Het economische beleid is het doel van de wetten die gaan over het beheer van menselijke aangelegenheden. Het economische beleid in de Islam is om de vervulling van alle basisbehoeften voor elk individu volledig te waarborgen, en hem in staat te stellen zijn luxebehoeften zoveel mogelijk te bevredigen, als een persoon die leeft in een bepaalde samenleving met een bepaalde levenswijze. Islam kijkt dus naar elk individu als een persoon op zich, in plaats van naar het totaal van de individuen die in het land leven. Het kijkt naar hem eerst als een menselijk wezen, dat al zijn basisbehoeften volledig moet bevredigen, en kijkt vervolgens naar hem in zijn hoedanigheid als een specifiek individu, om hem in staat te stellen zijn luxebehoeften zoveel mogelijk te bevredigen. Islam kijkt tegelijkertijd naar hem, waarbij hij wordt beschouwd als een persoon die met anderen verbonden is door bepaalde relaties die op een bepaalde manier worden gevoerd, volgens een specifieke wijze. Het doel van het economische beleid in de Islam is niet enkel om de levensstandaard in het land te verhogen zonder te streven naar het volledig waarborgen van de levensrechten voor elk individu. Het is ook niet slechts om de middelen tot bevrediging in de samenleving te bieden, waarbij mensen vrij worden gelaten om zoveel mogelijk uit die middelen te nemen, zonder het recht op levensonderhoud voor elk individu te waarborgen. Integendeel, het richt zich op de fundamentele problemen van iedereen als mens, die leeft volgens specifieke relaties, om hem vervolgens in staat te stellen zijn levensstandaard te verhogen en comfort voor zichzelf te bereiken, volgens een specifieke levenswijze. Als zodanig is het anders dan alle andere economische beleidssystemen.

The economic policy is the objective of the laws which deal with the management of human affairs. The economic policy in Islam is to secure the satisfaction of all basic needs for every individual completely, and to enable Him to satisfy his luxuries as much as He can, as a person living in a particular society, which has a certain way of life. So Islam looks at every individual by himself rather than the total of individuals who live in the country. It looks at Him as a human being first, who needs to satisfy all of his basic needs completely, then it looks to Him in his capacity as a particular individual, to enable Him to satisfy his luxuries as much as possible. Islam looks to Him at the same time, considering Him a person linked with others by certain relationships run in a certain way, according to a particular fashion. The purpose of the economic policy in Islam is not to only raise the standard of living in the country without looking to secure the rights of life for every individual completely. Nor is it just to provide the means of satisfaction in the society, leaving people free to take from such means as much as they can, without securing the right of livelihood for each individual. Rather, it addresses the basic problems of everyone as a human being, who lives according to particular relationships, then enabling Him to raise his standard of living and achieve comfort for himself, according to a particular fashion of life. As such it is different from all other economic policies.

Terwijl de economische regels voor de mens worden vastgesteld, verbindt de islam de wetgeving aan het individu om het recht op levensonderhoud en het veiligstellen van luxe te waarborgen, terwijl het bevestigt dat de samenleving een bijzondere levenswijze heeft. Het houdt dus rekening met hoe de samenleving zou moeten zijn, terwijl het tegelijkertijd streeft naar het veiligstellen van levensonderhoud en het mogelijk maken van het bevredigen van luxe. Het stelt zijn visie op hoe de samenleving zou moeten zijn als basis voor zijn visie op levensonderhoud en welvaart. Daarom zal men vinden dat de goddelijke regels (Ahkam sharia) de bevrediging van alle basisbehoeften (voedsel, kleding en huisvesting) volledig hebben veiliggesteld voor elke burger van de islamitische staat. Dit wordt bereikt door elke bekwame persoon te verplichten te werken, om zo de basisbehoeften voor zichzelf en zijn afhankelijken te vervullen. De islam verplicht de kinderen of de erfgenamen om de ouders te ondersteunen als zij niet in staat zijn om te werken, of verplicht de staatskas (Bayt al-Mal) om dit te doen, indien er niemand is om hen te ondersteunen. Als zodanig vereist de islam dat het individu voor zichzelf en zijn afhankelijken de bevrediging van de basisbehoeften veiligstelt, d.w.z. adequate levensmiddelen, kleding en huisvesting. De islam moedigt het individu vervolgens aan om de luxe van het leven zo ver mogelijk veilig te stellen.

While putting the economic rules for the human being, Islam relates the legislation to the individual to secure the right of livelihood and to secure the luxuries, while it verifies that the society has a special way of life. So, it takes into consideration what the society should be, at the same time it seeks to secure livelihood and to enable satisfying luxuries. It makes its view towards what the society ought to be as a basis for its view towards the livelihood and prosperity. Therefore, one will find that the divine rules (Ahkam Shari’ah) have secured the satisfaction of all of the basic needs (food, clothing and housing) completely, for every citizen of the Islamic State. This is achieved by obliging each capable person to work, so as to achieve the basic needs for himself and his dependants. Islam obliges the children or the heirs to support the parents if they are not able to work, or obliges the State Treasury (Bait ul-Mal) to do so, if there is nobody to support them. As such, Islam requires that the individual secures for himself and his dependants the satisfaction of the basic needs i.e. adequate foodstuffs, clothing and housing. Islam then encourages the individual to secure the luxuries of life as much as He can.

Islam voorkomt ook dat de overheid eigendommen opeist door de oplegging van belastingen, behalve in gevallen waarin het verplicht is voor alle moslims om te zorgen voor bijvoorbeeld hongersnood of jihad. Belasting wordt dan alleen geheven over het vermogen dat de mate overschrijdt waarmee elk individu normaal gesproken in zijn basisbehoeften en luxe voorziet. Op deze manier wordt het recht op levensonderhoud voor iedereen individueel gewaarborgd, en wordt het verkrijgen van luxe vergemakkelijkt. Tegelijkertijd stelt de islam bepaalde grenzen waarbinnen het individu kan verdienen om in zijn basisbehoeften en luxe te voorzien, en organiseert het zijn relaties met anderen op een specifieke wijze. Zo verbiedt de islam de productie en consumptie van wijn door moslims, en beschouwt het dit niet als een economisch goed. De islam verbiedt het nemen van woeker (Riba) en het gebruik ervan in transacties voor iedereen die het islamitisch burgerschap bezit. Het beschouwt woeker (Riba) niet als een economisch goed, noch voor moslims noch voor niet-moslims. De islam beschouwt dus wat de samenleving zou moeten zijn bij het gebruik van enig eigendom als een fundamentele basis voor het gebruik van het economische goed.

Islam also prevents the government from taking property through the imposition of taxes, except in cases where it is obligatory upon all Muslims to care for e.g. famine or Jihad. Tax then is taken only on the wealth which exceeds that which each individual normally uses to satisfy his basic needs and luxuries. In this way, it achieves the right of livelihood for everyone individually, and facilitates the securing of the luxuries. At the same time, Islam sets certain limits within which the individual can earn in order to satisfy his basic needs and luxuries, and organises his relationships with others according to a particular fashion. So Islam prohibits the production and consumption of wine by Muslims, and it does not consider it an economic material. Islam prohibits the taking of riba (usury, interest, etc.) and its usage in transactions for everyone who holds Islamic citizenship. It does not consider Riba as an economic commodity, whether for Muslims or non-Muslims. So Islam considers what the society ought to be when utilising any property as a fundamental basis for utilising the economic commodity.

Islam heeft het individu niet losgekoppeld van het mens-zijn, noch de mens van het zijn van een specifiek individu. Bovendien beschouwt de Islam wat de samenleving zou moeten zijn niet als iets dat losstaat van de kwestie van het waarborgen van de bevrediging van de basisbehoeften van elk individu, en het in staat stellen om in zijn luxebehoeften te voorzien. In plaats daarvan maakt de Islam de bevrediging van de behoeften en wat de samenleving zou moeten zijn tot twee onlosmakelijke zaken, door datgene wat de samenleving zou moeten zijn als basis te gebruiken voor het bevredigen van de behoeften. Om de bevrediging van alle basisbehoeften volledig te waarborgen en het mogelijk te maken om in luxebehoeften te voorzien, moet het economische goed beschikbaar zijn voor de mensen, en dit zal niet voor hen beschikbaar zijn tenzij zij ernaar streven om het te verdienen. Daarom spoort de Islam mensen aan om te verdienen, de voorziening te zoeken en te streven. En zij heeft het streven om de voorziening te verdienen verplicht gesteld. Allah (SWT) zei:

Islam did not detach the individual from being human, nor the human being from being a particular individual. Furthermore, Islam does not consider what the society ought to be separate from the issue of securing the satisfaction of the basic needs for every individual, and enabling Him to satisfy his luxuries. Rather, Islam makes the satisfaction of the needs and what the society ought to be, as two inseparable matters from each other, but by making what the society ought to be as a basis for satisfying the needs. For the sake of satisfying all the basic needs completely, and to enable satisfaction of the luxuries, the economic commodity should be available to people, and it will not be available to them unless they strive to earn it. Therefore, Islam urges people to earn, seek the provision and strive. And it made striving to earn the provision compulsory. Allah (swt) said:

“Loop dan op de paden van de aarde en eet van Zijn voorziening die Hij biedt.” [Al-Mulk: 15] Dit betekent echter niet dat de Islam zich bemoeide met de productie van rijkdom, of dat zij de technische zaken met betrekking tot het verhogen van de productie of de hoeveelheid productie uiteenzette, aangezien zij niets met productie te maken heeft. In plaats daarvan moedigt zij enkel aan om te werken voor het verdienen van bezit. Veel overleveringen (Hadith) kwamen om het verdienen van bezit aan te moedigen. In één overlevering (Hadith) schudde de Profeet ﷺ Muhammad ﷺ de hand van Sa’ad ibn Muadh (vrede zij met hem) en merkte dat zijn handen ruw waren. Toen de Profeet ﷺ er naar vroeg, zei Sa’ad: “Ik graaf met de schep om mijn gezin te onderhouden.” De Profeet ﷺ kuste de handen van Sa’ad en zei: “(Het zijn) twee handen waar Allah van houdt.” De Profeet ﷺ zei: “Niemand zou ooit voedsel eten dat beter is dan het eten van het werk van zijn eigen handen.” Er werd ook overgeleverd dat Umar b. Al-Khattab (vrede zij met hem) langs een groep mensen liep die bekend stonden als de lezers van de Qur’an. Hij zag hen zitten met gebogen hoofden en vroeg wie zij waren. Er werd hem gezegd: “Zij zijn degenen die op Allah vertrouwen (Al-Mutawwakiloon).” Umar antwoordde: “Nee, zij zijn de eters die het bezit van de mensen eten. Willen jullie dat ik beschrijf wie degenen zijn die werkelijk op Allah vertrouwen (Al-Mutawwakiloon)?” Hij kreeg een bevestigend antwoord, waarna hij zei: “Het is de persoon die de zaden in de aarde werpt en vervolgens vertrouwt op zijn Heer, de Almachtige, de Verhevene (‘Azza wa jalla).” Zo zien we dat de verzen en de overleveringen (Hadith) aanmoedigen om te streven naar het zoeken van voorziening en te werken om bezit te verdienen, net zoals zij aanmoedigen om te genieten van bezit en het eten van de goede zaken. Allah (SWT) zei:

“So walk in the paths of the earth and eat of His sustenance which He provides.” [Al-Mulk: 15] However, this does not mean that Islam interfered in the production of wealth, or that it demonstrated the technical matters related to increasing production, or the amount of production, because it has nothing to do with production. Rather it only encourages on working for the earning of property. Many Ahadith came to encourage the earning of property. In one Hadith, the Prophet (pbuh) Muhammad (pbuh) shook the hand of Sa’ad ibn Muadh (ra) and found his hands to be rough.When the Prophet (pbuh) (pbuh) asked about it, Sa’ad said: “I dig with the shovel to maintain my family.” The Prophet (pbuh) (pbuh) kissed Sa’ad’s hands and said: “(They are) two hands which Allah loves.” The Prophet (pbuh) (pbuh) said: “Nobody would ever eat food that is better than to eat of his own hand’s work.” It was also narrated that Umar b. Al-Khattab (RA) passed by some people, who were known as readers of the Qur’an. He saw them sitting and bending their heads, and asked who they were. He was told: “They are those who depend (Al-Mutawwakiloon) upon Allah (pbuh).” Umar replied: “No, they are the eaters who eat the people’s properties. Do you want me to describe those who really depend upon Allah (Al-Mutawwakiloon)?” He was answered in the affirmative, and then He said: “He is the person who throws the seeds in the earth and then depends on his Lord The Almighty, The Exalted (‘Azza wa jalla).” Thus we find that the verses and the Ahadith encourage striving to seek provision, and working to earn property, just as they encourage the enjoyment of the property and eating of the good things. Allah (swt) said:

“Zeg: wie heeft de mooie geschenken van Allah verboden, die Hij voor Zijn dienaren heeft voorzien, en de goede en zuivere zaken (die Hij heeft voorzien)?” [Al-A’raf: 32] En: “En laat de gierigaards, die de geschenken die Allah hen heeft gegeven uit Zijn Genade achterhouden, niet denken dat dit goed voor hen is. Integendeel, het is slechter voor hen. Datgene wat zij oppotten, zal hun halsband zijn op de Dag van de Opstanding. Aan Allah behoort het erfgoed van de hemelen en de aarde, en Allah is op de hoogte van wat jullie doen.” [Al-Imran: 180] En:

“Say: who has forbidden the beautiful gifts of Allah, which He has provided for His servants, and the things, clean and pure, (that He has provided)?” [Al-A’raf: 32] And: “And let not those who are niggardly, who withhold the gifts which Allah has given them from His Grace, think that it is good for them. Rather it is worse for them. That which they hoard will be their collar on the Day of Resurrection. To Allah belongs the heritage of the heavens and the earth, and Allah is informed of what you do.” [Al-Imran: 180] And:

“O jullie die geloven! Geef van de goede zaken die jullie hebben verdiend, en van dat wat Wij voor jullie uit de aarde voortbrengen.” [Al-Baqarah: 267] En:

“O you who believe! Spend of the good things which you have earned, and of that which We bring forth from the earth for you.” [Al-Baqarah: 267] And:

“O jullie die geloven! Verbied niet de goede zaken die Allah toegestaan (Halal) heeft gemaakt voor jullie.” [Al-Ma’idah: 87] En:

“O you who believe! Do not prohibit the good things which Allah made halal for you.” [Al-Ma’idah: 87] And:

“En eet van datgene wat Allah voor jullie heeft voorzien, toegestaan (Halal) en goed.” [Al-Ma’idah: 88] Deze verzen, en dergelijke, geven duidelijk aan dat de goddelijke rechtsregels (Ahkam Shari’ah) met betrekking tot de economie gericht zijn op het verwerven van eigendom en het genieten van goede zaken. Zo verplichtte de Islam individuen om te verdienen, en beval hen te genieten van de rijkdom die zij hebben verdiend, om zo economische groei in het land te bereiken, om de basisbehoeften van ieder persoon te bevredigen, en om de bevrediging van zijn luxe mogelijk te maken.

“And eat of that which Allah provided for you, halal and good.” [Al-Ma’idah: 88] These verses, and the like, denote clearly that the divine rules (Ahkam Shari’ah) related to the economy, aim at acquiring property and enjoying good things. So Islam obliged individuals to earn, and ordered them to enjoy wealth that they earned, so as to achieve economic growth in the country, to satisfy the basic needs of every person, and to enable the satisfaction of his luxuries.

Om het verwerven van eigendom te vergemakkelijken, stellen wij vast dat de Islam de regels met betrekking tot de wijze van het bezitten van rijkdom zonder enige complicaties heeft gesteld. Zo heeft het de wijze van het bezitten van eigendom zeer eenvoudig gemaakt. Aldus heeft de Islam de wettelijke middelen van eigendom gedefinieerd, en heeft het de contracten gedefinieerd waardoor eigendomsoverdracht plaatsvindt, en heeft het de mens de vrijheid gelaten om de stijlen en middelen te ontwikkelen waarmee hij verdient, en heeft het zich niet bemoeid met de productie van rijkdom.

In order to facilitate the acquisition of property, we find that Islam puts the rules related to the manner of possessing wealth without any complications. So it made the manner of possessing property very easy. Thus Islam defined the legal means of ownership, and it defined the contracts through which property ownership is exchanged, and left man free to develop the styles and means by which He earns, and it did not interfere in the production of the wealth.

Islam definieert de juridische middelen van eigendom en contracten in algemene richtlijnen die juridische principes en regels omvatten, waaronder talrijke kwesties vallen en waaraan talrijke regels worden getoetst door middel van analogie (Qiyas).

Islam defines the legal means of ownership and contracts in general guidelines that include legal principles, and rules, under which numerous issues belong and against which numerous rules are measured by analogy (Qiyas).

Zo verplichtte het werk, stelde de gedetailleerde regels vast en liet de persoon toe om te werken als timmerman, fabrikant, technicus, handelaar, enzovoort. De gift is zo vastgesteld dat een donatie er via analogie mee vergeleken kan worden wat betreft het zijn van een middel van eigendom. Dienstverband is zo vastgesteld dat vertegenwoordiging (Wakala) er via analogie mee vergeleken kan worden wat betreft het recht op vergoeding. Zo vinden we dat de middelen van eigendom en de contracten door de sharia in algemene contouren zijn gedetailleerd en zo zijn vastgesteld dat ze elke hedendaagse gebeurtenis omvatten; toch staan ze geen enkel nieuw type transacties toe. Het is verplicht dat mensen zich beperken tot de transacties die door de sharia zijn gedefinieerd, welke van toepassing zijn op nieuwe gebeurtenissen, hoe talrijk deze ook mogen zijn.

Thus it obliged work, put its detailed rules, and left the person to work as a carpenter, manufacturer, technician, trader, etc. The gift is legislated in such a way that donation can be compared to it by analogy in terms of being a means of ownership. Employment was legislated in such a way that representation (Wakala) can be compared to it by analogy in terms of being entitled to compensation. Thus we find that the means of ownership and the contracts are detailed by Shari’ah in general outlines and set in such a way as to include any contemporary incidents; yet they do not allow for any new type of transactions. It is obligatory that people restrict themselves to the transactions that are defined by the Shari’ah, which apply to new incidents however numerous.

Zo gaat de moslim gestaag te werk bij het vergaren van bezit, zonder geconfronteerd te worden met obstakels die hem verhinderen om via toegestane (Halal) middelen te verdienen. Zo is de bevrediging van alle basisbehoeften mogelijk voor iedere persoon. De Islam spoort het individu niet alleen aan om te verdienen, het vereist ook dat de staatskas (Bayt al-Mal) verantwoordelijk is voor de ondersteuning van alle burgers. Zo maakte het de ondersteuning van de mentaal of fysiek gehandicapten tot de verantwoordelijkheid van de Staat, en maakte het de voorziening van de basisbehoeften van de moslimgemeenschap (Ummah) tot een van haar plichten, omdat de Staat verplicht is om naar de zaken van de Ummah om te zien.

As such, the Muslim proceeds steadily in earning property, without being faced with obstacles, which prevent Him from earning through Halal means. Thus, the satisfaction of all basic needs is possible for every person. Islam not only urges the individual to earn, it also requires the State Treasury (Bait ul-Mal) to be responsible for the support of all the citizens. So it made the support of the mentally or physically disabled as the State’s responsibility, and it made the provision of the basic needs of the nation (Ummah) as one of its duties, because the State is obliged to look after the affairs of the Ummah.

Bukhari overleverde van Ibn Umar: De Profeet ﷺ zei: “De imam is een hoeder (ra’i) en hij is verantwoordelijk voor zijn onderdanen.” Om de plicht die de sharia aan de Staat heeft opgelegd uit te kunnen voeren, heeft de wetgever de Staat de bevoegdheid gegeven om bepaalde inkomsten te innen, zoals de hoofdelijke belasting (Jizyah) en de grondbelasting (Kharaj), waarbij ook de armenbelasting (Zakah) door de staatskas (Bayt al-Mal) moet worden geïnd. De Staat heeft ook het recht om middelen te innen voor de diensten die een plicht zijn voor de moslimgemeenschap (Ummah), zoals het repareren van wegen, het bouwen van ziekenhuizen, het voeden van hongerige mensen, en dergelijke.

Bukhari narrated from Ibn Umar: The Prophet (pbuh) (pbuh) said: “The Imam is in charge (ra’i) and He is responsible for his citizens.” In order for the State to perform the duty placed on it by the Shari’ah, the Shar’a gave the State the authority to collect certain revenues such as the head tax (Jizya) and the land tax (Kharaj), with Zakat also to be collected by the State Treasury (Bait ul-Mal). The State also has the right to collect funds for those services which are a duty upon the Ummah, such as the repair of roads, building hospitals, feeding hungry people, and the like.

De Shar’a heeft de Staat verantwoordelijk gemaakt voor het beheer van publiek eigendom. De Shar’a verhindert dat individuen publiek eigendom op eigen houtje beheren, omdat de algehele verantwoordelijkheid bij de imam ligt, en geen enkele burger gerechtigd is deze verantwoordelijkheid op zich te nemen, tenzij hij door de imam is aangewezen. De publieke eigendommen van water, olie, ijzer, koper en dergelijke, zijn eigendommen die moeten worden aangewend om economische vooruitgang voor de moslimgemeenschap (Ummah) te bereiken, omdat deze eigendommen toebehoren aan de moslimgemeenschap (Ummah), en de Staat slechts verantwoordelijk is voor het beheer en de ontwikkeling ervan. Wanneer de Staat middelen verstrekt en haar plicht vervult om naar de zaken van de mensen te zien, en wanneer elk bekwaam individu bezit verdient, dan wordt er overvloedige rijkdom beschikbaar voor de volledige bevrediging van de basisbehoeften van individuen en de luxeartikelen.

The Shar’a made the State responsible for the management of public property. The Shar’a prevents individuals from running public property on their own, because the overall responsibility is for the Imam, and none of the citizens is entitled to assume this responsibility unless He was designated by the Imam. The public properties of water, oil, iron, copper and the like, are properties which must be utilised in order to achieve economic progress for the nation (Ummah), because these properties belong to the Ummah, and the State is merely in charge of them for their administration and development. When the State supplies funds, and discharges its duty of looking after the affairs of the people, and when every capable individual earns property, then abundant wealth becomes available for the satisfaction of the individuals basic needs completely, and the luxuries.

Echter, de economische vooruitgang door elke bekwame persoon te motiveren om te werken, het toewijzen van eigendommen aan de Staat en het investeren van publiek eigendom, dat alles is een middel om de behoeften te bevredigen, niet om het bezit op zichzelf te hebben, noch om te pronken, noch om het aan zonde uit te geven, noch voor hoogmoed en onderdrukking. Daarom zei de Boodschapper van Allah ﷺ: “Wie het leven (zaken) op een legitieme (toegestaan (Halal)) en fatsoenlijke wijze zoekt, zal Allah (SWT) tegemoet treden met zijn gezicht als een volle maan; en wie het op een hoogmoedige en overmatige wijze zoekt, zal Allah tegemoet treden terwijl Hij boos op hem is.” De Profeet ﷺ zei ook: “Heb jij, zoon van Adam, van jouw bezit behalve datgene wat je hebt gegeten en geconsumeerd, datgene wat je hebt gedragen en verbruikt, en datgene wat je hebt gedoneerd en (voor jezelf) hebt bewaard?” Allah (SWT) de Allerhoogste zei:

However, the economic progress through motivating every capable individual to work, assigning properties to the State and the investing of public property, all that is a means to satisfy the needs, not for the sake of having property for itself, nor for boasting, nor to spend it in sin, nor for arrogance and oppression. That is why the Messenger of Allah (pbuh) said: “Whosoever sought the life (matters) legitimately (halal) and decently He will meet Allah (swt) with his face as a full moon; and whosoever sought it arrogantly and excessively He will meet Allah while He is angry at him.” The Prophet (pbuh) (pbuh) also said:“Do you have, son of Adam, of your property except that which you ate and consumed, that which you wore and exhausted, and that which you donated and kept (for yourself)?” Allah (swt) the Supreme said:

“Pleeg geen Israaf (het overschrijden van de grenzen die door de Islam zijn gesteld); voorwaar, Hij houdt niet van degenen die Israaf begaan.” [Al-A’raf: 31] De Islam heeft het doel van het bezitten van eigendom tot een middel gemaakt om in de behoeften te voorzien en niet met het oogmerk van pronken. De Islam heeft ook het beheer van de economie als geheel volgens de geboden van Allah (SWT) verplicht gesteld. Hij heeft de moslim bevolen om het Hiernamaals na te streven door wat hij verdient en niet zijn deel van dit wereldse leven te vergeten. Allah (SWT) zei:

“Don’t commit Israaf (spending or going beyond the limits imposed by Islam); surely He does not like those who condone Israaf.” [Al-A’raf: 31] Islam made the aim of owning property a means towards satisfying the needs and not for the purpose of boasting. It also made managing the economy as a whole according to Allah (swt)’s orders obligatory. It ordered the Muslim to seek the Hereafter through what He earns and not to forget his share of this worldly life. Allah (swt) said:

“Maar zoek het huis van het Hiernamaals in dat wat Allah aan jou heeft gegeven, en verwaarloos niet jouw deel in het wereldse leven, en wees goed zoals Allah goed is geweest tegen jou, en zoek geen wanorde op de aarde.” [Al-Qasas: 77] De filosofie van de islamitische economie dicteert dat alle economische handelingen plaatsvinden volgens de geboden van Allah (SWT), gebaseerd op het erkennen van de relatie met Allah (SWT). Het idee waarop het beheer van de zaken van de moslims in de samenleving is gebouwd, is het richten van de economische activiteiten volgens de goddelijke regels (Ahkam sharia), als een complete manier van leven (religie (Deen)). Op dezelfde wijze beperkt het beheer van de zaken van de andere (niet-moslim) burgers van de Staat hun economische activiteiten volgens de goddelijke regels. Het staat hen toe wat de islam heeft toegestaan, en het verbiedt hen wat de islam heeft verboden. Allah (SWT) zei:

“But seek the abode of the Hereafter in that which Allah has given you, and do not neglect your portion of worldly life, and be kind even as Allah has been kind to you, and seek not corruption in the earth.” [Al-Qasas: 77] The philosophy of Islamic economy dictates that all economic actions are according to the commandments of Allah (swt), based on recognising the relationship with Allah (swt). The idea upon which the management of the Muslims affairs in society is built, is directing the economic activities according to the divine rules (Ahkam Shari’ah), as a complete way of life (Deen). Similarly, the management of the affairs of the other (non- Muslim) citizens of the State restricts their economic activities according to the divine rules. It permits them whatever Islam has permitted, and it forbids them of whatever Islam has prohibited. Allah (swt) said:

“En wat de Boodschapper ﷺ jullie geeft, neem het aan, en wat Hij jullie verbiedt, weerhoud u daarvan.” [Al-Hashr: 7] En Hij (SWT) zei:

“And whatsoever the Messenger gives you take it, and whatsoever He forbids you abstain from it.” [Al-Hashr: 7] And He (swt) said:

“O mens! Er is tot jullie een vermaning gekomen van jullie Heer, een genezing voor dat wat in de borsten is.” [Yunus: 57] En Hij (SWT) zei:

“O mankind! There has come unto you an exhortation from your Lord, a cure for that which is in the breasts.” [Yunus: 57] And He (swt) said:

“En laat hen die zijn (de Boodschapper ﷺ) bevel tegenspreken, vrezen voor een beproeving of een pijnlijke straf.” [An-Nur: 63] En Hij (SWT) zei: “En oordeel tussen hen met datgene wat Allah heeft geopenbaard.” [Al-Ma’idah: 49] De Islam waarborgde de naleving van deze regels door de moslim te motiveren zich aan dit economische beleid te houden door de vrees voor Allah (SWT) (Taqwa), en door de naleving van het volk, in het algemeen, ervan door de wettelijk vastgelegde wetten die de Staat op de mensen toepast. Allah (SWT) zei:

“And let those who withstand his (the Messenger’s) order beware, lest some trial or painful punishment befall them.” [An-Nur: 63] And He (swt) said: “And rule between them with that which Allah revealed.” [Al-Ma’idah: 49] Islam secured the observance of these rules by motivating the Muslim to adhere to this economic policy through the fear of Allah (swt) (Taqwa), and the abiding of the people, in general, to it through the legislated laws which the State implements upon the people. Allah (swt) said:

“O jullie die geloven! Houd de plicht jegens Allah in acht en laat dat wat aan jullie rest van woeker (Riba) over, indien jullie (werkelijk) gelovigen zijn.” [Al-Baqarah: 278] En Hij (SWT) zei:

“O you who believe! observe your duty to Allah and give up what remains (due to you) from riba, if you are (in truth) believers.” [Al-Baqarah: 278] And He (swt) said:

“O jullie die geloven! Wanneer jullie een schuld aangaat voor een bepaalde termijn, schrijf deze dan op...” [Al-Baqarah: 282] totdat Hij (SWT) zegt:

“O you who believe! When you contract a debt for a fixed term record it in writing...” [Al-Baqarah: 282] until He (swt) says:

“....behalve in het geval dat het gaat om handelswaar die jullie onderling van hand tot hand overdragen, in dat geval is het geen zonde voor jullie als jullie het niet opschrijven.” [Al-Baqarah: 282] Islam heeft zo de wijze uitgelegd waarop deze regels worden geïmplementeerd en de wijze waarop de naleving van deze regels door mensen wordt gegarandeerd.

“....save in the case when it is actual merchandise which you transfer among yourselves from hand to hand, in that case it is no sin for you if you write it not.” [Al-Baqarah: 282] Islam thus explained the way in which these rules are implemented and the way in which people’s adherence to these rules is guaranteed.

Dit demonstreert hoe het economische beleid in de Islam is gebouwd op het bevredigen van de behoeften van elk individu, als een mens die in een bepaalde samenleving leeft, en op het vergaren van rijkdom om datgene te bieden wat aan die behoeften voldoet. Het economische beleid in de Islam is eveneens gevestigd op één idee, namelijk de uitvoering van alle handelingen volgens goddelijke regels. Het wordt door elk individu uitgevoerd door het stimuleren van zijn vrees voor Allah (SWT) en wordt door de Staat toegepast door het opvoeden van de mensen en door het implementeren van wetten.

This demonstrates how the economic policy in Islam is built on satisfying the needs of every individual, as a human being who lives in a particular society, and on earning the wealth to provide that which satisfies the needs. The economic policy in Islam is also established on one idea, which is the implementation of all actions according to divine rules. It is implemented by every individual through motivating of his fear of Allah (swt) and applied by the State through culturing the people and through implementing laws.