Het contract voor het inhuren van een werknemer heeft betrekking op het voordeel van de inspanning die hij levert; en het loon wordt beoordeeld op basis van dit voordeel. De inspanning zelf is noch de maatstaf voor het loon, noch de maatstaf voor het voordeel, anders zou het loon van de steenhouwer groter zijn dan het loon van de ingenieur omdat de inspanning van de steenhouwer groter is; en dit is in strijd met de werkelijkheid. Daarom is het loon een vergoeding voor het voordeel en niet voor de inspanning. Daarnaast verschilt en verandert het loon afhankelijk van het type werknemer, en het verandert ook voor dezelfde werknemer volgens het verschil in de standaard van het voordeel, maar niet volgens verschillen in inspanning. Het contract was in beide gevallen gericht op het voordeel voor de werkgever, niet op de inspanning van de werknemer. Wat er dus toe doet is het resultaat, of het nu van verschillende werknemers in verschillende werkzaamheden is, of van verschillende werknemers in hetzelfde werk; en er wordt helemaal geen rekening gehouden met de inspanning. Het is waar dat het resultaat van het werk het vrucht is van de inspanning, of het nu in verschillende werkzaamheden is, of in hetzelfde werk uitgevoerd door verschillende mensen, maar wat bedoeld wordt is het resultaat, niet alleen de inspanning, ook al wordt dit opgemerkt bij de waardering van het loon. Dus als iemand is ingehuurd voor de bouw, dan moet het loon worden beoordeeld op basis van de tijd of op basis van het werk. Als het op basis van het werk wordt beoordeeld, dan zal het voordeel obviously duidelijk worden in de locatie van het gebouw, de lengte, breedte, dikte en het materiaal van het gebouw enzovoort. Als het werk op basis van tijd wordt beoordeeld, dan neemt het voordeel van het werk gewoonlijk toe naarmate de tijd toeneemt, en neemt het af naarmate de tijd afneemt. Dus de beschrijving van het werk samen met de vermelding van de tijd is de maatstaf van het voordeel. Als het op basis van tijd wordt beoordeeld, mag de persoon niet meer werken dan zijn gebruikelijke capaciteit, en mag hij niet verplicht worden tot ongewoon zwaar werk.

The contract to hire an employee applies on the benefit of the effort He expends; and the wage is evaluated in terms of this benefit. The effort itself is neither the measure of the wage, nor the measure of the benefit, otherwise the wage of the stonemason would be greater than the wage of the engineer because the stonemason’s effort is greater; and this is contrary to the reality. Therefore, the wage is a recompense for the benefit and not for the effort. Besides that, the wage differs and changes according to the type of employee, and it also changes for the same employee according to the difference in the standard of the benefit, but not according to differences in effort. The contract in both cases was over the benefit of the employer, not over the employee’s effort. So what does matter is the result, whether it was of different employees in different works, or of different employees in the same work; and there is no consideration given to the effort at all. It is true that the result of the work is the fruit of the effort, whether it was in different works, or in the same work done by different people, but what is intended is the result, not only the effort, even though this is noticed in the evaluation of the wage. So if a person was hired for building, then the wage should be evaluated by the time or by the work. If it was evaluated by the work, then the benefit will obviously be manifested in the location of the building, its length, width, thickness and the material of the building etc. If the work was evaluated by time, then the benefit of the work usually increases as the time increases, and decreases as the time decreases. Thus the description of the work together with the mentioning of the time is the measure of the benefit. If it is evaluated by time, the person should not work more than his usual capacity, and should not be obliged to do unusually hard labour.