Nationalisatie is een van de praktijken van het kapitalistische systeem, zijnde de overdracht van individueel eigendom naar staatseigendom, indien de staat van mening is dat er een publiek belang is dat het eigendom van dit eigendom (door de staat) vereist, terwijl het oorspronkelijk eigendom van individuen is. De staat is niet verplicht om nationalisatie uit te voeren; zij is daarentegen vrij om te nationaliseren indien zij dat wenst, of om het eigendom te laten zoals het was zonder nationalisatie. Dit gedrag verschilt van dat met betrekking tot publiek eigendom en staatseigendom, welke volgens de regels van de Islam consistent zijn met de aard van het eigendom en de beschrijving ervan, en dit is het geval ongeacht de visie van de staat. Aldus moet de realiteit van het eigendom worden onderzocht; indien de moslims als geheel er recht op hebben, dan zou het staatseigendom zijn en zij zou het moeten bezitten. Maar indien de moslims als geheel er geen recht op hebben, dan blijft het individueel eigendom, dat de staat niet zou moeten bezitten. En indien het eigendom behoort tot de gemeenschappelijke nutsvoorzieningen of tot de mineralen, of indien de aard ervan individueel eigendom niet toelaat, dan wordt het van nature publiek eigendom en kan de staat het niet als individueel eigendom aanhouden. Indien dergelijk eigendom niet tot de categorie van publiek eigendom behoort, dan moet het individueel eigendom blijven, en de staat kan het absoluut niet nationaliseren, noch kan zij het bezitten tegen de wil van de eigenaar, tenzij hij heeft ingestemd het aan de staat te verkopen zoals hij aan ieder individu zou verkopen, en de staat het van hem heeft gekocht zoals ieder individu het zou kopen. Zo kan de staat de eigendommen van individuen niet met geweld toe-eigenen onder het voorwendsel van het publieke belang, zelfs niet als zij de prijs betaalt; dit komt doordat de eigendommen van het individu gerespecteerd en beschermd moeten worden, en niemand is toegestaan agressie te plegen met betrekking tot deze, zelfs niet als het de staat is. Indien dit zou plaatsvinden, zou de agressie als een gegronde klacht worden beschouwd, die de individuele eigenaar zou kunnen indienen bij de Mahkamat al-Mathalim (de rechtbank voor onrechtmatige daden), waardoor zijn klacht kan worden afgehandeld (en de onrechtmatige daad kan worden weggenomen). Dit komt doordat de kalief geen recht heeft om iets weg te nemen dat onder de autoriteit van iemand valt, behalve door een bekend en bevestigd recht. De Staat kan ook geen enkel deel van de publieke eigendommen of de staatsgoederen in handen van een individu houden onder het voorwendsel van het publiek belang, omdat het belang van de eigendommen is vastgesteld door de Shar’a toen deze de publieke eigendommen, de staatsgoederen en de individuele eigendommen heeft geïdentificeerd.