum syarak, yang diterima oleh Syarak, membenarkan kewujudan pelbagai gerakan, kumpulan atau parti yang berusaha untuk perubahan? Ataupun adakah perkara ini mempunyai dalil-dalil khusus tersendiri yang mengecualikannya daripada hukum asal?

This is regarding the Sharee’ah in general. But does any of what has been mentioned apply to the subject under discussion? In other words, does the permissibility of disagreement in the Shar’ee rules, which is accepted by the Shar’a, allow the plurality of movements, groups or parties working for change? Or does this subject have its own specific evidences which exclude it from the original rule?

Kumpulan atau parti ini ditubuhkan atas kefahaman Syarak terhadap nas-nas yang berkemungkinan difahami dengan pelbagai cara, sebagaimana setiap kefahaman Syarak yang lain, kecuali yang berkaitan dengan hukum-hukum yang qath'i. Hukum-hukum Syarak yang dipegang oleh kumpulan ini ialah hukum-hukum Syarak yang diistinbatkan, dan ia berkemungkinan betul atau silap. Tidak dibenarkan bagi seorang Muslim yang melihat banyak kesilapan dalam sesebuah kumpulan untuk bekerja dengannya. Sebaliknya, dia hendaklah menasihatinya dan mencari kumpulan yang akan membebaskannya daripada dosa di sisi Allah ﷻ melalui kerjanya bersamanya. Sebagaimana telah kami sebutkan, tabiat manusia, ulama mereka, Syarak dan bahasa Arab semuanya menunjukkan bahawa dibolehkan adanya pelbagai kefahaman. Inilah yang menjustifikasikan kewujudan lebih daripada satu kumpulan. Tidak ada mudarat padanya, selagi ia tidak melebihi perselisihan dalam kefahaman. Dalam keadaan itu, bekerja dengan kumpulan atau parti yang paling hampir dengan kebenaran menjadi satu kewajipan.

The group or party is established on a Shar’ee understanding of texts that have the propensity to be understood in different ways, just like any other Shar’ee understanding is, except for that concerning the definite rules. The Shar’ee rules adopted by the group are Shar’ee rules that have been deduced, and are liable to be correct or mistaken. It is not allowed for a Muslim who sees many errors in a group to work with it. Rather he should advise it and search for the group that will relieve him of the sin in front of Allah 􀀬 through him working with it. As we have mentioned, the nature of people, their scholars, the Shar’a and Arabic language all indicate that it is permissible to have multiple understandings. This is what justifies the presence of more than one group. There is no harm in this, as long as it is not more than disagreement in understanding. In that case the work with the group or party that is closest to the truth becomes an obligation.

Selain itu, terdapat ayat:

In addition there is the ayah:

“Dan hendaklah ada di antara kamu segolongan orang yang menyeru kepada al-khayr (Islam), menyuruh kepada al-ma’roof (kebaikan) dan melarang daripada al-munkar (kejahatan). Dan mereka itulah orang-orang yang berjaya.” [TMQ 3:104] Susunan ayat ini memberi tumpuan kepada kewajipan menubuhkan sekurang-kurangnya satu kumpulan yang kerjanya ialah berikut; menyeru kepada al-Khayr (Islam), menyuruh kepada al-ma’roof (kebaikan) dan melarang daripada al-munkar (kejahatan). Ayat ini tidak bermaksud kewujudan satu kumpulan sahaja. Jika tidak, Dia ﷻ tentu telah berfirman: ‘Ummah waahidah (satu umat).’ Sebaliknya, yang diperintahkan ialah jenis kumpulan yang kerjanya ialah da’wah, menyuruh kepada al-ma’roof dan melarang daripada al-munkar. Fardu ini ialah fardu kifayah, dan kewajipannya terlaksana dengan kewujudan satu kumpulan. Adapun apabila wujud lebih daripada satu kumpulan, kerana perbezaan kefahaman tentang kerja yang perlu dilakukan, maka tidak ada salahnya. Bentuk ungkapan seperti ini telah berulang dalam ratusan ayat dan hadith. Sebagai contoh, hadith: “Barang siapa antara kamu melihat suatu munkar, hendaklah dia mengubahnya dengan tangannya...” Ia tidak bermaksud satu munkar tertentu, tetapi jenis munkar.

“And let there arise out of you a group inviting to all that is khayr (Islam), enjoining the ma’roof (good) and forbidding the munkar (evil). And it is they who are successful.” [TMQ 3:104] The order in this ayah is focussed on the obligation of establishing at least one group whose work will be the following; calling to the Khayr (Islam), enjoinng the ma’roof (good) and forbidding the munkar (evil). The ayah does not mean the presence of one group. Otherwise He 􀀬 would have said: ‘Ummah waahidah (one Ummah).’ Rather what has been ordered is the type of group whose work will be da’wah, enjoining the ma’roof and forbidding the munkar. This fard is a fard of sufficiency and its obligation is realised by the presence of one group. As for when more than one group exists, because of the different understandings of the work to be done, there is nothing wrong with that. This type of expression has been repeated in hundreds of ayaat and ahadith. For example the hadith; “Whosover amongst you sees a munkar, let him change it with his hand...” It does not mean one munkar, but the type of munkar.

Abu al-A'la al-Mawdudi (semoga Allah merahmatinya) menyebutkan perkara berikut dalam kitabnya ‘Konsep Islam mengenai agama dan negara’ di bawah bab: Kewajipan menyeru kepada yang ma'ruf dan mencegah yang munkar; “Yang jelas daripada partikel dalam ayat: ‘Dan hendaklah ada di antara kamu segolongan umat yang menyeru kepada yang khair (Islam).’ Ia tidak bermaksud bahawa orang Islam diperintahkan untuk mempunyai satu kumpulan yang akan melaksanakan kewajipan da'wah kepada Islam, menyeru kepada yang ma'ruf dan mencegah yang munkar, sedangkan bagi selebihnya orang Islam, tugas ini pada asalnya tidak diwajibkan ke atas mereka. Sebaliknya maksudnya ialah kewajipan bahawa Ummah tidak boleh sekali-kali tanpa sekurang-kurangnya satu kumpulan yang akan menjaga cahaya yang datang daripada pelita kebenaran dan kebaikan, dan berjuang menentang kegelapan kejahatan serta bahaya kebatilan. Apabila tiada kumpulan sedemikian di kalangan orang Islam, maka mustahil bagi Ummah untuk diselamatkan daripada laknat dan azab seksa Allah ﷻ, apatah lagi menjadi Ummah terbaik yang dilahirkan untuk manusia.” Berdasarkan apa yang telah kami sebutkan sebelum ini:

Abu al-A’la al-Mawdudi (may Allah have mercy on him) mentioned the following in his book ‘Islamic concepts regarding religion and state’ under the chapter on: The obligation of enjoning the ma’roof and forbidding the munkar; “What is apparant from the partative in the ayah; ‘And let there arise out of you a group inviting to all that is khair (Islam).’ It does not mean that the Muslims are ordered to have a group that will undertake the obligation of da’wah to Islam, enjoining the ma’roof and forbidding the munkar, whilst it is not an obligation on the rest of the Muslims to undertake this task in origin. Rather its meaning is the obligation that the Ummah should not be at any time without -at leastone group that will guard the light coming from the lamp of truth and goodness, and struggle against the darkness of evil and dangers of falsehood. When no such group exists amongst the Muslims, then it is impossible for the Ummah to be saved from the curse and severe punishment of Allah 􀀬, let alone be the best Ummah brought forth for mankind.” Based on what we have mentioned previously:

Kita mesti mengetahui dengan sebaik-baiknya bahawa apa sahaja yang disahkan oleh Shar'a adalah satu rahmat.

- We must know very well that whatever the Shar’a approves is a mercy.

Jika ia berubah menjadi suatu ujian, itu semata-mata disebabkan oleh salah faham orang Islam dan tiada sebab lain. Lihatlah kepada fiqh yang mulia dari dua orang Imam besar umat ini; telah disebutkan dalam kitab ‘Shuzuur az-Zahab’ (Serpihan emas) bahawa murid-murid Syafi‘i pernah datang kepadanya pada suatu hari sambil mengadu tentang bagaimana beliau mengunjungi Imam Ahmad b. Hanbal, sedangkan mereka bertengkar dengan murid-muridnya kerana perbezaan pendapat mereka. Syafi‘i berkata: “Mereka berkata: ‘Ahmad mengunjungi kamu dan kamu mengunjunginya’, aku berkata: ‘Keutamaan tidak terpisah dari rumahnya.’

If it turned into an affliction then that is because of the misunderstanding of the Muslims and nothing else. Look at the exalted Fiqh of two great Imaams of this Ummah; it has been mentioned in ‘Shuzuur az-Zahab’ (Fragments of gold) that the students of Shafi’i came to him one day complaining how he visits Imaam Ahmad b. Hanbal, while they dispute with his students because of their differences in opinions. Shafi’i said; “They say; ‘Ahmad visits you and you visit him’, I say; ‘The virtues do not separate from his home.

Jika dia mengunjungi saya, maka itu adalah berkat darinya, dan jika saya mengunjunginya, itu adalah kerana kurniaannya.

If he visits me, then thanks to him, and if I visit him, this is because of his grace.

Dalam kedua-dua keadaan itu, rahmat adalah untuknya.’ Perkara serupa berlaku kepada murid-murid Imam Ahmad dan juga kepada beliau. Maka Imam Ahmad berkata kepada mereka: “Jika kita berbeza dari segi keturunan, maka ilmu yang kita letakkan pada kedudukan bapa itulah yang menyatukan kita; jika air lautan berbeza, kita semua adalah air tawar yang mengalir dari satu bekas.” Sesiapa yang ingin menyatukan semua umat Islam di atas satu tindakan sahaja, selain daripada kelalaiannya terhadap hakikat Syariat dan hakikat manusia, kita katakan kepadanya apa yang Imam Malik katakan kepada Harun ar-Rasyid apabila Harun ar-Rasyid hendak mengambil pemahaman dan mazhab Malik lalu menjadikannya wajib ke atas rakyat serta melarang mereka daripada (mengikuti) pemahaman orang lain; “Janganlah engkau menyempitkan ke atas umat Islam apa yang Allah 􀀬 telah lapangkan untuk mereka.” Apabila kerajaan kafir dan rejim-rejim di bawah kawalan mereka melihat sekumpulan atau beberapa kumpulan yang bersungguh-sungguh berusaha menegakkan pemerintahan Allah 􀀬, mereka selain menggunakan tindakan keras terhadap mereka dan menyebarkan khabar-khabar palsu, cuba menggagalkan kumpulan-kumpulan ini atau menyebabkan mereka gagal dengan menubuhkan kumpulan-kumpulan yang berada di bawah kawalan mereka. Jika kita menganggap bahawa mempunyai lebih daripada satu kumpulan adalah tidak dibenarkan, ini bermakna kumpulan itu mesti bersatu dengan semua kumpulan lain, sehingga merangkumi yang baik dan yang buruk. Tetapi yang diwajibkan ialah sebaliknya, iaitu kita mesti membuang yang buruk dan memelihara yang baik yang memberi manfaat kepada umat.

In both situations the grace is for him.’” A similar thing happened with the students of Imaam Ahmad and him. So Imaam Ahmad told them; “If we differ in lineage, then a knowledge which we have put in the position of a father unites us; If the water of the seas differ, we are all fresh (water) that streams out from one vessel.” - Whosoever wishes to unite all the Muslims on one action, besides his negligence of the reality of Shar’a and the reality of people, we say to him what Imaam Malik said to Harun ar-Rasheed when Harun ar- Rasheed wanted to adopt Malik’s understanding and mazhab (school of thought) and make it binding on the people and forbid them from (following) the understanding of others; “Do not make narrow for the Muslims that which Allah 􀀬 has made wide for them.” - When the Kaafir states and the regimes under their control see a group or groups working seriously to establish the rule of Allah 􀀬, in addition to using harsh measures against them and spreading rumours, they try to derail these groups or cause them to fail by establishing groups which are under their control. If we assume that having more than one group is not allowed, this means the group must unite with all the other groups, and thus include the good and the bad. But what is required is the opposite, where we have to throw away the bad, and keep the good that benefits the people.

Oleh kerana cadangan ini (kewajipan menyatukan kerja Islam dan larangan terhadap kepelbagaian kumpulan) bercanggah dengan realiti Syariat, dengan sifat manusia, dan dengan bahasa yang digunakan ketika wahyu diturunkan.

- Since this suggestion, (the obligation of uniting the Islamic work and prohibiting the plurality of groups) contradicts the reality of the Shar’a, human beings and the language in which the revelation was sent down.

Maka ini adalah cadangan yang mustahil untuk direalisasikan. Membincangkannya akan kekal menjadi gangguan daripada apa yang lebih penting, iaitu usaha untuk menegakkan Khilafah. Kenyataan bahawa Allah 􀀬 tidak menolong orang Islam melainkan mereka bersatu ialah satu penghakiman tanpa asas yang tidak boleh diterima. Sebaliknya, Allah 􀀬 tidak menolong orang Islam melainkan mereka berpegang kepada Shar'a, berpaut teguh kepada tali Allah 􀀬 dan melaksanakan perintah-Nya. Allah 􀀬 akan menolong mereka walaupun mereka sedikit. Kerana seorang yang berpegang teguh kepada kebenaran bernilai seperti ramai orang, sedangkan ramai orang yang berada di atas kebatilan adalah seperti buih (sampah) laut.

Then this is an impossible suggestion to realise. Discussing it will remain a distraction from what is more important, which is the work to establish the Khilafah. The statement that Allah 􀀬 does not help the Muslims, unless they unite, is an baseless judgement that is unacceptable. Rather, Allah 􀀬 does not help the Muslims unless they adhere to the Shar’a and hold fast to the rope of Allah 􀀬 and fulfill His command. Allah 􀀬 will help them even if they are few. For the one person committed to the truth counts as many, while the many people who are on the falsehood are like the scum (of the sea).

Tinggal satu perkara lagi yang perlu disebut dalam hal ini, iaitu bahawa kehadiran Khalifah dan Negara Islam ialah aspek yang paling penting yang menyatukan kaum Muslimin; tiada penyatuan tanpanya. Pemahaman-pemahaman akan tetap berbeza, namun kita diperintahkan untuk mentaati Khalifah. Imam menerima pandangan tertentu, dan dengan penerimaannya itu beliau menyelesaikan perselisihan, tetapi beliau tidak mencegah perselisihan itu atau menghapuskannya. Perintahnya mesti ditaati oleh kaum Muslimin, secara terbuka dan secara sembunyi. Adapun Amir sesebuah parti, perintahnya ditaati dalam lingkungan parti itu, dan dia menyelesaikan perselisihan antara anggota parti itu sahaja, bukan antara kaum Muslimin secara umum.

It remains to mention a word on this subject, that the presence of the Khaleefah and the Islamic State is the most important aspect that unites the Muslims; there is no unification without it. The understandings will remain different, but we are ordered to obey the Khaleefah. The Imaam adopts, and by his adoption he settles the dispute, but he does not prevent the dispute or remove it. His order must be obeyed openly and secretly by the Muslims. As for the Ameer of a party, his order is obeyed within the party and he settles the dispute between the members of the party and not the Muslims at large.