Nationalisatie is een van de praktijken van het kapitalistische systeem, zijnde de overdracht van individueel eigendom naar staatseigendom, indien de staat van mening is dat er een publiek belang is dat het eigendom van dit eigendom (door de staat) vereist, terwijl het oorspronkelijk eigendom van individuen is. De staat is niet verplicht om nationalisatie uit te voeren; zij is daarentegen vrij om te nationaliseren indien zij dat wenst, of om het eigendom te laten zoals het was zonder nationalisatie. Dit gedrag verschilt van dat met betrekking tot publiek eigendom en staatseigendom, welke volgens de regels van de Islam consistent zijn met de aard van het eigendom en de beschrijving ervan, en dit is het geval ongeacht de visie van de staat. Aldus moet de realiteit van het eigendom worden onderzocht; indien de moslims als geheel er recht op hebben, dan zou het staatseigendom zijn en zij zou het moeten bezitten. Maar indien de moslims als geheel er geen recht op hebben, dan blijft het individueel eigendom, dat de staat niet zou moeten bezitten. En indien het eigendom behoort tot de gemeenschappelijke nutsvoorzieningen of tot de mineralen, of indien de aard ervan individueel eigendom niet toelaat, dan wordt het van nature publiek eigendom en kan de staat het niet als individueel eigendom aanhouden. Indien dergelijk eigendom niet tot de categorie van publiek eigendom behoort, dan moet het individueel eigendom blijven, en de staat kan het absoluut niet nationaliseren, noch kan zij het bezitten tegen de wil van de eigenaar, tenzij hij heeft ingestemd het aan de staat te verkopen zoals hij aan ieder individu zou verkopen, en de staat het van hem heeft gekocht zoals ieder individu het zou kopen. Zo kan de staat de eigendommen van individuen niet met geweld toe-eigenen onder het voorwendsel van het publieke belang, zelfs niet als zij de prijs betaalt; dit komt doordat de eigendommen van het individu gerespecteerd en beschermd moeten worden, en niemand is toegestaan agressie te plegen met betrekking tot deze, zelfs niet als het de staat is. Indien dit zou plaatsvinden, zou de agressie als een gegronde klacht worden beschouwd, die de individuele eigenaar zou kunnen indienen bij de Mahkamat al-Mathalim (de rechtbank voor onrechtmatige daden), waardoor zijn klacht kan worden afgehandeld (en de onrechtmatige daad kan worden weggenomen). Dit komt doordat de kalief geen recht heeft om iets weg te nemen dat onder de autoriteit van iemand valt, behalve door een bekend en bevestigd recht. De Staat kan ook geen enkel deel van de publieke eigendommen of de staatsgoederen in handen van een individu houden onder het voorwendsel van het publiek belang, omdat het belang van de eigendommen is vastgesteld door de Shar’a toen deze de publieke eigendommen, de staatsgoederen en de individuele eigendommen heeft geïdentificeerd.

Nationalisation is one of the practices of the Capitalist system, which is the transferral of individual property to State property, if the State viewed that there was a public interest which required the ownership of this property (by the State), which is originally owned by individuals. The State is not obliged to undertake nationalisation; rather it is free to nationalise if it chose to, or to leave the property as it was without nationalisation. This behaviour is different from that regarding the public property and State property, which are according to the rules of Islam, consistent with the nature of the property and its description, and it is so, irrespective of the view of the State. Thus the reality of the property has to be examined; if there was a right of all Muslims in it, then it would be a State property and she should own it. But if all the Muslims had no right in it, then it remains an individual property, which the State should not own. And if the property is of the community utilities or of the minerals, or its nature does not allow its individual ownership, then it becomes naturally a public property and the State cannot keep it as an individual property. If such property was not of the category of public property, then it has to remain as an individual property, and the State absolutely cannot nationalise it, nor can it own it against the will of its owner, unless He accepted to sell it to the State as He would sell to any individual, and the State bought it from Him as any individual would buy it. Thus the State cannot own the properties of individuals by force, under the pretence of the public interest, even if it paid its price; this is because the individual’s properties have to be respected and protected, and no one is allowed to commit aggression with regards to them even if it was the State. If this took place, the aggression would be considered eligible to be a subject of complaint, which the individual owner could submit to the Mahkamat al- Mathalim (court of unjust acts), allowing his complaint to be settled (and the unjust act removed). This is because the Khalifah has no right to take anything that is under the authority of anybody, except by a known and confirmed right. The State also cannot keep any part of the public or State properties in the hand of an individual under the pretence of the public interest, because the interest of the properties has been determined by the Shar’a when it identified the public property, State property and the individually-owned property.

Zo wordt duidelijk dat eigendom verkregen door nationalisatie niet wordt beschouwd als publiek eigendom, noch als staatseigendom, en het behoort ook niet tot de goddelijke regels; het is eerder een onderdeel van het kapitalistische systeem.

Thus, it becomes clear that property owned by nationalisation is not considered to be of the public property, nor of the State property, or is it of the divine rules; it is rather one of the patches of the capitalist system.