Een verhuurder is absoluut niet toegestaan zijn land te verhuren voor landbouw, of hij nu zowel de eigendom als het vruchtgebruik bezit, of slechts het vruchtgebruik, of het land nu ’Ushri-land of Kharaji-land is en of de huur in geld of in iets anders bestaat. Het is hem ook niet toegestaan het land te verhuren voor een deel van de voedselproductie of voor iets anders dan het voedsel, of voor wat dan ook wat het produceert, omdat dit als verhuur wordt beschouwd, en het verhuren van land voor landbouw is absoluut niet toegestaan. Er is overgeleverd door al-Bukhari dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Wie land heeft, laat hem daarop planten of het aan zijn broeder schenken. Als hij dat weigert, laat hem dan zijn land behouden.” Muslim overleverde ook: “De Boodschapper van Allah ﷺ verbood dat er een huur of een aandeel voor het land werd genomen.” De Sunan van An-Nisai vermeldt: “De Boodschapper van Allah ﷺ verbood het verhuren van het land. Wij zeiden: ‘O Profeet ﷺ van Allah, kunnen we het dan verhuren voor een deel van de graanopbrengst?’ Hij zei: ‘Nee.’ Wij zeiden: ‘Wij verhuurden het vroeger voor het stro.’ Hij ﷺ zei: ‘Nee.’ Wij zeiden: ‘Wij verhuurden het in ruil daarvoor voor de irrigerende Rabee’a.’ Hij ﷺ zei: ‘Nee, plant het of schenk het aan je broeder.’” Met Rabee’a wordt bedoeld de kleine stroom, dat wil zeggen het verhuren in ruil voor het beplanten van het deel dat langs het water ligt. Het is op een betrouwbare wijze overgeleverd dat de Boodschapper van Allah ﷺ verbood dat er een huur of een aandeel voor het land werd genomen, of dat het werd verhuurd voor een derde of een vierde van de oogst. Abu Dawud heeft overgeleverd van Rafi’a ibn Khadeej dat de Profeet ﷺ ook zei: “Wie land heeft, moet daarop planten of zijn broeder laten planten, en hij mag het niet verhuren voor een derde, een vierde of een specifiek voedselmiddel.” Bukhari overleverde van Nafi’, die zei: “’Abdullah ibn ’Umar werd verteld van Rafi’a ibn Khadeej, die had gezegd dat de Boodschapper van Allah ﷺ het verhuren van land verbood.” Dus ’Abdullah ibn ’Umar ging naar Rafi’a en ik ging met hem mee om het aan Rafi’a te vragen, die zei: "De Boodschapper van Allah ﷺ had het verhuren van land verboden." Nafi’a vermeldde ook dat ’Abdullah ibn ’Umar het verhuren van land had gestaakt.

A landlord is absolutely not allowed to lease his land for farming, whether He possessed both its neck and benefit, or He possessed its benefit only, whether the land was ’Ushri land or Kharaji land and whether its rent was money or something else. He is also not allowed to lease the land for a part of its food production or for something else other than the food, or for any other thing which it produces at all, because this is considered leasing, and leasing land for farming is absolutely not allowed. It was narrated by al-Bukhari that the Messenger of Allah (pbuh) said: “Whoever has land let Him plant upon it or grant it to his brother. If He declined let Him hold his land.” Muslim also narrated, “The Messenger of Allah (pbuh) forbade a rent or a share be taken for the land.” The Sunan of An-Nisai states: “The Messenger of Allah (pbuh) forbade leasing the land.We said, ‘O Prophet (pbuh) of Allah, can we then lease it for some of the grain.” He said, ‘No.’ We said, ‘We used to lease it for the straw.’ He (pbuh) said, ‘No.’We said, ‘We used to lease it in return of that on the irrigating Rabee’a.’ He (pbuh) said, ‘No, plant it or grant it to your brother.’” What is meant by Rabee’a is the small stream, that is to lease it in exchange for planting the part which is alongside the water. It was soundly narrated that the Messenger of Allah (pbuh) forbade a rent or a share to be taken for the land, or to be leased for a third or a fourth of its harvest. Abu Dawud has narrated from Rafi’a ibn Khadeej that the Prophet (pbuh) also said, “Whoever has land, He has to plant upon it or let his brother plant upon it, and He cannot lease it for its third or fourth or a specified food.” Bukhari narrated from Nafi’, who said, “’Abdullah ibn ’Umar was told from Rafi’a ibn Khadeej, who had said that the Messenger of Allah (pbuh) forbade the leasing of land. So ’Abdullah ibn ’Umar went to Rafi’a and I went with Him to ask Rafi’a who said: The Messenger of Allah (pbuh) had forbidden the leasing of land.” Nafi’a also mentioned that ’Abdullah ibn ’Umar had given up the leasing of the land.

Deze overleveringen (Hadith) tonen expliciet aan dat de Boodschapper van Allah ﷺ het verhuren van land verbood. Hoewel een verbod betekent dat de opdracht enkel is om het te laten, is er een indicatie (Qareena) dat deze opdracht beslissend is; aangezien zij tegen de Profeet ﷺ zeiden: “Wij verhuren het voor een deel van de graanopbrengst.” Hij ﷺ zei: “Nee.” Toen ze tegen hem zeiden: “Wij verhuurden het voor het stro.” Hij ﷺ zei: “Nee.” Toen ze zeiden: “Wij verhuurden het voor de Rabee’a.” Hij ﷺ zei: “Nee.” Vervolgens bevestigde Hij dit door te zeggen: “Plant het of schenk het aan je broeder.” Zijn volharding in het verbieden is hier duidelijk, wat duidt op de bevestiging. Bovendien is bevestiging in de Arabische taal ofwel letterlijk, door het woord te herhalen, ofwel door de betekenis. In deze overlevering (Hadith) werd het woord herhaald, wat bevestiging betekent.

These Ahadith explicitly show that the Messenger of Allah (pbuh) forbade leasing of land. Although forbidding means the order to leave only, there is an indication (Qareena) that this order is decisive; since they said to the Prophet (pbuh), “We lease for part of the grains.” He (pbuh) said, “No.” Then they said to him, “We used to lease it for the straw.” He (pbuh) said, “No.” Then they said, “We used to lease it for the Rabee’a.” He (pbuh) said, “No.” Then He confirmed this by saying, “Plant it or grant it to your brother.” His insistence in forbidding is clear here which denotes the confirmation. Moreover, confirmation in the Arabic language is either literal, by repeating the word or by meaning. In this Hadith, the word was repeated which means confirmation.

Wat betreft het verpachten van het land van Khaybar in ruil voor de helft ervan, behoort dit niet tot dit onderwerp, omdat het land van Khaybar beplant was met bomen en niet onbegroeid (d.w.z. vrij van bomen) was. Het bewijs hiervoor werd overgeleverd door Ibn Ishaq in zijn levensgeschiedenis van de Profeet (Seerah) van de Boodschapper van Allah ﷺ van ’Abdullah ibn Abu Bakr: “De Boodschapper van Allah ﷺ stuurde ’Abdullah ibn Ruwahah naar de mensen van Khaybar om de vruchten te schatten tussen de moslims en de joden, zodat Hij hun deel kon schatten. Nadat ’Abdullah ibn Ruwahah werd marteld bij Mu’tah, schatte Jabir ibn Sakhr ibn Umayyah ibn Khansa’a, de broer van Bani Salama, de vruchten van Khaybar.” Schatting is het bepalen van de waarde van de vruchten aan de bomen voordat ze worden geoogst. Het is duidelijk dat het land van Khaybar beplant was met bomen en geen onbegroeid land was. De gewassen die het bevatte, waren van een kleinere omvang dan het gebied van de bomen, dus volgt het beplante deel het deel van de bomen in zijn identiteit.

With regard to leasing the land of Khaybar in return of its half, this is not part of this subject, because the land of Khaybar was planted with trees and not smooth (i.e empty of trees). The evidence for this was narrated by Ibn Ishaq in his Seerah of the Messenger of Allah (pbuh) from ’Abdullah ibn Abu Bakr, “The Messenger of Allah (pbuh) used to send ’Abdullah ibn Ruwahah to the people of Khaybar to estimate the fruits between Muslims and Jews, so He estimated their part. After ’Abdullah ibn Ruwahah was martyred at Mu’tah, Jabir ibn Sakhr ibn Umayyah ibn Khansa’a, brother of Bani Salama, used to estimate the fruits of Khaybar.” Estimation is to determine the value of the fruits on the trees before it is collected. It is clear that the land of Khaybar was planted with trees and not smooth land. The plants which it contained were of a lesser size than the area of the trees, so the planted part follows the trees part in its identity.

Het land van Khaybar was daarom niet onderhevig aan een kwestie van verpachting; het was eerder sharecropping (Musaqat), wat is toegestaan. Bovendien onthielden de metgezellen (Sahabah), waaronder ’Abdullah ibn ’Umar, zich na het verbod door de Boodschapper van Allah ﷺ van het verpachten van land, wat erop wees dat zij het verbod op het verpachten van land begrepen.

The land of Khaybar was therefore not subject to a matter of leasing; it was rather sharecropping (Musaqat), which is allowed. Furthermore, after the prohibition by the Messenger of Allah (pbuh), the Sahabah abstained from leasing land, including ’Abdullah ibn ’Umar, which indicated that they understood the prohibition of leasing the land.

Het verbod op het verhuren van land geldt echter alleen als het voor landbouw is. Als de verhuur voor iets anders dan landbouw is, is het toegestaan. Het is een persoon toegestaan het land te verhuren als een dagelijkse weide, of als een rustplaats (voor vee), of als een opslagplaats voor zijn voedsel, of om het te gebruiken voor alles wat niet met landbouw te maken heeft. Dit komt doordat het verbod op het verhuren van land gericht is op de verhuur voor landbouw, zoals wordt begrepen uit de correcte overleveringen (Hadith). Deze regels omtrent land en wat daarmee verbonden is, leggen de wijze uit waarop de Shar’a de moslim beperkte wanneer hij probeert zijn bezit te vergroten door middel van landbouw.

However, the prohibition of leasing the land is only if it is for farming. If its lease is for other than farming, it is allowed. A person is allowed to lease the land as a day pasture or a resting place (for cattle) or a warehouse for his foods, or to use it for anything other than farming. This is because the prohibition of the leasing of land is focused on its lease for farming, as is understood from the sound Ahadith. These rules of land and what is connected with it, explain the manner by which the Shar’a restricted the Muslim when He works to increase his ownership through farming.