De definitie van inhuren als een contract dat de vergoeding voor de vruchten van arbeid vastlegt, en dat bepaalt dat het voordeel iets is dat de werkgever volledig kan ontvangen, leidt ons tot het inzicht dat inhuren is toegestaan voor elk voordeel dat de werkgever volledig van de werknemer kan ontvangen. Dit kan het voordeel zijn van een persoon zoals een dienaar, of het voordeel van het werk van een ambachtsman, tenzij er een goddelijk bewijs is genoemd dat een dergelijk voordeel verbiedt. Dit komt doordat zaken oorspronkelijk zijn toegestaan en voordeel een van die zaken is. Het is onjuist om hier te zeggen dat dit een contract of een transactie is die in principe beperkt zou moeten worden door de Shar’a in plaats van toegestaan. Dit is onjuist omdat het contract het inhuren zelf is, niet het voordeel. Het voordeel is de zaak waarover de transactie wordt gesloten en waarop het contract wordt toegepast, en dus is het voordeel geen transactie of een contract. Daarom is inhuren toegestaan voor alle voordelen wanneer er geen verbod over hen is genoemd, of er nu een tekst is die hen toestaat of niet. Dus het is een persoon toegestaan om een man of een vrouw in te huren om voor hem op een typemachine te typen, bepaalde pagina's voor een bepaald loon, omdat dit een inhuren is voor een voordeel waarvoor geen verbod is genoemd. Dus inhuren daarvoor is toegestaan, ook al was er geen vermelding van een tekst om het toe te staan. Het is ook toegestaan om een persoon in te huren die meet en weegt voor een bepaalde taak in een bepaalde tijdsperiode. Abu Dawud overleverde in de overlevering (Hadith) van Suwaid ibn Qais, die zei: “De Profeet ﷺ kwam naar ons (op de markt) en Hij handelde met ons en wij verkochten aan hem. En er was een man die aan het wegen was voor een loon. De Profeet ﷺ zei toen: ‘Meet en weeg (de schaal van balans).’” Dus dit inhuren is toegestaan en er is een tekst die het toestaat. Maar wat betreft de aanbiddingen, of ze nu verplicht (Fard) of Nafilah zijn, deze moeten worden onderzocht. Als hun voordeel niet verder reikt dan de persoon die ze verricht, zoals het verrichten van de bedevaart voor zichzelf en het betalen van zijn eigen armenbelasting (Zakah), dan is het hem niet toegestaan daarvoor een loon te ontvangen, omdat het loon een vergoeding is voor een voordeel en er in deze zaken geen voordeel is voor iemand anders dan hemzelf. Dienovereenkomstig is het niet toegestaan hem in te huren voor deze zaken, omdat ze verplicht (Fard) voor hem zijn. Maar als het voordeel van de aanbidding verder gaat dan degene die het verricht, dan is het inhuren daarvoor toegestaan. Voorbeelden hiervan zijn het oproepen tot het gebed (Adhan) voor anderen en het leiden van anderen in het gebed, of het inhuren van een persoon om de hadj te verrichten namens een overleden persoon, of een persoon om zijn armenbelasting (Zakah) namens hem te betalen. Al deze zaken zijn toegestaan omdat het een contract is over een voordeel in ruil voor een vergoeding. Het loon in deze zaken is een vergoeding voor een voordeel dat door een ander is behaald, waardoor het inhuren was toegestaan. Wat betreft wat At-Tirmidhi overleverde van Uthman ibn Aby al A’as, hij zei: “Het laatste wat de Profeet ﷺ mij beval te doen, was het gebruiken van een Muadhin (oproeper tot het gebed) die geen loon ontvangt voor het verrichten van zijn oproep tot het gebed (Adhan).” In deze overlevering (Hadith) verbood de Profeet ﷺ het gebruiken van de Muadhin die een loon ontvangt als Muadhin voor hem, maar hij verbood de Muadhins niet om een loon te ontvangen. Dit geeft aan dat er Muadhins zijn die een loon ontvangen en anderen die geen loon ontvangen. Dus de Profeet ﷺ verbood hem om een Muadhin te gebruiken van degenen die een loon ontvangen. Dit verbod duidt op een afkeuring van het ontvangen van een loon voor de oproep tot het gebed (Adhan), wat impliceert dat het ontvangen van een loon voor de oproep tot het gebed (Adhan) ongewenst is. Dit duidt echter niet op het verbod op het ontvangen van een loon voor de oproep tot het gebed (Adhan); het geeft eerder aan dat het is toegestaan, maar met ongewenstheid.

The definition of hiring as a contract stipulating the recompense for the fruits of labour, and stipulating that the benefit is something the employer can receive fully, leads us to understand that hiring is allowed for every benefit which the employer can receive from the employee fully. This could be the benefit of a person like a servant or the benefit of the work of a craftsman, unless a divine evidence has been mentioned that prohibits such benefit. This is because things are originally allowed and benefit is one of those things. It is untrue to say here that this is a contract or a transaction which should be originally restricted by Shar’a rather than allowed. This is untrue because the contract is the hiring itself, not the benefit. The benefit is the matter over which the transaction is concluded and over which the contract is applied, and thus the benefit is not a transaction or a contract. Therefore, hiring is allowed over all benefits when there is no prohibition mentioned regarding them, whether there is a text allowing them or not. So the person is allowed to hire a man or a woman to type for Him on a typewriter, certain pages for a certain wage because this is a hiring over a benefit for which no prohibition is mentioned. So hiring over it is allowed, even though there was no mention of a text to allow it. It is also allowed to hire a person who measures and weighs for a certain work in a certain time-period. Abu Dawud narrated in the hadith of Suwaid ibn Qais, who said: “The Prophet (pbuh) (pbuh) came to us (in the market) and He bartered with us and we sold to him. And there was a man who was weighing for a wage. The Prophet (pbuh) (pbuh) then said: ‘Measure and out-weigh (the scale of balance).’” So this hiring is allowed and there is a text that allows it. But as for the worships, whether they are Fard or Nafilah, they have to be examined. If their benefit does not extend to other than the person who performs them, such as performing the pilgrimage for himself, and paying his own Zakat, then He is not allowed to receive a wage for it because the wage is a recompense for a benefit and there is no benefit in these matters for other than himself. Accordingly, hiring Him on these matters is not allowed, because they are Fard upon him. But if the benefit of the worship goes beyond the one who performs it, then hiring over it is allowed. Examples include making Adhan for others and leading the others in prayer or hiring a person to perform Hajj on behalf of a dead person or a person to pay his Zakat on his behalf. All these things are allowed because it is a contract over a benefit for recompense. The wage in these matters is recompense for benefit, which was accomplished by another person, so the hiring was allowed. In regard of what At-Tirmidhi narrated from Uthman ibn Aby al A’as, He said: “The last thing the Prophet (pbuh) commanded me to do is to use a Muadhin (caller to prayer) who does not take a wage for performing his adhan.” In this Hadith the Prophet (pbuh) forbade using the Muadhin who takes a wage as a Muadhin for him, but He did not forbid the Muadhins from taking a wage. This indicates that there are Muadhins who take a wage and others who do not take a wage. So the Prophet (pbuh) (pbuh) forbade Him from taking a Muadhin from those who take a wage. This prohibition indicates alienation from taking a wage over Adhan, which implies the dislike of taking a wage over Adhan. However, this does not indicate the prohibition of taking a wage over Adhan; rather it indicates that it is allowed but with dislike.

Wat betreft onderwijs is het een persoon toegestaan om een leraar in te huren om zijn kinderen of zichzelf te onderwijzen, of om iedereen die hij wenst te onderwijzen. Dit komt doordat onderwijs een toegestane (Mubah) baat is, waarvoor het toegestaan is vergoeding te ontvangen, waardoor het inhuren hiervoor toegestaan is. En de Shar’a heeft het toegestaan om een loon te ontvangen voor het onderwijzen van de Qur’an, dus is het ontvangen van een loon voor het onderwijzen van iets anders dan de Qur’an bij grotere reden toegestaan. Bukhari overleverde van ibn Abbas van de Profeet ﷺ dat Allah (SWT) zei: “Het meest waardevolle om een loon voor te ontvangen is het Boek van Allah.” Bukhari overleverde ook van Sahl ibn Sa’ad As-Sa’idi dat de Profeet ﷺ een vrouw aan een man verlootte voor wat zij wist van de Qur’an, oftewel om haar te onderwijzen wat zij wist van de Qur’an. Er was ook consensus onder de metgezellen dat het toegestaan is om een voorziening uit Bait ul-Mal te ontvangen voor het onderwijzen; daarom is het toegestaan om daar een loon voor te ontvangen.

With regards to education, a person is allowed to hire a teacher to teach his children or himself or to teach anyone He likes. This is because, teaching is an allowed (Mubah) benefit, for which it is allowed to take recompense for, so hiring for it is allowed. And Shar’a has allowed taking a wage for teaching the Qur’an, so taking a wage for teaching other than the Qur’an is allowed by greater reason. Bukhari narrated from ibn Abbas from the Prophet (pbuh) of Allah (swt) that He said: “The most worthy thing to take a wage for is the Book of Allah.” Bukhari also narrated from Sahl ibn Sa’ad As-Sa’idi that the Prophet (pbuh) married off a woman to a man for what He knew of the Qur’an i.e. to teach her what He knew of the Qur’an. There was a consensus of the companions as well that it is allowed to take a provision from Bait ul- Mal for teaching; therefore it is allowed to take a wage for it.

Het is overgeleverd van Ibn Aby Sheeba, van Sadaqa al-Dimashqi, van Al-Wadhiya ibn’ Ata’a, dat hij zei: “Er waren drie leraren in Madinah die de jongeren onderwezen, en ‘Umar ibn Al-Khattab voorzag ieder van hen elke maand van vijftien (dinars).” Al dit wijst erop dat het aannemen van een loon voor het onderwijzen is toegestaan. Wat betreft de overleveringen (Hadith) die in dit verband zijn gekomen om het aannemen van een loon af te raden, richtten zij zich op het afraden van het aannemen van een loon voor het onderwijzen van de Qur’an, in plaats van het ontkennen van het inhuren van mensen om het te onderwijzen. Zij wijzen allemaal op het onwenselijke van het aannemen van een loon voor het onderwijzen van de Qur’an, in plaats van het verbieden van het inhuren om het te onderwijzen. Het onwenselijke van het aannemen van het loon ontkent niet de toelaatbaarheid ervan, dus het is onwenselijk om een loon aan te nemen voor het onderwijzen van de Qur’an, maar het is toegestaan om mensen in te huren om dit te doen.

It was narrated from Ibn Aby Sheeba from Sadaqa al-Dimashqi from Al-Wadhiya ibn’ Ata’a, that He said: “There were three teachers in Madinah who used to teach the youngsters, and ‘Umar ibn Al-Khattab used to provide every one of them with fifteen (Dinars) every month.” All of this indicates that taking a wage for teaching is allowed. With respect to the Ahadith which came in this regard to discourage taking a wage, they were focused on discouraging the taking of a wage for teaching the Qur’an, rather than denying the hire of people to teach it. They all indicate the dislike of taking a wage for teaching the Qur’an, rather than forbid the hiring to teach it. Dislike of taking the wage does not deny its permissibility, so it is disliked to take a wage for teaching Qur’an, yet it is allowed to hire people for doing so.

Wat betreft het inhuren van de arts, dit is toegestaan omdat het een voordeel inhoudt dat de werkgever kan ontvangen, maar het is niet toegestaan Hem in te huren voor genezing, omdat dat het inhuren over een onbekende zaak zou zijn. Het is toegestaan de arts in te huren voor het onderzoeken van een patiënt, omdat dit een bekend voordeel zou zijn, en het is toegestaan de arts in te huren voor het verzorgen van de patiënt tijdens bepaalde dagen, aangezien dit een gedefinieerde arbeid zou zijn. Het is ook toegestaan de arts in te huren om de patiënt te behandelen, omdat zijn behandeling op een wijze bekend is die onwetendheid wegneemt, zelfs als het type ziekte niet bekend is, aangezien het voldoende is dat bekend is dat de patiënt ziek is.

Concerning the hiring of the doctor, it is allowed because it involves a benefit which the employer can receive, but it is not allowed to hire Him for curing, because that would be hiring over an unknown matter. It is allowed to hire the doctor for examining a patient because this would be a known benefit, and it is allowed to hire the doctor for serving the patient during certain days, as this would be a defined work. It is also allowed to hire the doctor to treat the patient, because his treatment is known in a manner that removes ignorance, even if the type of disease is not known, since it is enough for it to be known that the patient is sick.

De toelaatbaarheid van het inhuren van een arts is vastgesteld omdat geneeskunde een voordeel is dat de werkgever kan ontvangen, waardoor het inhuren hiervoor is toegestaan. Ook is vermeld dat de Profeet ﷺ aangaf dat het inhuren voor geneeskunde is toegestaan. Bukhari overleverde van Anas dat hij zei: “De Profeet ﷺ riep Abu Taeeba om Hem te aderlaten (Ihtajama), waarna Hij hem twee Sa’a (kubieke maten) voedsel gaf en hij zijn meester aanbeval om het werk voor hem te verminderen.” Aderlaten was op dat moment een medicijn waarmee mensen werden behandeld, dus het ontvangen van een loon voor het uitvoeren ervan gaf de toelaatbaarheid aan van het inhuren van een arts. Wat betreft de uitspraak van de Profeet ﷺ die Tirmidhi overleverde van Rafi’a ibn Khadeej dat “de inkomsten van de aderlatter onrein (Khabeeth) zijn,” dit geeft niet de verbodsbepaling aan van het inhuren van een aderlatter. Integendeel, het geeft de afkeer aan van het verdienen door middel van aderlaten, hoewel het toegestaan (Mubah) is op basis van het bewijs dat in de overlevering (Hadith) overgeleverd door Muslim van M’adan ibn Aby Talha, de Profeet ﷺ knoflook en ui als slecht omschreef, hoewel ze toegestaan zijn. Dit alles heeft betrekking op de werknemer wiens dienstverlening privaat is.

The permissibility of the hiring of a doctor is established because medicine is a benefit which the employer can receive, so hiring over it is allowed. Also, it was mentioned that the Prophet (pbuh) indicated the allowance of hiring for medicine. Bukhari narrated from Anas that He said: “The Prophet (pbuh) called Abu Taeeba to cup/bleed (Ihtajama) Him then He gave Him two Sa’a (cubic measures) of food and He recommended to his master to reduce work on him.” Cupping at that time, was a medication with which people were treated, so taking a wage for doing it indicated the allowance of hiring a doctor. In regard of the saying of the Prophet (pbuh) which Tirmidhi narrated from Rafi’a ibn Khadeej that “the earning of the cupper is filthy (Khabeeth),” this does not indicate the forbiddance of hiring a cupper. Rather it indicates the dislike of earning by cupping, though it is Mubah (allowed) by the evidence that in the Hadith narrated by Muslim from M’adan ibn Aby Talha, the Prophet (pbuh) described garlic and onion as evil, though they are allowed. All this is in regard of the worker whose service is private.

Maar wat betreft de werker wiens voordeel algemeen is, zijn diensten worden beschouwd als behorend tot de belangen die de Staat moet voorzien voor de mensen. Dit komt doordat elke dienst waarvan het voordeel de individuen overstijgt naar de gemeenschap, en de gemeenschap daarin behoefte heeft, deze dienst een publiek belang zou zijn dat de staatskas (Bayt al-Mal) beschikbaar moet stellen voor alle mensen. Een voorbeeld hiervan is wanneer de heerser iemand inhuurt om op maandelijkse basis tussen de mensen te rechtspreken, of zoals het inhuren van werknemers voor departementen en diensten, en het inhuren van muezzins en imams. Onder de diensten waarvoor de Staat werknemers moet inhuren om voor de mensen te voorzien, zijn onderwijs en geneeskunde. Wat betreft onderwijs is dit het geval vanwege de consensus (Ijma’) van de metgezellen over het verstrekken van voorzieningen aan de leraren in de vorm van een bepaald bedrag als loon voor hen uit de staatskas (Bayt al-Mal). Ook omdat de Profeet ﷺ de losprijs van de gevangenen (van Mushrikin) bepaalde als het onderwijzen van tien moslimkinderen, terwijl deze losprijs deel uitmaakte van de buit die eigendom is van alle moslims. Wat betreft geneeskunde, dit is omdat de Profeet ﷺ een arts als geschenk kreeg, die Hij aan de moslims toeweegde. Het feit dat de Boodschapper ﷺ het geschenk ontving en het niet voor zichzelf hield, noch aannam, maar het eerder toeweegde aan de moslims, is een bewijs dat dit geschenk toebehoort aan het moslimpubliek en niet aan hem. Aangezien de Profeet ﷺ een geschenk had ontvangen en Hij het aan alle moslims toeweegde, geeft dit aan dat het een van de zaken is die toebehoort aan het moslimpubliek. Daarom komt het verstrekken van voorzieningen aan artsen en leraren uit de staatskas (Bayt al-Mal). Desalniettemin is het individu zelf toegestaan een arts en een leraar in te huren. Maar de Staat is verplicht om geneeskunde en onderwijs beschikbaar te stellen voor alle burgers, zonder onderscheid tussen de moslim en de beschermde niet-moslim (Dhimmi) of tussen de rijke en de arme. Dit komt doordat deze zaken vergelijkbaar zijn met de oproep tot het gebed (Adhan) en de rechtspraak, wat zaken zijn waarvan het voordeel verder reikt dan het individu zelf, en waar de mensen behoefte aan hebben; het zijn dus publieke diensten die beschikbaar moeten worden gesteld voor alle burgers, en de staatskas (Bayt al-Mal) moet deze waarborgen.

But regarding the worker whose benefit is common, his services are considered to be of the interests which the State has to supply for the people. This is because every service whose benefit goes beyond the individuals to the community, and the community was in need of it, then this service would be of the public interests which the Bait ul-Mal has to make available for all of the people. An example of that is when the ruler hires a person to judge among the people on a monthly basis, or such as the hiring of employees for departments and services, and the hiring of Muadhins and Imams. Amongst the services for which the State has to hire employees in order to provide for the people are education and medicine. In regard to education this is the case, due to the consensus (Ijma’a) of the companions on giving provision to the teachers by a particular amount as a wage for them from the Bait ul-Mal. Also because the Prophet (pbuh) assigned the ransom of the captives (of Mushriks) as being to teach ten Muslim children, while this ransom was of the booties which are property belonging to all the Muslims. In regard to medicine, this is because the Prophet (pbuh) was given a doctor as a gift to him, whom He assigned to the Muslims. The fact that the Messenger received the gift and did not dispose of it, nor take it, but rather assigned it for the Muslims, is an evidence that this gift belongs to the Muslim public, and not to him. Since the Prophet (pbuh) had received a gift and He put it for all the Muslims, this indicates it is one of the things which belongs to the Muslim public. Therefore, giving provisions to the doctors and teachers is from the Bait ul-Mal. Nonetheless, the individual himself is allowed to hire a doctor and hire a teacher. But the State is obliged to make medicine and education available for all citizens, with no difference between the Muslim and the Dhimmi or between the rich and the poor. This is because these are like the Adhan and the judiciary, which are of the matters whose benefit extends beyond the one himself, and the people need them; so they are of the public services which have to be made available for all citizens, and the Bait ul-Mal has to secure them.