Wat betreft het socialistische economische systeem, waarbij het communisme er een onderdeel van is, spreekt dit het kapitalisme tegen. De meeste socialistische ideeën kwamen op in de negentiende eeuw. De socialisten vochten fel tegen de opvattingen van de liberale denkschool, wat betekent dat zij vochten tegen het kapitalistische economische systeem. De krachtige opkomst van het socialisme was te wijten aan de onrechtvaardigheid waaronder de samenleving onder het kapitalisme leed, en aan de vele dwalingen en tekortkomingen ervan. Bij het bestuderen van de socialistische denkscholen blijkt dat zij het eens zijn over drie kwesties, die hen onderscheiden van andere economische denkscholen.

As for the Socialist economic system, with Communism being a part of it, it contradicts Capitalism. Most of the Socialist ideas appeared in the Nineteenth century. The Socialists fought fiercely against the opinions of the liberal school of thought i.e. they fought the Capitalist economic system. The powerful emergence of Socialism was due to the iniquity which the society suffered under Capitalism and owing to its many fallacies and inadequacies. By reviewing the Socialist schools of thought, it appears that they agree on three issues, which distinguish them from other economic schools of thought.

1. Het bereiken van een vorm van feitelijke gelijkheid.

1. Achievement of a type of actual equality.

2. Afschaffing van privébezit, hetzij volledig, hetzij gedeeltelijk.

2. Abolition of private property either completely or partially.

3. De organisatie van de productie en distributie van goederen en diensten door middel van alle mensen.

3. The organisation of production and distribution of the commodities and services by means of all of the people.

Echter, ondanks hun overeenstemming over deze drie kwesties, hebben zij fundamentele verschillen over vele punten, waarvan de belangrijkste zijn:

However, despite their agreement over these three issues, they have fundamental differences over many points, the most important of which are:

Ten eerste: De socialistische denkscholen verschillen in de vorm van de uiteindelijke gelijkheid die zij nastreven. De ene groep pleit voor rekenkundige gelijkheid, wat betekent gelijkheid in alles wat voordeel biedt, waardoor iedereen een identieke hoeveelheid krijgt. Een andere groep stelt gemeenschappelijke gelijkheid voor, wat betekent dat de bekwaamheid van iedereen wordt in acht genomen bij het verdelen van werk en de behoeften van elk individu worden bekeken bij het verdelen van producten. Gelijkheid wordt volgens hun visie bereikt wanneer het volgende principe wordt toegepast: “Van ieder naar zijn kracht, d.w.z. zijn bekwaamheid (bedoelende hiermee het werk dat hij verricht), en aan ieder naar zijn behoefte (bedoelende de verdeling van de productie).” Een derde groep hanteert gelijkheid in de productiemiddelen; aangezien de middelen niet voldoende zijn om aan de behoeften van alle individuen te voldoen, wordt de basis van de verdeling: “Van ieder naar zijn kracht, d.w.z. zijn bekwaamheid, en aan ieder naar zijn werk.” Gelijkheid wordt dus bereikt wanneer elke persoon wordt gefaciliteerd met de productiemiddelen op dezelfde wijze als anderen.

Firstly: The Socialist schools of thought differ in the form of the eventual equality they aim to achieve. One group advocates arithmetic equality which means equality in every thing of benefit, thus each person is given an identical amount. Another group suggests common equality, which means observing the ability of everyone when distributing work and looking at the needs of every individual when distributing products. Equality in their view is established when the following principle is applied: “From each according to his strength i.e. his ability (meaning by this the work which He performs), and to each according to his need (meaning the distribution of production).” A third group adopts equality in the means of production, since the resources are not sufficient to meet the needs of all individuals, the basis of distribution becomes: “From each according to his strength i.e. his ability, and to each according to his work.” So equality is achieved when each person is facilitated of the means of production the same as others.

Ten tweede: De socialistische stromingen verschillen in de hoeveelheid privébezit die moet worden afgeschaft. De ene groep pleit voor de volledige afschaffing van privébezit, wat het communisme is. Een andere groep stelt de afschaffing voor van privébezit dat gerelateerd is aan de productiemiddelen, wat kapitaal wordt genoemd, zoals fabrieken, spoorwegen, mijnen en dergelijke. Zij verbieden dus het bezit van elke grondstof die voor productie wordt gebruikt. Hierdoor kan men geen huis bezitten met het oog op verhuur, noch een fabriek, noch een stuk land, maar zij mogen bepaalde soorten eigendommen aanhouden voor het doel van consumptie. Het is hen toegestaan alles te bezitten wat zij consumeren, dus bijvoorbeeld kunnen zij een huis bezitten om in te wonen, en wat het land en de fabrieken produceren, maar niet het land/de fabriek zelf. Dit wordt het socialisme van kapitaal genoemd. Een andere groep pleit niet voor de afschaffing van privébezit, behalve dat wat relevant is voor landbouwgrond; dit zijn de agrarische socialisten (agrarische hervormers). Weer een andere groep zegt dat elk geval waarin het publiek belang uitnodigt tot de transformatie van privébezit naar publiek bezit, bestudeerd moet worden. Zij pleiten voor beperkt eigendom van privébezit in veel gebieden door wetten vast te stellen voor de maximale limiet van rente en huur, een minimumgrens voor lonen, en streven ernaar werknemers een aandeel in het kapitaal te geven. Dit wordt staatssocialisme genoemd.

Secondly: The Socialist schools of thought differ in the quantity of private property which is to be abolished. One group adopts the abolition of private property completely, which is Communism. Another suggests the abolition of private property related to the means of production which is called capital i.e. factories, railways, mines and the like. Thus they prohibit the possession of any commodity which is used for production. Hence, one cannot own a house for the purpose of leasing it, nor a factory, nor a piece of land, but they may keep certain types of property for the purpose of consuming them. It is allowed for them to own everything they consume, so for example they can own a house to live in, and what the land and factories produce but not the land/factory itself. This is called Socialism of Capital. Another group does not advocate the abolition of private property except that which is relevant to agricultural land, these are the Agrarian Socialists (Agrarian Reformers). Yet another group says that every case in which public interest invites the transforming of a private property to public property, has to be studied. They call for restricted ownership of private property in many areas by putting laws for the maximum limit of interest and rent, a minimum limit for wages, and strive to give workers a share in the capital. This is called State Socialism.

Ten derde: De socialistische denkscholen verschillen van elkaar wat betreft de middelen die zij hanteren om hun doelstellingen te verwezenlijken. Zo berust revolutionair socialisme (revolutionair syndicalisme) op het bevrijden van de beroepsbevolking door middel van wat zij 'directe actie' noemen, oftewel de inspanningen van de beroepsbevolking zelf, zoals ontwrichtende stakingen, sabotage van machines en het verspreiden van de ideeën van een algemene staking onder arbeiders. Zij werken eraan om hen rond dit idee te mobiliseren, totdat de tijd aanbreekt dat zij in staat zijn een algemene staking uit te voeren, waardoor de economische activiteit wordt verlamd, wat uiteindelijk zou leiden tot de afbraak van het huidige economische systeem. Wat de marxistische socialisten betreft, zij geloven in de natuurwet van evolutie in de samenleving en geloven dat dit alleen voldoende is om het huidige systeem te vernietigen, dat vervolgens zal worden vervangen door een ander systeem dat is gebouwd op het socialisme.

Thirdly: The Socialist schools of thought differ in respect of the means they adopt to implement their objectives. Thus, revolutionary Socialism (Revolutionary Syndicalism) depends upon liberating the labour force by what it calls direct action i.e. the efforts of the labour force themselves, such as disruptive strikes, sabotage of machinery, and propagating the ideas of a General Strike amongst workers. They work to mobilise them around this idea, until the time comes when they are able to implement a General Strike, thus paralysing economic activity, which would eventually result in the demolition of the present economic system. As for the Marxist Socialists, they believe in the natural law of evolution in society and believe that this alone is sufficient to destroy the current system, which will then be replaced by another system built on Socialism.

Wat betreft de voorstanders van staatsocialisme: hun middel om hun ideeën te implementeren is via wetgeving. Door het uitgeven van wetten waarborgen zij de bescherming van het publieke belang en de verbetering van de arbeidsomstandigheden. Daarnaast suggereren zij, door het heffen van belastingen — in het bijzonder geleidelijk ingevoerde belastingen op kapitaal en erfenissen — dat zij de kloof tussen privévermogens zullen dichten.

As for the advocates of State (Government) Socialism, their means to implement their thoughts is through legislation. So, by issuing canons they warrant the preservation of public interests and improvement in the conditions of the labour force. Additionally, by levying taxes, particularly phased-in taxes on capital and inheritance, they suggest that they will close the gap between private properties.

Ten vierde: De socialistische denkscholen verschillen van mening met betrekking tot de structuur die nodig is om de projecten binnen het socialistische systeem te beheren. Zo willen de kapitaalsocialisten de organisatie van productie en distributie toewijzen aan de overheid (de Staat), terwijl de syndicalisten het beheer willen overdragen aan georganiseerde arbeidersgroepen, geleid door hun leiders (gildesocialisme).

Fourthly: The Socialist schools of thought differ with respect to the structure which is needed to administer the projects in the Socialist system. For example the Capital Socialists want to assign the organisation of production and distribution to the government (State), while the Syndicalists want to confer management to organised groups of labour, headed by their chiefs (Guild Socialism).

De bekendste en meest invloedrijke onder de socialistische theorieën zijn die van de Duitser Karl Marx. Zijn theorieën hebben de socialistische wereld gedomineerd, en daarop werden de Communistische Partij en de Unie van Socialistische Sovjetrepublieken (USSR) in Rusland gevestigd. Zijn theorieën hebben tot op de dag van vandaag een grote impact.

The most famous and influential among Socialist theories are those of the German, Karl Marx. His theories have dominated the Socialist world, and upon them the Communist Party and the Union of Soviet Socialist Republics (USSR) in Russia were established. His theories continue to have a great impact until today.

Een van de bekendste theorieën van Karl Marx is de waardetheorie, die Hij overnam van de denkers van het kapitalisme en waarop Hij het kapitalisme aanviel. Adam Smith, die wordt beschouwd als de leider van de liberale denkschool in Engeland en wordt gezien als de persoon die de basis legde voor de politieke economie, oftewel het kapitalistische economische systeem, definieerde waarde door te zeggen: ‘De waarde van een willekeurige grondstof hangt af van de omvang (hoeveelheid) van de inspanning die in de productie ervan is gestoken.’ Dus de waarde van de grondstof waarvan de productie twee uur duurt, is twee keer zoveel waard als de waarde van de grondstof waarvan de productie slechts één uur duurt. Ricardo, die na Adam Smith kwam, legde zijn arbeidstheorie uit toen Hij waarde definieerde door te zeggen: ‘Wat de waarde van de grondstof bepaalt, is niet alleen de hoeveelheid arbeid die rechtstreeks in de productie ervan is gestoken, maar ook de arbeid die in het verleden is verricht bij het produceren van de gereedschappen en machines die in het productieproces worden gebruikt.’ Dit betekent dat Ricardo geloofde dat de waarde van de grondstof afhangt van de kosten die tijdens de productie zijn gemaakt. Hij herleidde deze kosten tot één element, namelijk de arbeid.

One of the best known theories of Karl Marx is the theory of value, which He took from the thinkers of Capitalism, and upon which He attacked Capitalism. Adam Smith, who is considered the leader of the Liberal School of Thought in England and is viewed as the person who put the basis of the political economy i.e. the Capitalist economic system, defined value by saying: ‘The value of any commodity depends on the magnitude (quantity) of effort spent in its production.’ So the value of the commodity whose production needs two hours is worth twice the value of the commodity whose production needs only one hour. Ricardo who came after Adam Smith, explained his theory of work, when He defined value, saying: ‘What determines the value of the commodity is not only the quantity of work spent directly in its production, but also the work spent in the past, in producing the tools and machines used in the production process as well.’ This means that Ricardo believed that the value of the commodity depends on the expenses incurred during production. He referred these expenses to one element, which is the work.

Hierna gebruikte Karl Marx de waardetheorie van Ricardo in *Capitalism* als een wapen om het concept van privé-eigendom en het kapitalisme als geheel aan te vallen. Hij stelde dat de enige bron van waarde de arbeid is die in de productie van een handelswaar wordt gestoken, en dat de kapitalistische financier de energie van een arbeider koopt met een loon dat de grens niet overschrijdt die nodig is om Hem in leven te houden en in staat te stellen te blijven werken. De financier exploiteert vervolgens de energie van de arbeider door Hem goederen te laten produceren waarvan de waarde de waarde die aan de arbeider wordt betaald, ruimschoots overstijgt. Karl Marx noemde het verschil tussen wat de arbeider produceert en wat Hem daadwerkelijk wordt betaald, de ‘meerwaarde’. Hij bepaalde dat deze waarde vertegenwoordigt wat de landheren en de zakenlieden onteigenen van de rechten van de arbeider, in de naam van omzet, winst of rendement op kapitaal, een zaak die Hij niet als geldig erkende.

After this, Karl Marx used Ricardo’s theory of value in Capitalism as a weapon to attack the concept of private property and Capitalism as a whole. He said that the only source of value is the work spent in a commodity’s production, and that the Capitalist financier buys the energy of a worker with a wage that does not exceed the limit necessary to keep Him alive and able to continue working. The financier then exploits the energy of the worker by making Him produce commodities, whose value greatly exceed that which is paid to the worker. Karl Marx called the difference between what the worker produces and what He is actually paid, the ‘surplus value’. He determined that this value represents what the landlords and the business people usurp from the worker’s rights, in the name of revenue, profit or rate of return on capital, a matter which He did not acknowledge as valid.

Karl Marx was van mening dat de socialistische stromingen die aan Hem voorafgingen, de succesvolheid van hun ideeën afhankelijk hadden gemaakt van de inherente aard van de mens in zijn liefde voor rechtvaardigheid en steun voor de onderdrukten. Deze stromingen namen nieuwe methoden aan waarin zij geloofden voor de toepassing ervan op de samenleving, en zij presenteerden deze ideeën aan de bestuurders, zakenlieden en de verlichte mensen, waarbij zij hen aanspoorden om hun ideeën te implementeren. Karl Marx bouwde zijn denkschool echter niet op dit idee en Hij volgde deze benadering ook niet. Hij bouwde zijn denkschool op de basis van een filosofische leer die bekend staat als de Theorie van Historische Evolutie, welke wordt aangeduid als de Dialectische Theorie. Hij bedacht de vestiging van het nieuwe systeem in de samenleving door de functionele werking van de economische wetten, en als gevolg van de wet van evolutie in de samenleving, zonder de tussenkomst van een bestuurder, een wetgever of een hervormer. Karl Marx noemde dit type socialisme ‘Wetenschappelijk Socialisme’, om het te onderscheiden van de socialistische methoden die eraan voorafgingen en die ‘Utopisch Socialisme’ werden genoemd. De socialistische theorie van Karl Marx kan als volgt worden samengevat:

Karl Marx was of the opinion that the Socialist schools which came before Him had envisioned the success of their ideas to be dependent upon the inherent nature of the human being in his love for justice and support for the oppressed. These schools used to adopt new methods which they believed in, for their application upon society, and they presented these ideas to the governors, business people, and the enlightened people, urging them to implement their ideas. Karl Marx however, did not build his school of thought on this idea nor did He follow this approach. He built his school of thought on the basis of a philosophical doctrine known as the Theory of Historical Evolution, which is referred to as the Dialectic Theory. He conceived the establishment of the new system in society through the functional operation of the economic laws, and as a result of the law of evolution in society, without the intervention of a manager, a lawmaker, or a reformer. Karl Marx called this type of Socialism ‘Scientific Socialism’, to differentiate it from the Socialist methods that came before it and which were called ‘Utopian Socialism’. The Socialist theory of Karl Marx is summarised as follows:

Het maatschappelijk systeem in elk tijdperk is het resultaat van de economische situatie. De transformaties die dit systeem beïnvloeden, zijn allemaal het gevolg van een klassenstrijd om hun materiële situatie te verbeteren. De geschiedenis leert ons dat deze strijd eindigt met de overwinning van de klasse die groter is in aantal en slechter in conditie, op de rijkere klasse die kleiner is in aantal. Hij noemde dit de wet van sociale evolutie. Het is van toepassing op zowel de toekomst als het verleden. Zo bestond deze strijd in eerdere tijdperken tussen de vrije mensen en de slaven, daarna tussen de edelen en de onderdanen, later tussen de edelen en de horigen (boeren), en tussen de leiders en stamhoofden in de volgorde van sektes. Deze strijd eindigde altijd met de overwinning van de onderdrukte klasse, die groter was in aantal, op de onderdrukkende klasse, die kleiner was in aantal. Maar na haar overwinning veranderde de onderdrukte klasse in een conservatieve onderdrukkende klasse. Sinds de Franse revolutie bestaat deze strijd tussen de middenklasse (Bourgeoisie) en de arbeidersklasse. De eerste klasse werd de meester van de economische projecten, de eigenaar van het kapitaal, en werd conservatief. Daartegenover stond de arbeidersklasse, die niets van het kapitaal bezat, maar veel groter was in aantal. Gevolgelijk leidde deze situatie tot een belangenconflict tussen de twee klassen, waarvan de oorsprong gebaseerd was op economische redenen. De huidige wijze van productie komt niet overeen met het systeem van eigendom. Productie is niet langer individualistisch, dat wil zeggen dat het door één persoon alleen wordt uitgevoerd, zoals in eerdere tijdperken, maar is eerder associatief geworden, dat wil zeggen dat het door individuen gezamenlijk wordt uitgevoerd. Tegelijkertijd is het systeem van eigendom echter niet veranderd. Zo blijft individueel eigendom voortbestaan en is het nog steeds de basis van het systeem in de huidige samenleving. Als gevolg hiervan heeft de arbeidersklasse, die deelneemt aan de productie, geen aandeel in het eigendom van het kapitaal, en blijft zij overgeleverd aan de genade van de kapitalisten (de eigenaren van het kapitaal), die zelf niet deelnemen aan de productie. De kapitalisten exploiteren de arbeidskracht door slechts bestaansminimumlonen te betalen, en de arbeiders zijn gedwongen dit te accepteren aangezien zij niets anders hebben dan hun eigen inspanningen om in hun onderhoud te voorzien. Het verschil tussen de waarde van het product en het arbeidsloon, wat Marx de meerwaarde noemt, vormt de winst die de kapitalist monopoliseert, terwijl rechtvaardigheid veronderstelt dat dit het aandeel van de arbeiders zou moeten zijn.

The system of the society in any age is a result of the economic situation. The transformations which affect this system all come as a result of a class struggle to improve their material situation. History tells us that this struggle ends with the victory of the class which is greater in number and worse in condition, over the wealthier class which is fewer in number. He called this the law of social evolution. It applies to the future as well as the past. So, in previous ages this struggle existed between the freemen and the slaves, then between the nobles and the subjects, then later on between the nobles and the serfs (peasants), and between the leaders and chiefs in the order of sects. This struggle always ended with the victory of the oppressed class, which was greater in number, over the oppressor class, which was smaller in number. But after its victory the oppressed class turned to become a conservative oppressor class. Since the French revolution this struggle existed between the middle class (Bourgeoisie) and the working class. The first class became the masters of the economic projects, the owners of the capital, and became conservative. Facing it was the working class which owned nothing of the capital, but was much greater in number. Consequently, this situation led to a conflict of interest between the two classes, the origin of which was based on economic reasons. The production fashion today, does not conform to the system of ownership. Production no longer remains individualistic i.e. being performed by the person alone, as it was in past ages, but rather has become associative i.e. conducted by individuals together. At the same time however, the system of ownership has not changed. So individual ownership continues and is still the basis of the system in current society. As a result of this the working class, which participates in production, does not have a share in the ownership of the capital, and remains under the mercy of the Capitalists (the owners of the capital), who do not by themselves participate in production. The Capitalists exploit the labour force, paying it only subsistence wages, and the workers are compelled to accept it since they have nothing but their efforts to sustain themselves. The difference between the value of the product and the labour wage, which Marx calls the surplus value, constitutes the profit which the Capitalist monopolises, while justice assumes it should be the share of the workers.

Dus het conflict tussen deze twee klassen zou voortduren totdat het systeem van eigendom overeenkomt met het systeem van productie, oftewel wanneer eigendom socialistisch of collectief wordt. Deze strijd zal eindigen met de overwinning van de arbeidersklasse volgens de wet van evolutie in de samenleving, aangezien het de onderdrukte klasse is en in aantal groter is.

So the conflict would continue between these two classes until the system of ownership conforms with the system of production i.e. when ownership becomes Socialist or collective. This struggle will end with the victory of the working class according to the law of evolution in society, since it is the oppressed class and is greater in number.

Wat betreft de wijze waarop de arbeidersklasse succesvol zal zijn, en de redenen voor dat succes, dit is gebaseerd op de wet van evolutie in de samenleving. Het huidige systeem van het economische leven draagt in zichzelf de zaden van de toekomstige gemeenschap, en dit huidige systeem zal verdwijnen door de effecten van de economische wetten waaraan het onderworpen is. Er was een tijd dat de middenklasse de edelen overwon en een belangrijke rol speelde in het economische leven, aangezien zij de eigenaar van het kapitaal werd. Echter, zoals het argument luidt, is haar rol geëindigd, en is de tijd aangebroken dat zij haar positie moet afstaan aan de arbeidersklasse. Wat haar hiertoe verplicht, is de wet van concentratie en het proces van vrije concurrentie. Door het effect van de wet van concentratie neemt het aantal kapitalisten (eigenaren van het kapitaal) af, en het aantal van de arbeidersklasse neemt toe. Door de effecten van vrije concurrentie overstijgt de productie elke grens, en de hoeveelheid productie overtreft datgene wat de consumenten van de arbeidersklasse kunnen kopen met hun lage loonniveau. Dit leidt tot een crisis waardoor sommige eigenaren hun kapitaal verliezen en de arbeidsmarkt betreden. Naarmate het systeem vordert, neemt de intensiteit van de crises toe, wordt de kloof tussen hun voorkomen kleiner, en neemt het aantal kapitalisten geleidelijk af. Dan duurt het niet lang voordat er een crisis optreedt die groter is dan alle voorgaande crises, van zulke grote proporties dat zij de pijlers van het kapitalistische economische systeem vernietigt, waarna het systeem van het socialisme op de kapitalistische ruïnes zal worden gevestigd. Marx beschouwde de opkomst van het communisme als de laatste fase in de historische evolutie, omdat het privébezit vernietigt, en er daardoor geen reden meer bestaat voor het klassenconflict in de samenleving, vanwege het ontbreken van verschillen tussen hen.

Regarding the manner in which the working class will succeed, and the reasons for its success, this is based on the law of evolution in society. The current system of economic life bears within itself the seeds of the forthcoming community, and this current system will vanish due to the effects of the economic laws to which it is subjected. There was a time when the middle class conquered the nobles and played an important role in economic life, since it became the owner of the capital. However, as the argument goes, its role has ended, and the time has come for it to relinquish its position to the working class.What obliges it to do so is the law of concentration and process of free competition. By the effect of the law of concentration the number of Capitalists (owners of the capital) diminishes, and the number of the working class increases. Through the effects of free competition, production surpasses every limit, and the quantity of production exceeds that which the consumers of the working class can buy with their low level of wage. This leads to a crisis causing some of the owners to lose their capital and enter the labour market. As the system progresses the intensity of crises increases, the gap between their occurrences closes, and the number of Capitalists decreases gradually. Then it is not long before a crisis greater than all the preceding crises occurs, of such major proportions that it demolishes the pillars of the Capitalist economic system, with the system of Socialism to be then established upon the Capitalist ruins. Marx conceived the emergence of Communism to be the last stage in the historical evolution, because it demolishes private property, and hence no more reason exists for the conflict of the classes in society, due to the absence of differences between them.

Karl Marx illustreerde dat de wet van concentratie een onderdeel was van de kapitalistische economie. Samenvattend is er sprake van een migratie van arbeid en kapitaal van sommige projecten naar andere, waardoor sommige toenemen terwijl andere afnemen. Dit zijn allemaal scenario's die het optreden van concentratie in de productie laten zien. Indien men het aantal projecten in één tak van de industriële productie zou onderzoeken, zoals bijvoorbeeld chocoladefabrieken, dan zou men ontdekken dat het aantal projecten in de loop der tijd geleidelijk is afgenomen, terwijl het gemiddelde aantal van de productiekracht in elk project is toegenomen. Dit is een bewijs dat er concentratie heeft plaatsgevonden in deze tak van productie, aangezien de grotere productie de kleinere productie vervangt. Dus als het aantal fabrieken bijvoorbeeld tien was, zullen deze in de loop van de tijd vier of vijf grote fabrieken worden, en de rest zal verdwijnen.

Karl Marx illustrated that the law of concentration was a part of the Capitalist economy. In summary, there is a migration of work and capital from some projects to others, so that some increase while others decrease. All these are scenarios which show the occurrence of concentration in production. If one investigated the number of projects in one branch of industrial production, such as chocolate factories for example, one would find that the number of projects had diminished gradually, over time, while the average number of the production work force increased in every project. This is an evidence that concentration occurred in this branch of production, since the greater sized production replaces the smaller production. So if the number of factories were for example, ten, they will in time become four or five large factories, and the rest will disappear.

Marx' bepaling van vrije concurrentie betekende het principe van de vrijheid om te werken, wat inhoudt dat ieder persoon het recht heeft om te produceren wat Hij wil op de wijze die Hij wil.

Marx’s determination of free competition meant the principle of the freedom to work, which means that every person has the right to produce whatever He likes in the way He likes.

Economische crises zijn volgens Marx van toepassing op elke plotselinge verstoring die het economisch evenwicht beïnvloedt. De specifieke crisis omvat alle soorten crises die een bepaalde productietak treffen, als gevolg van het onevenwicht tussen productie en consumptie. Deze gebeurtenis vindt plaats als gevolg van overproductie of onderproductie, of als gevolg van overconsumptie of onderconsumptie.

The economic crises, according to Marx, apply to every sudden disturbance that affects the economic equilibrium. The specific crisis includes all the kinds of crises which befall a particular branch of production, due to the imbalance between production and consumption. This incident occurs either due to overproduction or underproduction, or due to over-consumption or under-consumption.

Wat betreft de terugkerende (periodieke) grote crisis, deze verschijnt in de vorm van gewelddadige schokken die de pijlers van het gehele economische systeem doen schudden, en wordt het scheidingspunt tussen de periode van economische bloei en de periode van economische depressie. De perioden van bloei variëren in lengte tussen de drie en vijf jaar, net als de perioden van depressie. Terugkerende, grote crises hebben speciale kenmerken die hen onderscheiden. Deze kenmerken vallen onder drie hoofdeigenschappen, namelijk: Ten eerste, de eigenschap van generalisatie. Dit betekent dat in één land de crisis alle aspecten van economische welvaart raakt, of in ieder geval de meeste ervan. Deze algemene crisis verschijnt eerst in één land waar zij domineert, en verspreidt zich vervolgens naar andere leidende industriële landen die door middel van bepaalde permanente relaties met elkaar verbonden waren. De tweede eigenschap is dat zij terugkerend is. Dit betekent dat de crisis voorkomt in repetitieve en cyclische perioden. De periode die tussen de ene crisis en de andere ligt, fluctueert tussen de zeven en elf jaar. Het voorkomen ervan is niet gebonden aan een vaste tijd, hoewel het terugkerend is. De derde eigenschap is die van overproductie, zodanig dat de eigenaren van de grote projecten grote moeilijkheden ondervinden bij het afzetten van hun producten, waardoor het aanbod de vraag naar veel producten overstijgt, wat tot de crisis leidt.

As for the recurrent (periodic) major crisis, it appears in the form of violent convulsions which shake the pillars of the whole economic system, and becomes the point of separation between the period of economic boom and the period of economic depression. The periods of boom vary between three to five years in length, as do the periods of depression. Recurrent, major crises have special characteristics which distinguish them. These characteristics fall under three main qualities, which are: Firstly, the quality of generalisation. This means that in one country, the crisis hits all aspects of economic prosperity, or at least most of them. This general crisis appears at first in one country where it dominates, and then spreads to other leading industrial countries which were linked together by some permanent relations. The second quality is that it is recurrent. This means that the crisis occurs in repetitive and cyclical periods. The period which separates between one crisis and another fluctuates between seven and eleven years. Its occurrence is not over a fixed time although it is recurrent. The third quality is that of excessive production, such that the owners of the large projects face great difficulty in disposing of their products, so the supply exceeds demand for many products leading to the crisis.

Karl Marx beschouwde dat deze grote crises ertoe leiden dat sommige mensen hun kapitaal verliezen, waardoor het aantal eigenaren afneemt en het aantal arbeiders toeneemt. Deze gebeurtenissen zijn wat uiteindelijk zal leiden tot de grote crisis in de samenleving die het oude systeem vernietigt.

Karl Marx considered that these major crises force some people to lose their capital, so the number of owners diminishes and the number of workers increases. These occurrences are what will lead finally to the major crisis in the society which demolishes the old system.

Dit is een samenvatting van het socialisme, inclusief het communisme als een van de vormen ervan. Uit deze samenvatting blijkt dat de socialistische denkscholen, inclusief de communisten, ernaar streven om werkelijke gelijkheid tussen individuen te bereiken; hetzij gelijkheid in voordelen, gelijkheid in de productiemiddelen, of absolute gelijkheid. Elke vorm van dergelijke gelijkheid is onmogelijk te bereiken en is niets meer dan een hypothetische aanname. Het is onpraktisch en daarom onmogelijk. Dit komt doordat gelijkheid op zichzelf onwerkelijk is, en dus onpraktisch. Mensen variëren door de aard waarmee zij zijn geschapen in hun fysieke en mentale vermogens, en zij variëren in de bevrediging van hun behoeften. Gelijkheid onder hen kan daarom niet worden bereikt. Zelfs als men door middel van dwang gelijke delen van goederen en diensten onder de mensen zou verdelen, zou het voor hen onmogelijk zijn om gelijk te zijn in het gebruik van deze rijkdom voor productie of consumptie. En het zou voor hen onmogelijk zijn om gelijk te zijn in de hoeveelheid die zij nodig hebben om hun respectievelijke behoeften te bevredigen. Daarom is gelijkheid tussen hen een speculatieve en hypothetische kwestie.

This is a summary of Socialism including Communism as one of its forms. From this summary it appears that the Socialist schools of thought including the Communists, strive to achieve real equality amongst the individuals; either equality in benefits, equality in the means of production, or absolute equality. Any kind of such equality is impossible to achieve, and it is nothing but a hypothetical assumption. It is impractical and therefore impossible. This is because equality in itself is unreal, and thus impractical. People by the very nature with which they were created vary in their physical and mental capabilities, and they vary in the satisfaction of their needs. So equality amongst them cannot be achieved. Even if one distributed equal shares of commodities and services among the people by force, it would be impossible for them to be equal in using this wealth in production or utilisation. And it would be impossible for them to be equal in terms of the quantity they need to satisfy their respective needs. Therefore, equality between them is a speculative and hypothetical concern.

Bovendien wordt gelijkheid op zichzelf tussen mensen, terwijl zij verschillen in kracht/macht, beschouwd als ver verwijderd van de rechtvaardigheid die de socialisten beweren te proberen te bereiken. De ongelijkheid tussen mensen wat betreft bezit en de productiemiddelen is onvermijdelijk en volkomen normaal. Elke poging om gelijkheid te bereiken is gedoemd te mislukken, aangezien het in strijd is met de natuurlijke ongelijkheid die onder de mensheid bestaat.

Moreover, equality by itself amongst people, while they are different in strength/power, is considered far from the justice which the Socialists claim they try to achieve. The disparity between people in terms of ownership, and in the means of production, is inevitable and quite normal. Every attempt at achieving equality is destined for failure as it contradicts with the natural disparity existent amongst human beings.

Wat betreft de volledige afschaffing van privébezit, dit spreekt de menselijke natuur tegen, omdat eigendom een manifestatie is van het overlevingsinstinct, dat ongetwijfeld aanwezig is in de mens. Omdat het natuurlijk in hem is, een deel van hem, en een manifestatie van zijn natuurlijke energie, is het onmogelijk om het te elimineren aangezien het instinctief is. Alles wat instinctief is in de mens, kan niet uit hem worden weggenomen zolang hij leeft. Elke poging om privébezit af te schaffen is niets anders dan een onderdrukking van de natuurlijke instincten van de menselijke wezens, en kan alleen maar leiden tot angst. Daarom is het natuurlijk om dit instinct te organiseren in plaats van te proberen het te elimineren.

Regarding the complete abolition of private property, this contradicts with man’s nature, because ownership is a manifestation of the survival instinct, which is definitely existent in man. Being natural in him, a part of him, and a manifestation of his natural energy, it is impossible to be eliminated since it is instinctive. Anything that is instinctive in man cannot be eliminated from Him as long as He is alive. Any attempt to abolish private property is nothing but a suppression of the human beings natural instincts, and can only lead to anxiety. Therefore, it is natural to organise this instinct rather than trying to eliminate it.

Wat betreft de gedeeltelijke afschaffing van eigendom, moet dit bestudeerd worden. Als hiermee bedoeld wordt een plafond te stellen aan de omvang van goederen die in bezit mogen worden, dan zou dit een beperking in kwantiteit zijn, wat onjuist is, aangezien het de activiteit van de mens beperkt, zijn inspanningen belemmert en zijn productie vermindert. Door mensen te verhinderen dat zij bezitten wat een bepaald niveau overschrijdt, wordt dit in de praktijk bij die grens gestopt, waardoor individuen worden onderbroken in hun activiteiten, en de gemeenschap daardoor wordt beroofd van het profiteren van de activiteiten van deze individuen.

With regard to the partial abolition of ownership, it has to be studied. If what is meant by this is to put a ceiling on the magnitude of commodities that can be owned, then this would be a limitation in quantity, which is wrong, since it limits the activity of man, obstructs his efforts, and reduces his production. By preventing people from owning that which exceeds a certain level, this effectively stops them at that limit, interrupting the individuals from their activities, and thereby depriving the community from benefitting from the activities of these individuals.

Echter, indien het eigendom van goederen en diensten beperkt is tot een bepaalde wijze zonder beperking in de hoeveelheid die men bezit, zou dit acceptabel zijn, aangezien het de menselijke activiteit niet belemmert. Deze benadering organiseert het eigendom van bezit onder individuen en moedigt hen aan om meer inspanning te leveren en hun activiteit te vergroten.

However, if ownership of commodities and services is restricted to a certain manner without restriction in the quantity owned, this would be acceptable, as it does not obstruct the activity of man. This approach organises the ownership of property among individuals, and encourages them to expend more effort and increase activity.

Als de gedeeltelijke afschaffing van eigendom betekent dat het individu wordt verhinderd om bepaalde eigendommen te bezitten, terwijl andere eigendommen zonder enige beperking in hoeveelheid bezeten kunnen worden, dan moet dit worden onderzocht. Indien het voordelige karakter van deze eigendommen niet door het individu alleen kan worden genoten, behalve door het publiek van dat eigendom te beroven, dan is het natuurlijk om het individu te verhinderen dat eigendom individueel te bezitten; zoals openbare wegen, dorpspleinen, rivieren, zeeën en dergelijke. De beperking wordt bepaald door de aard van het eigendom. Er is er daarom niets mis mee om het individuele eigendom van die eigendommen die een collectief voordeel hebben te verbieden, omdat dit eigendom werd bepaald door de aard van het eigendom zelf.

If the partial abolition of ownership means that the individual is prevented from owning certain properties, whilst other properties can be owned without any limit over the quantity, this has to be examined. If the beneficial nature of these properties cannot be enjoyed by the individual alone, except by depriving the public of that property, then it is natural to prevent the individual from owning that property individually; such as public roads, town squares, rivers, seas, and the like. The restriction is decided by the nature of the property. There is, therefore, nothing wrong in banning the individual ownership of those properties which are of associative benefit, because this ownership was determined by the nature of the property itself.

Als de aard van het eigendom geen verbod op individueel eigendom vereist, moet er nog steeds verdere analyse worden uitgevoerd; als het eigendom onder het eerste type kan worden ingedeeld, namelijk eigendommen waarvan het individuele eigendom de gemeenschap zou beroven, zoals water en minerale hulpbronnen, dan is er niets mis met het verbieden van het individuele eigendom ervan. De kwestie die dit type eigendom onder het eerste type laat vallen, is dat het door zijn aard, indien het individueel bezit zou zijn, de gemeenschap ervan zou beroven. Echter, als het bezit van het eigendom de gemeenschap er niet van berooft, dan zou er geen beperking op het eigendom ervan moeten zijn. Dit zou het eigendom zonder reden onrechtvaardig beperken. Dit zou vergelijkbaar zijn met het beperken van het eigendom op basis van hoeveelheid, wat alleen zal resulteren in het beperken van de activiteiten van de mens, het onderbreken van zijn inspanningen, het verminderen van zijn productie en het stoppen van hem bij het werk wanneer hij de vastgestelde grens van eigendom bereikt.

If the nature of the property does not require prohibition of individual ownership, further analysis should still be conducted; if the property can be included under the first type i.e. properties whose individual ownership would deprive the community, such as water and mineral resources, then there is nothing wrong in banning their individual ownership. The issue which makes this type of property included under the first type is that by its nature if it was owned individually it would deprive the community of it. However, if owning the property does not deprive the community of it, then there should be no restriction on its ownership. To do so would unfairly limit ownership for no reason. This would be like limiting the ownership by quantity which will only result in restricting man’s activities, interrupting his efforts, reducing his production, and stopping Him from work when He reaches the set limit of ownership.

De gedeeltelijke afschaffing van eigendom in het socialisme is een beperking van eigendom op basis van kwantiteit, in plaats van op basis van de wijze en middelen van eigendom. Het voorkomt het eigendom van bepaalde goederen die, door hun aard en de aard van hun oorsprong, individueel bezeten zouden moeten worden. Het socialisme beperkt ofwel de omvang van eigendom, zoals het beperken van landeigendom tot een bepaalde oppervlakte, of het beperkt het eigendom van bepaalde goederen, zoals de productiemiddelen. Veel van deze goederen zouden, door hun aard, door individuen bezeten kunnen worden. Eigendomsbeperkingen van dit type eigendom beperken de activiteit, of de beperking nu vooraf door de wet is vastgesteld, zoals het voorkomen van erfenissen, eigendom van mijnen, spoorwegen of fabrieken; of dat het aan de Staat is gelaten om op casusbasis te beslissen om bezit te voorkomen waar het publiek belang dit vereist. Dit alles is een beperking van de activiteit van individuen, aangezien deze goederen door hun aard juist door individuen bezeten kunnen worden.

The partial abolition of ownership in Socialism is a limitation of ownership by quantity, rather than by the ways and means of ownership. It prevents ownership of some properties, which by their nature and by the nature of their origin should be individually owned. Socialism either limits ownership in magnitude, such as limiting ownership of land up to a certain area, or it limits ownership of certain properties such as the means of production. Many of these properties, by their nature, could be owned by individuals. Ownership restrictions of this type of property restricts activity whether the restriction was pre-specified by the law, such as preventing inheritance, ownership of mines, railways, or factories; or if it were left to the State to decide, on a case by case basis, to prevent possession wherever public interest requires it to do so. All this is restriction of the activity of individuals, for these properties by their very nature can be owned by individuals.

De organisatie van productie en distributie door middel van mensen kan niet (en mag niet) worden bereikt door het aanwakkeren van onrust en angst onder de mensen, of door het aanwakkeren van haat tussen hen. Dit kan slechts leiden tot anarchie, in plaats van organisatie. Bovendien kan de organisatie van productie in de gemeenschap niet op natuurlijke wijze worden bereikt door de arbeidersklasse de onderdrukking door zakenlieden te laten voelen, aangezien de zakenlieden slim en vindingrijk genoeg zouden kunnen zijn om aan de behoeften van de beroepsbevolking te voldoen, zoals het geval is bij de fabrieksarbeiders in de United States. Zo voelt de arbeidersklasse de onderdrukking niet in de zin dat de vruchten van hun inspanningen worden geëxploiteerd. Op deze manier zal de evolutie die de productie en distributie beter zou organiseren, niet plaatsvinden. Deze organisatie zou moeten voortkomen uit passende wetten en oplossingen die zijn gebouwd op een vast fundament dat de werkelijke aard van de problemen aanpakt. Het socialisme vertrouwt op het organiseren van de productie en distributie, hetzij door het aanwakkeren van spanningen en onrust onder de arbeidersklasse, hetzij door de natuurwet van evolutie in de samenleving, of door door de mens gemaakte (Wadh’iya) wetgeving en canons die niet voortkomen uit een vast fundament of geloofsovertuiging. Daarom is deze organisatie onjuist in haar basis.

The organisation of production and distribution through people cannot (and should not) be achieved by inciting disturbances and anxiety amongst people, or by inciting hatred between them. This can only lead to anarchy, rather than organisation. Furthermore, the organisation of production in the community cannot be achieved naturally by making the working class feel the oppression of business people, since the business people could be smart and ingenious enough to satisfy the needs of the labour force, as is the case with the factory workers in the United States. So the working class do not feel the oppression in terms of having the fruits of their efforts exploited. In this way the evolution which would better organise production and distribution would not occur. This organisation should come through proper laws and solutions which are built on a definite basis that deals with the real nature of the problems. Socialism relies on organising the production and distribution, whether by inciting tension and disturbances amongst the working class, or by the natural law of evolution in society, or through manmade (Wadh’iya) legislation and canons that do not emanate from a definite basis or creed. Therefore this organisation is false from its basis.

Dit schetst de dwalingen van het socialisme. Met betrekking tot specifiek het socialisme van Karl Marx, verschijnt de dwaling in drie aspecten:

This outlines the fallacies of Socialism. With regard specifically to the Socialism of Karl Marx, its fallacy appears in three aspects:

Ten eerste: Zijn mening over de waardetheorie is onjuist en komt niet overeen met de werkelijkheid. De mening, die stelt dat de enige bron voor de waarde van een goed de arbeid is die in de productie ervan is verricht, komt niet overeen met de werkelijkheid, aangezien de verrichte arbeid slechts één, maar niet de enige bron van de waarde ervan is. Er zijn andere elementen, naast de arbeid, die ingaan in de waarde van het goed. Er is de grondstof waarop de arbeid is uitgevoerd, of eveneens de vraag naar het nut van het goed. De grondstof zou een nut kunnen bevatten dat het werk dat in de verwerving ervan is verricht overstijgt, zoals bijvoorbeeld bij de jacht. Het nut van het goed zou geen vraag kunnen hebben op de markt, en verboden kunnen zijn voor export, zoals wijn voor moslims. Het stellen van arbeid als de enige bron van waarde is dus onjuist en komt niet overeen met de werkelijkheid van het goed zoals het is.

Firstly: His opinion on the theory of value is erroneous and disagrees with reality. The opinion, stating that the only source for the value of the commodity is the work spent in its production, disagrees with reality since the spent work is only one but not the only source of its value. There are other elements, besides the work, that enter in the value of the commodity. There is the raw material upon which the work was carried out, or the demand for the benefit of the commodity as well. The raw material could contain a benefit that exceeds the work spent in its procurement such as in hunting for example. The benefit of the commodity could have no demand in the market, and be forbidden for export, such as wine for Muslims. So putting work as the only source of value is incorrect, and does not conform to the reality of the commodity as it is.

Ten tweede: Zijn mening stelt dat de sociale orde die op enig moment bestaat, een product is van de economische situatie, en dat de verschillende transformaties die dit systeem treffen, allemaal te wijten zijn aan één reden, namelijk de klassenstrijd voor het doel om hun materiële situatie te verbeteren. Deze mening is onjuist, ongegrond en gebouwd op een twijfelachtige en hypothetische aanname. De reden voor de fout en de onenigheid met de realiteit is duidelijk uit historische gebeurtenissen en de huidige situatie. We zien dat de transformatie van Rusland naar het socialisme niet plaatsvond als gevolg van een materialistische evolutie, noch als gevolg van een klassenstrijd die leidde tot de verandering van het systeem. In plaats daarvan nam een groep de macht over via een bloedige revolutie, en begon haar ideeën op het volk toe te passen, en veranderde het systeem. Hetzelfde gebeurde in het socialistische China. De toepassing van het socialisme in Oost-Duitsland in plaats van West-Duitsland, en in Oost-Europa in plaats van West-Europa, vond niet plaats als resultaat van een klassenstrijd. Het gebeurde eerder door de verovering van deze landen door een socialistische staat die haar systeem oplegde aan de overwonnen naties. Hetzelfde gebeurde met de kapitalistische staten, met de Islamitische Staat, en met elk ander systeem. Bovendien zijn de landen waarvan deze wet voorspelde dat ze hun systeem zouden veranderen door klassenstrijd, namelijk Duitsland, Engeland en de Verenigde Staten, allemaal kapitalistische landen waar de eigenaren van kapitaal en arbeiders talrijk zijn. Het waren niet het tsaristische Rusland of China, die agrarisch in plaats van industrieel waren, en waar het aantal eigenaren van kapitaal en arbeiders veel minder was in vergelijking met het Westen. Ondanks de overweldigende aanwezigheid van de twee klassen in West-Europa en de Verenigde Staten, zijn zij niet bekeerd tot het socialisme, en zij passen allemaal nog steeds het kapitalisme toe tot op de dag van vandaag. De aanwezigheid van deze twee klassen (d.w.z. kapitaalbezitters en arbeiders) heeft geen enkele invloed gehad op hun systeem. Dit alleen al is voldoende om deze theorie in de kern te weerleggen.

Secondly: His opinion states that the social order existing at any time, is a product of the economic situation, and that the various transformations which befall this system are all due to one reason, which is the struggle of the classes for the objective of improving their material situation. This opinion is erroneous, baseless, and built upon a doubtful and hypothetical assumption. The reason for its error and disagreement with reality is obvious from historical events and the current situation.We see that the transformation of Russia into Socialism did not occur due to a materialistic evolution, nor due to a class struggle that led to the change of the system. Rather, a group took over through a bloody revolution, and started to apply its thoughts upon the people, and changed the system. The same happened in Socialist China. The application of Socialism in East Germany rather than West Germany, and Eastern Europe rather than Western Europe did not occur as a result of any class struggle. Rather it occurred through the conquering of these countries by a Socialist State which imposed its system upon the conquered nations. The same occurred with the Capitalist states, with the Islamic State, and with any other system. Furthermore, the countries which this law predicted would change their system through class struggle, namely Germany, England, and the United states, are all Capitalist countries where the owners of capital and workers are many. They were not Czarist Russia or China, which were agricultural rather than industrial, and where the number of owners of capital and workers were much fewer in comparison to the West. Despite the overwhelming presence of the two classes in Western Europe and the United states, they were not converted to Socialism, and they all still apply Capitalism till this day. The presence of these two classes (i.e.capital owners and workers) did not have any effect on their system. This alone is enough to refute this theory from its basis.

De derde verschijning van dwaling in de theorie van Karl Marx verschijnt in wat hij zei over de wet van sociale evolutie: dat het systeem van het economische leven gedoemd is tot uitsterven door het effect van de economische wetten die het beheersen, en dat de middenklasse die de strijd tegen de klasse van de edelen won — zijnde de eigenaren van het kapitaal — uiteindelijk haar plaats zal afstaan aan de arbeidersklasse, vanwege de wet van concentratie. De theorie van Karl Marx betreffende de concentratie van productie, waarop hij de toename in het aantal arbeiders en de afname in het aantal eigenaren van kapitaal baseert, is onjuist. Deze theorie is onjuist omdat er een grens is die de concentratie van productie niet kan overschrijden. Zo bereikt het een bepaalde grens en stopt het, en zal het dus niet langer een katalysator zijn in de evolutie die door Marx werd voorgesteld. Bovendien bestaat concentratie van productie helemaal niet in een van de belangrijkste takken van productie, namelijk de landbouw. Hoe kan de wet van evolutie dan in de samenleving plaatsvinden? Daarnaast stelt Karl Marx dat concentratie van productie wordt gevolgd door concentratie van rijkdom (middelen), wat resulteert in een vermindering van het aantal financiers en een toename van het aantal arbeiders, die niets bezitten. Dit standpunt is onjuist, aangezien de concentratie van productie kan leiden tot een toename van het aantal kapitaalbezitters, en kan resulteren in het feit dat de arbeidersklasse kapitaalhouders wordt. De grote projecten, die worden uitgevoerd door de grote corporaties, hebben gewoonlijk aandeelhouders uit de arbeidersklasse, wat een voorbeeld is dat deze theorie weerlegt. Bovendien hebben velen van de arbeidersklasse in de fabrieken hoge salarissen, zoals ingenieurs, chemici en managers, waardoor zij in staat zijn een groot deel van hun salaris te sparen en zelf investeerders te worden, zonder de noodzaak om onafhankelijke projecten op te zetten. Daarom is wat Karl Marx bepleitte over arbeiders en evolutie niet op hen van toepassing.

The third appearance of error in Karl Marx’s theory appears in what He said about the law of social evolution, that the system of economic life is destined for extinction by the effect of the economic laws which control it, and that the middle class which won the battle against the class of the nobles i.e. the owners of the capital will ultimately evacuate their place for the labour class, due to the law of concentration. The theory of Karl Marx concerning concentration of production, on which He builds the increase in the number of the workers and the decrease in the number of the owners of capital, is false. This theory is false because there is a limit which concentration of production cannot overstep. So it arrives at a certain limit and stops and thus will no longer be a catalyst in the evolution imagined by Marx. Moreover, concentration of production does not exist at all in one of the main branches of production, namely agriculture. How then can the law of evolution occur in society? Besides, Karl Marx asserts that concentration of production is followed by concentration of wealth (resources), which results in a reduction in the number of financiers, and an increase in the number of workers, who own nothing. This view is erroneous, since the concentration of production could result in an increase in the number of capital owners, and could result in the working class becoming capital holders. The major projects, which are conducted by the large Corporations, usually have shareholders from the working class, which is an example that refutes this theory. Moreover, many of the working class in the factories have high salaries, such as engineers, chemists and managers, thus being able to save a great part of their salaries, and becoming investors themselves, without the need to establish independent projects. Therefore, what Karl Marx propounded about workers and evolution does not apply to them.

Dit is slechts een beknopte uiteenzetting van de principes waarop de kapitalistische en socialistische economische systemen zijn gebaseerd, waarvan het communisme voortkwam. Uit deze uiteenzetting blijken de dwalingen die in deze principes aanwezig zijn. Dit is aan de ene kant; aan de andere kant zijn beide systemen in strijd met de islamitische methode bij het aanpakken van problemen en in strijd met de islam zelf.

This is but a brief examination of the principles upon which the Capitalist and Socialist, from which came the Communist, economic systems are established. From this examination the fallacies present in these principles are apparent. This is on the one hand; on the other hand, both systems are contradictory to the Islamic method in addressing the problems and contradictory to Islam itself.

Wat betreft hun tegenstrijdigheid met de islamitische methode om problemen op te lossen, merkt men dat de islamitische methode bij het oplossen van het economische probleem exact dezelfde methode is die de islam gebruikt bij het oplossen van elk ander menselijk probleem. De algemene benadering van de islam is om de realiteit van het economische probleem te bestuderen, het te begrijpen, en vervolgens een oplossing voor het probleem af te leiden uit de sharia-teksten na bestudering van deze teksten, en te waarborgen dat deze van toepassing zijn op dat specifieke probleem. Dit verschilt van de kapitalistische en socialistische methode. In het kapitalisme wordt de situatie die voortvloeit uit de problemen als bron voor de oplossingen gebruikt (pragmatisme). In het socialisme worden de oplossingen genomen uit hypothetische aannames waarvan men veronderstelt dat ze aanwezig zijn in het probleem, en worden de oplossingen op basis van deze aannames geformuleerd. Elk van deze twee methoden verschilt van de methode van de islam, dus het is een moslim niet toegestaan deze te adopteren.

As to their contradiction to the Islamic method of solving the problems, one finds that the Islamic method in solving the economic problem is the very same method Islam uses in solving any of the other human problems. The common approach of Islam is to study the reality of the economic problem, understand it, and then deduce a solution for the problem from the Shari’ah texts after studying these texts, and to ensure that they apply to that particular problem. This is different from the Capitalist and Socialist method. In Capitalism, the situation which resulted from the problems, is used as a source for the solutions (pragmatism). In Socialism the solutions are taken from hypothetical assumptions which are imagined to be existent in the problem, and the solutions are put according to these assumptions. Each of these two methods is different to the method of Islam, so it is not allowed for a Muslim to adopt them.

De tegenstrijdigheid van de kapitalistische en socialistische, en daaruit voortvloeiende communistische, economieën met de islam is dat de islam haar oplossingen aanneemt als goddelijke rechtsregels (Ahkam Shari’ah) afgeleid van de wetgevende bronnen, terwijl de kapitalistische en socialistische economische oplossingen geen goddelijke rechtsregels zijn, maar afkomstig zijn uit een systeem van ongeloof (Kufr). Het beoordelen van zaken volgens hen betekent regeren met iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard, wat voor geen enkele moslim is toegestaan om op welke wijze dan ook over te nemen. Hun overname is een openlijke zonde (Fisq) als degene die ze overneemt er niet in gelooft. Maar als hij gelooft dat zij de juiste regels zijn en dat islamitische regels niet passen bij de moderne tijd en geen oplossingen bieden voor de huidige economische problemen, dan is dit ongeloof (Kufr), moge Allah (SWT) ons daarvoor behoeden.

The contradiction of the Capitalist and Socialist, and from it the Communist, economies to Islam is that Islam adopts its solutions as divine rules (Ahkam Shari’ah) derived from the legislative sources while the Capitalist and Socialist economic solutions are not divine rules, but are from a system of Kufr. Judging on things according to them means ruling with other than what Allah has revealed, which is not allowed for any Muslim to adopt in any way. Their adoption is an open sin (Fisq) if their adopter does not believe in them. But if He believed that they are the proper rules and that Islamic rules do not suit the modern age and do not offer solutions to the current economic problems, then this is kufr, may Allah (swt) protect us from it.