Naamloze vennootschappen zijn vennootschappen die worden gevormd door partners die onbekend zijn aan het publiek. De oprichters van de naamloze vennootschap zijn allen degenen die het initiële contract van de vennootschap hebben ondertekend. Het initiële contract is het contract dat tussen de ondertekenaars een verbintenis tot werken voor het bereiken van het gemeenschappelijke doel tot stand brengt, namelijk de vennootschap. Inschrijving in de vennootschap geschiedt door de verbintenis van de persoon om één aandeel of meer te kopen in de voorgestelde vennootschap in ruil voor de nominale waarde van het aandeel. Deze vorm van vennootschap is een van de vormen van beschikking door een individuele wil, waarbij het voor de persoon voldoende is om de aandelen te kopen om partner te worden, ongeacht of de andere aandeelhouders Hem accepteren of niet. Inschrijving vindt op twee manieren plaats. In het eerste geval zijn de aandelen van de vennootschap beperkt tot de oprichters, die deze onderling verdelen zonder ze aan het publiek aan te bieden. Dit gebeurt door het opstellen van de statuten, die de vennootschap organiseren en de voorwaarden bevatten waaronder de vennootschap voortgaat, en vervolgens door deze onderling te ondertekenen. Iedereen die de statuten ondertekent, wordt beschouwd als een oprichter en een partner, en zodra zij allen hebben ondertekend, is de vennootschap opgericht. De tweede manier van inschrijving is de manier die het meest voorkomt in de wereld, waarbij een aantal mensen de vennootschap oprichten en de statuten opstellen. Vervolgens worden de aandelen aan het publiek aangeboden voor algemene inschrijving in de vennootschap. Wanneer de inschrijvingsperiode afloopt, wordt de oprichtingsvergadering van de vennootschap uitgenodigd om bijeen te komen en het systeem van de vennootschap te beoordelen voor overeenstemming en om het bestuur aan te stellen. Elke aandeelhouder, ongeacht het aantal aandelen dat Hij bezit, heeft het recht om de oprichtingsvergadering bij te wonen, zelfs als Hij slechts één aandeel bezit. De vennootschap begint haar activiteiten zodra de inschrijvingsperiode is verstreken.

Share Companies are companies formed of partners who are unknown to the public. The founders of the Share Company are all of those who signed the initial contract of the company. The initial contract is the one which initiates between its signatories a commitment to work for achieving the common aim, which is the company. Subscription in the company is undertaken by the commitment of the person to buy one share or more in the proposed company in exchange for the nominal value of the share. This form of company is one of the forms of disposal by an individual will, where it is enough for the person to buy the shares so as to become a partner, whether the other shareholders accept Him or not. Subscription occurs in two ways. In the first instance, the shares of the company are restricted to the founders who distribute them amongst themselves without offering them to the public. This is done by writing the constitution, which organises the company and includes the conditions upon which the company proceeds, then signing it among themselves. Everyone who signs the constitution is considered a founder and a partner, and once they all have signed, the company is founded. The second way of subscription is that which is most prevalent in the world, where a few people establish the company and lay out its constitution. Then the shares are offered to the public for general subscription in the company. When the time of subscription expires, the constituent assembly of the company will be invited to meet and review the system of the company for agreement and to appoint its board of directors. Every shareholder, irrespective of the number of shares He holds, has the right to attend the constituent assembly, even if He owns only one share. The company commences its activities once the time of subscription expires.

Beide betekenen een vorm vertegenwoordigen waarbij betaald wordt voor de eigendommen. De vennootschap wordt niet als opgericht beschouwd, behalve door het voltooien van de handtekening van de oprichters in de eerste methode, en door het verstrijken van de inschrijvingsperiode in de tweede. Dus het contract van de vennootschap is een contract tussen eigendommen alleen.

Both of these means represent one form which is to pay for the properties. The company would not be considered as established except by completing the signature of the founders in the first method, and by the expiry of the subscription time in the second one. So the contract of the company is a contract between properties only.

Er is absoluut geen persoonlijk element in aanwezig. Daarom zijn de eigendommen, in plaats van hun eigenaren, de vennoten. Deze eigendommen gaan een partnerschap aan zonder de aanwezigheid van enige persoon. Dienovereenkomstig is er geen bevoegdheid voor enige vennoot, ongeacht hoeveel aandelen Hij bezit, om de activiteiten van het bedrijf in zijn hoedanigheid als vennoot in handen te nemen. Hij heeft ook geen recht om in het bedrijf te werken of om een van de functies ervan te beheersen in zijn hoedanigheid als vennoot. In plaats daarvan wordt degene die de activiteiten van het bedrijf in handen neemt, erin werkt, het beheerst en al het werk ervan superviseert, de Managing Director genoemd, die wordt benoemd door de raad van bestuur. Deze raad van bestuur wordt gekozen door de algemene vergadering, waarin iedere persoon stemmen heeft gelijk aan zijn aandelen, niet naar zijn persoonlijkheid, want de werkelijke vennoot is het kapitaal en het is dit dat het aantal stemmen bepaalt. Dus elk aandeel heeft een stem en niet iedere persoon heeft een stem. Er is dus geen rekening gehouden met de inschrijvende persoon, maar de overweging is uitsluitend voor het kapitaal. Bovendien wordt de naamloze vennootschap als permanent beschouwd, en is zij niet beperkt tot het leven van de aandeelhouders. De aandeelhouder kan sterven en toch wordt het bedrijf niet ontbonden, en Hij kan handelingsonbekwaam worden en toch vennoot blijven in het bedrijf. Wat betreft het kapitaal van het bedrijf, dit is verdeeld in aandelen van gelijke waarde, die aandelen worden genoemd. De aandeelhouder is een vennoot wiens persoonlijke verdiensten niet grondig worden onderzocht, en zijn verantwoordelijkheid wordt bepaald door zijn aandeel in het kapitaal van het bedrijf. Daarnaast zijn de vennoten niet gebonden aan verliezen, behalve tot het bedrag van hun aandelen in het bedrijf. Het aandeel van een vennoot is overdraagbaar, dus Hij is toegestaan het te verkopen, of anderen te laten participeren in zijn aandelen, zonder toestemming van de overige vennoten. De aandelen die in bezit zijn van iedere persoon zijn bankbiljetten, effecten of obligaties die het kapitaal vertegenwoordigen. Deze aandelen kunnen aan de houder worden uitgegeven (anonieme obligaties) of worden toegewezen aan hun houder, waarbij het eigendom van persoon naar persoon overgaat. De investeerder die inschrijft door aandelen te kopen, is slechts verplicht hun nominale waarde te betalen. Het aandeel is dus een deel van de entiteit van het bedrijf en is ondeelbaar, maar het is geen deel van het kapitaal ervan.

There is absolutely no personal element in it. Thus the properties, rather than their owners, are the partners. These properties are entered into partnership together without the existence of any person. Accordingly, there is no authority for any partner, no matter how many shares He holds, to take charge of the activities of the company in his capacity as a partner. He also has no right to work in the company or to control any of its functions in his capacity as a partner. Rather, the one who takes charge of the activities of the company, works in it, controls it and supervises all of its work is called the Managing Director who is appointed by the board of directors. This board of directors is elected by the general assembly, in which every person has votes equal to his shares, not according to his personality, for the real partner is the capital and it is this which defines the number of votes. So every share has a vote and not every person has a vote. Thus, there is no consideration to the subscribing person but the consideration is for the capital only. Moreover, the share company is considered to be permanent, and it is not restricted to the life of the shareholders. The shareholder may die and yet the company is not dissolved and He may become incompetent and still remain a partner in the company. With regard to the capital of the company, it is divided into equal-valued shares, which are called stocks. The shareholder is a partner whose personal merits are not thoroughly investigated, and his responsibility is determined by his share in the company capital. In addition, the partners are not bound by losses except by the amount of their stocks in the company. A partner’s share is liable to circulation, so He is allowed to sell it, or associate other people in his shares, without the permission of the remaining partners. The stocks owned by every person are currency notes, securities or bonds that represent the capital. These stocks may be for the bearer (anonymous bonds) or designated to their holder where their ownership moves from person to person. The investor who subscribes by buying stocks is obliged only to pay their nominal value. So the stock is a part of the entity of the company, and it is indivisible, but it is not a part of its capital.

De aandelennotities worden beschouwd als registratiepapieren in dit aandeel, en hun waarden zijn niet gelijk, maar veranderen volgens de winsten of verliezen van het bedrijf. Deze winst of dit verlies is niet elk jaar hetzelfde, maar kan variëren. De aandelen vertegenwoordigen daarom niet het kapitaal dat op het moment van de oprichting van het bedrijf is ingebracht; zij vertegenwoordigen het kapitaal van het bedrijf op het moment van de verkoop, namelijk op een specifiek tijdstip. Ze zijn als papiergeld waarvan de waarde daalt als de aandelenmarkt daalt en stijgt wanneer de aandelenmarkt stijgt. De waarde van aandelen daalt wanneer het bedrijf verliezen maakt, en stijgt wanneer het bedrijf winst maakt. Het aandeel houdt na de vorming van het bedrijf dus op kapitaal te zijn en wordt een waardepapier van een specifieke waarde dat stijgt en daalt volgens de markt, de winstgevendheid van het bedrijf of volgens de mate van belangstelling van mensen voor het bedrijf of anderszins, aangezien het een handelswaar is die onderhevig is aan vraag en aanbod. Aandelen gaan van de ene hand naar de andere, vergelijkbaar met hoe bankbiljetten tussen mensen bewegen, zonder enige administratieve maatregelen in de bedrijfsregisters indien de aandelen aan de houder zijn (anoniem), en via dergelijke maatregelen indien zij de namen van hun houders dragen.

The stock notes are considered as registration papers in this share, and their values are not the same, but change according to the profits or losses of the company. This profit or loss is not the same every year but it can differ. The stocks therefore do not represent the capital contributed at the time of establishing the company; they represent the capital of the company at the time of its sale, namely at a specific time. They are like paper currency whose value falls if the stock market declines and increases when the stock market rises. The value of stocks declines when the company makes losses, and increases when the company profits. The stock after the company is formed thus ceases to be a capital and becomes a currency paper of a specific value that rises and falls according to the market, the profitability of the company or according to the degree of interest or otherwise of the people in it, for it is a commodity subject to supply and demand. Stocks transfer from one hand to another similar to how bank notes move among people, without any clerical measures in the company records if the stocks are for the bearer (anonymous) and through such measures if they bear their holders’ names.

Het bedrijf wordt als winstgevend beschouwd indien de waarde van de activa van het bedrijf groter is dan de waarde van haar passiva bij de jaarlijkse inventarisatie. Winsten worden jaarlijks verdeeld aan het einde van het boekjaar van het bedrijf. Indien de waarde van de activa van het bedrijf is gestegen door onverwachte omstandigheden zonder dat er sprake is van winst, verhindert niets het bedrijf om dit overschot te verdelen. Indien echter het tegenovergestelde gebeurt, en de waarde van de activa is gedaald en het bedrijf heeft winst gemaakt, maar het totaal van de winst en de waarde van de activa was niet groter dan de passiva, dan kan het de winsten niet verdelen. Op het moment van de winstverdeling wordt een deel daarvan toegewezen aan de reserves en hetgeen overblijft wordt verdeeld onder de aandeelhouders. Het bedrijf wordt beschouwd als een rechtspersoon, die het recht heeft om in eigen naam voor de rechtbank te procederen en aangeklaagd te worden. Het heeft ook zijn eigen zetel en specifieke nationaliteit (het land van oprichting, inclusief waar het hoofdkantoor geregistreerd kan zijn). Noch een aandeelhouder, noch een lid van het management, in zijn hoedanigheid als partner of in zijn persoonlijke hoedanigheid, vervult de plaats van het bedrijf. De enige die dit recht heeft, is degene die gemachtigd is om namens het bedrijf te spreken. Degene die het beschikkingsrecht heeft, is het bedrijf, oftewel de rechtspersoonlijkheid, en niet de persoon die rechtstreeks beschikt.

The company is considered in profit if the value of the assets of the company is greater than the value of its liabilities at its annual inventory. Profits are distributed annually at the end of the financial year of the company. If the value of the company’s assets increased due to unexpected conditions without there being profits, nothing prevents the company from distributing this excess. However, if the contrary occurred, and the value of the assets declined and the company made profits, but the total of its profit and value of its assets was not greater than its liabilities, then it could not distribute the profits. At the time of distribution of profits, a part of it is assigned to the reserves and that which remains is divided among the shareholders. The company is considered as a corporate entity, which has the right to sue and be sued in its own name in the courts. It also has its own residence and particular nationality (country of incorporation including where its head office may be registered). Neither a shareholder nor any member of its management, in his capacity as partner or in his personal capacity, fills its place. The only one who has this right is the one who has been authorised to speak on behalf of the company. The one who has the right of disposal is the company, i.e. the corporate personality, rather than the person who disposes directly.

Dit is een naamloze vennootschap en het is een ongeldige onderneming in de Shar’a. Het is een van de transacties waaraan een moslim niet mag deelnemen. De reden van de ongeldigheid ervan, en het verbod op het ermee aangaan van zaken, blijkt duidelijk uit de volgende punten:

This is the stock company and it is a void company in Shar’a. It is one of the transactions that a Muslim is not allowed to participate in. The reason of its invalidity, and the prohibition of associating with it, appear clearly from the following points:

1) De definitie van een vennootschap in de Islam is als volgt: het is een contract tussen twee of meer personen, waarbij zij overeenkomen om financiële werkzaamheden te verrichten met de intentie om winst te maken. Het is derhalve een contract tussen twee of meer personen, dus een overeenkomst van slechts één zijde is onaanvaardbaar. In plaats daarvan is het noodzakelijk dat de overeenkomst van twee of meer zijden komt. Het contract van de vennootschap moet gericht zijn op het uitvoeren van financiële werkzaamheden met als doel winst te maken, en niet op het betalen van het kapitaal. Het is ook onvoldoende dat het doel enkel partnerschap is. Het uitvoeren van de werkzaamheden is de basis van het vennootschapscontract, en de financiële werkzaamheden moeten worden verricht door de twee contractanten, of door een van hen samen met het kapitaal van de ander. Een contract tussen twee personen waarbij een persoon die niet tot deze twee contractanten (ondertekenaars) behoort financiële werkzaamheden verricht, is niet legitiem en niemand is eraan gebonden. Dit komt doordat alleen de contractant gebonden is aan het contract; het geldt voor zijn eigen beschikking (handelingen) en niet voor anderen. Het uitvoeren van de financiële werkzaamheden moet dus beperkt blijven tot de contractanten, hetzij door beiden, hetzij door een van hen met het kapitaal van de ander. De noodzaak om financiële werkzaamheden door een van de ondertekenaars (partners) te laten uitvoeren, zodat de vennootschap juridisch wordt opgericht, maakt het onvermijdelijk dat er een lichaam in de vennootschap moet bestaan waarop het contract wordt gesloten. In de Islam is het derhalve een voorwaarde dat het lichaam in de vennootschap bestaat, en het is een fundamenteel element bij het sluiten van een vennootschap. Indien het lichaam bestaat, zal de vennootschap worden opgericht, en indien het lichaam niet in de vennootschap bestaat, dan is deze niet opgericht en bestaat zij in de eerste plaats niet.

1) The definition of company in Islam is as follows: it is a contract between two or more persons, in which they agree to carry out financial work with the intention of gaining profit. It is thus a contract between two or more persons, so an agreement from only one side is unacceptable. Rather, it is necessary that the agreement occurs from two or more sides. The contract of the company must be focussed on performing financial work with the aim of making profit, and not on paying the capital. It is also not enough that the aim be partnership only. Carrying out the work is the basis of the company contract, and financial work has to be by the two contractors, or by one of them together with the capital of the other. A contract between two persons in which a person other than these two contractors (signatories) carries out financial work is not legitimate and no one is bound by it. This is because it is only the contractor who is bound with the contract; it applies to his own disposal (dealings) and not on others. So carrying out the financial work must be limited to the contractors, either by both of them or by one of them with the capital of the other. The necessity of carrying out financial work by one of the signatories (partners) in order that the company is legally established makes it inevitable that there must exist a body in the company upon which the contract is concluded. In Islam it is, thus, a condition that the body exists in the company, and it is a fundamental element in concluding a company. If the body existed the company will be established and if the body does not exist in the company, then it is not established and doesn’t exist in the first place.

Kapitalisten definiëren de naamloze vennootschap als een contract waarbij twee of meer personen bijdragen aan een financieel project door een deel van het kapitaal te verstrekken, om de winst of het verlies dat uit het project voortvloeit te verdelen. Uit deze definitie en uit de realiteit van de vorming van de vennootschap via de eerder genoemde twee methoden blijkt dat het geen contract is tussen twee of meer personen volgens de goddelijke wet (sharia). Dit komt doordat een contract juridisch gezien een aanbod en aanvaarding is tussen twee partijen van twee of meer personen. Er moeten twee zijden in het contract zijn. Een van hen is belast met het aanbod door als eerste het aanbod van het contract uit te spreken. Deze verklaring zou iets kunnen zijn als ‘Ik heb met u getrouwd’, ‘Ik heb aan u verkocht’, ‘Ik heb aan u verhuurd’, ‘Ik ben met u in partnerschap gegaan’ of ‘Ik heb u geschonken’. De andere zijde is belast met de aanvaarding, zoals het zeggen van ‘Ik aanvaard’ of ‘Ik ga akkoord’ of hetgelijke. Als het contract ontdaan is van het bestaan van twee zijden, of een aanbod en aanvaarding, dan zou het niet gevestigd zijn, en dienovereenkomstig zou het geen goddelijk contract zijn.

Capitalists define the joint stock company as a contract according to which two or more persons contribute to a financial project by providing a share of capital in order to divide the profit or loss that may result from the project. It appears, from this definition and from the reality of forming the company by the aforementioned two methods, that it is not a contract between two or more persons according to the divine law (Shari’ah). This is because legally, a contract is an offer and acceptance between two parties of two or more persons. There must be two sides in the contract. One of them is entrusted with the offer by speaking first with the offer of the contract. This Statement could be something like ‘I married to you’ or ‘I sold to you’ or ‘I leased to you’ or ‘I associated with you’ or ‘I granted to you.’ The other side is entrusted with the acceptance, such as to say ‘I accepted’ or ‘I agreed’ or the like. If the contract is devoid of the existence of two sides, or an offer and acceptance, then it would not be established, and accordingly it would not be a divine contract.

In de naamloze vennootschap komen de oprichters overeen over de voorwaarden van het partnerschap. Zij zijn niet direct en feitelijk betrokken bij het partnerschap wanneer zij instemmen met de voorwaarden van de vennootschap; in plaats daarvan onderhandelen zij enkel en komen zij overeen over de voorwaarden. Vervolgens stellen zij een document op, dat de statuten van de vennootschap vertegenwoordigt. Dit document wordt vervolgens ondertekend door iedereen die het partnerschap wenst aan te gaan, waarbij de handtekening wordt beschouwd als een aanvaarding. Zodra iemand dit doet, wordt hij beschouwd als een oprichter en een partner. Met andere woorden: zijn partnerschap wordt gevestigd zodra hij zijn handtekening zet of wanneer de inschrijvingsperiode ten einde loopt. In dit proces is het duidelijk dat er geen twee partijen zijn die het contract hebben gesloten, noch is er sprake van een aanbod en aanvaarding. In plaats daarvan is er één partij die instemt met de voorwaarden en door haar aanvaarding een partner wordt. Het kan worden gezien dat de naamloze vennootschap geen overeenkomst is tussen twee partijen, maar eerder een overeenkomst van één partij over bepaalde voorwaarden. Denkers over de kapitalistische economie en het westerse recht zeggen dat de verbintenis in dit type vennootschap een vorm van beschikking door individuele wil is. De individuele wil vindt plaats wanneer een persoon zichzelf verbindt met een bepaalde aangelegenheid vanuit zijn zijde jegens het publiek of een ander persoon, ongeacht de aanvaarding of niet-aanvaarding door het publiek of de andere persoon, zoals een belofte om een prijs te geven. De naamloze vennootschap is, naar hun visie en in de werkelijkheid, een situatie waarin de aandeelhouder, de oprichter of elke persoon die een document ondertekent, zichzelf verbindt aan de voorwaarden die in het document zijn opgenomen, ongeacht de aanvaarding of niet-aanvaarding door anderen. Daarom beschouwen zij het als een vorm van beschikking door individuele wil. Het contract van de naamloze vennootschap door de individuele wil is ongeldig (Batil) in de Shar’a, omdat een contract in de Shar’a de koppeling is van een aanbod afkomstig van een van de contractanten met de aanvaarding van de andere contractant, op een wijze die het effect ervan onthult in de kwestie waarover het contract wordt gesloten. Dit vindt niet plaats bij het contract van de naamloze vennootschap, aangezien er bij dit contract geen overeenkomst tussen twee of meer personen plaatsvindt. In plaats daarvan verbindt één persoon zich, volgens dit contract, om deel te nemen aan een financieel project. Ongeacht het aantal contractanten en partners die zich aan dat project hebben verbonden, wordt degene die zich heeft verbonden nog steeds als één persoon beschouwd.

In the joint stock company, the founders agree on the conditions of partnership. They are not directly and actually involved in the partnership when they agree on the conditions of the company, rather they only negotiate and agree on the conditions. They then draw up a document, which represents the constitution of the company. This document is then signed by everyone who wishes to enter into the partnership, the signature being considered as an acceptance. Once a person does this, He is then considered as a founder and a partner. In other words his partnership is established once He put his signature or when the subscription period comes to an end. In this process it is evident that there are no two sides who concluded the contract, nor is there an offer and acceptance. Instead, there is one party who agrees on the conditions, and by its acceptance becomes a partner. It can be seen that the joint stock company is not an agreement between two parties, rather it is an agreement of one party on certain conditions. Thinkers on the Capitalist economy and Western law say that the commitment in this type of company is a type of disposition by individual will. The individual will occurs when any person commits himself with a certain matter from his side towards the public or another person, irrespective of the acceptance or non-acceptance of the public or the other person, such as a promise to give a prize. The joint stock company, in their view and in reality, is where the shareholder or the founder or any person who signs a document commits himself with the conditions contained in the document regardless of the acceptance or non-acceptance of the others. Thus they consider it as a type of disposal by individual will. The contract of the joint stock company by the individual will is invalid (Batil) in Shar’a because a contract in Shar’a is the linking of an offer originating from one of the contractors with the acceptance of the other contractor in a way that reveals its effect in the issue over which the contract is concluded. This does not occur in the contract of the share stock company as no agreement between two or more persons occurs in the contract. Rather, one person commits himself, according to this contract, to share in a financial project. Regardless of the number of contractors and partners who committed themselves to that project, the one who committed himself is still considered as one person.

Men zou kunnen aanvoeren dat de partners gezamenlijk instemden met de voorwaarden van de onderneming, zodat hun overeenkomst wordt beschouwd als een aanbod en aanvaarding, en dat het opstellen van het document slechts een formele zaak is om het contract vast te leggen waarover zij zijn overeengekomen. Waarom wordt dit dan niet als een contract beschouwd? Het antwoord op deze vraag is dat de partners gezamenlijk instemden met de voorwaarden van de onderneming. Echter, volgens hun overeenkomst beschouwden zij zichzelf niet feitelijk als partners, en zij verbonden zichzelf door een dergelijke overeenkomst niet aan de voorwaarden van de onderneming. Het is voor ieder van hen toegestaan om zich terug te trekken en zich niet te verenigen nadat hun overeenstemming over de voorwaarden is bereikt en nadat het document is opgesteld. Geen van hen is gebonden aan hun overeenkomst over de voorwaarden, volgens hun technische terminologie, behalve nadat Hij het contract tekent. Zodra Hij het contract tekent, is Hij gebonden, terwijl Hij daarvoor aan niets gebonden of verplicht is. Daarom wordt hun overeenstemming over de voorwaarden vóór het tekenen van het contract, naar hun eigen visie en naar de visie van de Shar’a, niet als een contract beschouwd. Dit komt doordat de overeenstemming over de voorwaarden van het partnerschap, en over het partnerschap zelf, niet wordt beschouwd als een ondernemingscontract. Volgens hun overeenkomst worden zij er niet toe verplicht geacht vóór de ondertekening, terwijl een contract datgene is waaraan de twee contracterende partijen verplicht zijn. Daarom wordt hun overeenstemming over de voorwaarden van de onderneming en over het partnerschap niet beschouwd als aanbod en aanvaarding. Het wordt, volgens de goddelijke wet en zelfs naar hun eigen visie, niet als een contract beschouwd.

It may be argued that the partners agreed together on the conditions of the company, so their agreement is considered to be an offer and acceptance, and that the writing of the document is just a formal matter to record the contract which they agreed upon. So why is this not considered a contract? The answer to this question is that the partners agreed together on the conditions of the company. However, according to their agreement they did not consider themselves actually partners, and they did not commit themselves by such an agreement to the conditions of the company. It is allowed for any of them to withdraw and not to associate after their agreement on the conditions has been made and after the document has been written. None of them is committed to their agreement over the conditions, according to their technical terminology, except after He signs the contract. Once He signed the contract He becomes committed, while before that He is not committed to or bound by anything. Therefore, their agreement on the conditions before signing the contract is not considered, in their view and in the view of the Shar’a, as a contract. This is because the agreement over the conditions of partnership, and over the partnership, is not considered a company contract. According to their agreement, they are not considered obliged to it before the signing, whereas the contract is that which the two contracting sides are obliged with. Therefore, their agreement on the conditions of the company and on partnership is not considered offer and acceptance. It is not considered, according to the divine law and even in their own view as a contract.

Men zou ook kunnen zeggen dat de instemming van de partner om het contract te ondertekenen moet worden beschouwd als een aanbod van zijn zijde aan de anderen, en de handtekening van de volgende persoon wordt beschouwd als aanvaarding. Er kan worden gevraagd waarom het aanbieden van het document met de details van het contract niet als een aanbod wordt beschouwd en de ondertekening ervan niet als aanvaarding. Het antwoord is dat elke partner die het contract heeft ondertekend, slechts heeft aanvaard, maar dat het aanbod niet van een specifieke persoon afkomstig was. Er is geen aanbod, noch van de oprichters, noch van de eerste ondertekenaar; er is slechts aanvaarding van elke partner. Zo aanvaardt de ondertekenaar en verbindt hij zich aan de voorwaarden zonder dat deze zijn gepresenteerd als een aanbod tot beschikking door iemand, zonder dat iemand tegen hem zegt: ‘Ik heb met jou gedeeld.’ De handeling van het aan hem overhandigen van het document voor ondertekening wordt niet als een aanbod beschouwd. De realiteit van de naamloze vennootschap is dat elke partner slechts heeft aanvaard, en aanvaarding samen met aanvaarding wordt in de Shar’a niet beschouwd als een contract. Er moet een aanbod bestaan in woorden dat een aanbod aangeeft en geen aanvaarding. De aanvaarding volgt daarna dan in woorden, die dit expliciet aangeven. Niemand die het bedrijfsdocument heeft ondertekend, wordt daarom als een aanbieder beschouwd; zij zijn allen aanvaarders. Zo is er in de naamloze vennootschap slechts aanvaarding zonder aanbod ontstaan, waardoor het bedrijf niet tot stand is gekomen.

It may also be said that the acceptance of the partner to sign the contract should be considered as an offer from his side towards the others and the signature of the next person is considered as acceptance. It may be asked why offering the document detailing the contract is not considered an offer and its signing not considered acceptance. The answer is that every partner who signed the contract has only accepted, but the offer did not originate from any particular person. There is no offer, either from the founders or from the first signatory; there is only acceptance from every partner. Thus the signatory accepts and commits himself with the conditions without them being presented as an offer of disposal from anyone, without anyone saying to him: ‘I shared with you.’ The action of giving Him the document for signature is not considered an offer. The reality of the share stock company is that every partner has only accepted, and acceptance added together with acceptance is not considered a contract in Shar’a. There must exist an offer in words which indicates offer not acceptance. The acceptance then comes after that in words, which indicate this explicitly. Nobody who signed the company document is therefore considered an as an offerer; they are all acceptors. Thus, only acceptance without offer has originated in the share stock company, so the company is not concluded.

De kapitalisten noemen het document van het bedrijf zijn grondwet en beschouwen dit als een contract. Zij zeggen ook dat het contract is ondertekend. In de Shar’a wordt dit document echter niet als een contract beschouwd, aangezien een contract een aanbod en een aanvaarding tussen twee partijen is. Een naamloze vennootschap wordt daarom in de Shar’a niet als een contract beschouwd.

The Capitalists call the document of the company its constitution and consider this as a contract. They also say that the contract was signed. However, in Shar’a, this document is not considered a contract for a contract is an offer and an acceptance between two parties. The share stock company is therefore not considered a contract in Shar’a.

Daarnaast is er in het contract geen overeenkomst om financiële werkzaamheden te verrichten met het oogmerk om winst te maken. In plaats daarvan stemt de oprichter of de deelnemer ermee in om geld in een financieel project te storten, waardoor het ontdaan is van het element van een overeenkomst om werkzaamheden uit te voeren. In plaats daarvan bevat het slechts de individuele toezegging van de persoon om vermogen te verstrekken, zonder enige verwijzing naar het werk in die toezegging. Het louter uitvoeren van de financiële werkzaamheden in plaats van een partnerschap is het doel van de vennootschap, en dus ontkracht het ontbreken van een overeenkomst om werkzaamheden uit te voeren in het contract de overeenkomst. Een vennootschap bestaat daarom niet enkel omdat er een overeenkomst is om uitsluitend kapitaal in te brengen, aangezien er geen overeenkomst is om de financiële werkzaamheden uit te voeren. Uit deze discussie kan worden geconcludeerd dat de vennootschap ongeldig (Batil) is.

In addition, there is no agreement in the contract to undertake financial work for the purpose of gaining profit. Rather the founder or the subscriber agrees to pay money into a financial project, so it is devoid of the element of an agreement to carry out work. Instead it only contains the individual commitment from the person to provide property, without any reference to the work in that commitment. Only carrying out the financial work rather than partnership is the aim of the company, and so the absence of agreement to carry out work in the contract negates the contract. A company does not, therefore, merely exist because there is an agreement to contribute capital only, as there is no agreement to carry out the financial work. From this discussion it can be concluded that the company is invalid (Batil).

Men zou kunnen aanvoeren dat de statuten van het bedrijf het type werk kunnen hebben omvat dat het bedrijf uitvoert, zoals de productie van suiker of handel. Er was daarom een overeenkomst om financiële werkzaamheden te verrichten. De genoemde aard van het werk is echter het werk dat het bedrijf zou kunnen uitvoeren, en er bestond geen overeenkomst aan de zijde van de partners dat zij dit daadwerkelijk zouden uitvoeren. Zij stemden enkel in met het partnerschap en de voorwaarden van het bedrijf, terwijl het uitvoeren van het werk werd overgelaten aan de rechtspersoonlijkheid die het bedrijf na de oprichting zou verkrijgen. Er is dus geen overeenkomst tussen de partners tot stand gekomen om zelf financiële werkzaamheden uit te voeren.

It can be argued that the document of the company may have included the type of work, which the company carries out, such as production of sugar or trading. There was, therefore, an agreement to carry out financial work. However, the type of work mentioned is the work, which the company may carry out and no agreement existed on the part of the partners that they will indeed carry it out. They only agreed on being partners and on the conditions of the company while conducting the work was left to the corporate personality, which the company would have after its establishment. Thus, no agreement occurred between the partners to carry out any financial work themselves.

Daarnaast is het noodzakelijk dat het lichaam (Badan), zijnde de handelende persoon, aanwezig is in de vennootschap in de Islam. Wat bedoeld wordt met het lichaam (Badan) in de vennootschap, bij handel (verkoop), verhuur en andere contracten, is de handelende persoon, niet het fysieke lichaam of de inspanning. Dus, het bestaan van het lichaam is een essentieel element bij het oprichten van de vennootschap. Als het lichaam niet zou bestaan, zou de vennootschap niet kunnen worden opgericht. De naamloze vennootschap heeft helemaal geen lichaam (Badan), en in feite verwijdert zij opzettelijk het persoonlijke element uit de vennootschap. Het contract van de naamloze vennootschap is een contract tussen eigendommen alleen. De persoonlijke factor bestaat niet, aangezien het de eigendommen alleen zijn en niet hun eigenaren die met elkaar verbonden zijn.

In addition to this, it is necessary that the body (Badan) which is the disposing person exists in the company in Islam. What is meant by the body (Badan) in the company, in trading (selling), hiring and the other contracts is the disposing person, not the physical body or effort. So, the existence of the body is an essential element in establishing the company. If the body did not exist, the company could not have been established. The share stock company has no body (Badan) at all, and in fact it intentionally removes the personal element from the company. The contract of the share stock company is a contract between properties only. The personal factor does not exist as the properties alone and not their owners are associated with each other.

Met andere woorden, de eigenschappen worden met elkaar geassocieerd zonder het bestaan van een lichaam. Het ontbreken van een verenigend lichaam betekent dat de maatschap niet is gevestigd en dat deze ongeldig is in het licht van de Shar’a. De Shar’a bepaalt dat het lichaam de beheerder van het eigendom is, en het beheer van het eigendom hangt uitsluitend daarvan af. Als het lichaam niet bestaat, dan kan beheer niet bestaan.

In other words, the properties associate with each other without the existence of a body. The absence of an associating body means the company is not established and it is invalid in view of the Shar’a. Shar’a dictates that the body is the disposer of the property, and the disposal of the property depends upon it alone. If the body does not exist, then disposal cannot exist.

De mensen die het kapitaal bezitten, zijn degenen die rechtstreeks instemmen met de inschrijving van de eigendommen, en zij kiezen de raad van bestuur die het werk in het bedrijf uitvoert. Dit betekent echter nog steeds niet dat er een rechtspersoon in het bedrijf is, want hun instemming is gericht op het maken van de eigendom tot partner, in plaats van henzelf als partners. Dus de eigendom en niet de eigenaar is de partner. Wat betreft hun verkiezing van de raad van bestuur, dit betekent niet dat de bestuurders hun gevolmachtigden zijn. Integendeel, hun eigendom is vertegenwoordigd door gevolmachtigden (d.w.z. de raad) die door hen zijn gekozen, en er is geen volmacht verleend namens henzelf. Het bewijs hiervoor is dat de aandeelhouder stemmen heeft die gelijk zijn aan zijn aandelen, dus de persoon die één aandeel heeft, zou één stem of één gevolmachtigde hebben. De persoon die duizend aandelen heeft, zou duizend stemmen hebben; dat zijn duizend gevolmachtigden. De volmacht is dus namens de eigendom en niet namens de persoon. Dit geeft aan dat het element van de rechtspersoon ontbreekt in het bedrijf, dat uitsluitend is samengesteld uit het element van eigendom.

The people who own the capital are the ones who directly agree on the subscription of the properties, and they elect the board of directors who carry out the work in the company. However, this still does not mean that there is a body in the company, for their agreement is upon making the property as a partner rather than themselves as partners. So the property and not its owner is the partner. With regard to their election of the board of directors, this does not mean that the board are their deputies. Rather their property has been represented by deputies (i.e. the board) selected by them, and no deputation was made on their own behalf. The evidence for this is that the shareholder has votes equal to his shares, so the person who has one share would have one vote or one deputy. The person who has one thousand shares would have one thousand votes; that is one thousand deputies. So the deputation is on behalf of the property and not the person. This indicates that the element of the body is missing from the company, which is composed of the element of property only.

De definitie van de naamloze vennootschap geeft dus aan dat deze niet voldoet aan de noodzakelijke voorwaarden die vereist zijn voor het oprichten van een vennootschap volgens de Islam, aangezien er geen overeenkomst plaatsvindt tussen twee of meer personen. In plaats daarvan is het een verbintenis die vanuit de eigen wil van één individu wordt gemaakt. Bovendien heeft er geen overeenkomst plaatsgevonden om een werk uit te voeren; in plaats daarvan verbindt één persoon zich om kapitaal aan te dragen. Er is ook geen rechtspersoon die handelt in zijn persoonlijke hoedanigheid, maar het is slechts kapitaal zonder rechtspersoon. Het contract van de naamloze vennootschap is derhalve ongeldig. Het is ongeldig omdat het niet is opgericht als een vennootschap, zoals gedefinieerd door de Islam.

The definition of the share stock company thus indicates that it does not contain the necessary conditions required for establishing a company according to Islam, as no agreement occurs between two or more persons. Rather it is a commitment made by an individual will from one side. Furthermore, no agreement has occurred to carry out a work; instead, one person commits himself to offer property. There is also no body which practises the disposal in his personal capacity, rather it is only property without a body. The contract of the share stock company is thus invalid. It is invalid, because it was not established as a company, as defined by Islam.

2) De vennootschap is een contract over de beschikking over eigendom. De toename van de eigendom door middel van een vennootschap is derhalve een toename van eigendom. Het vergroten van eigendom is een van de beschikkingen die zijn toegestaan door de sharia. Alle sharia-beschikkingen zijn verbale beschikkingen die voortkomen uit een persoon en niet uit eigendom. De toename van de eigendom moet voortkomen uit degene die kan beschikken, dat wil zeggen, uit een persoon en niet uit eigendom. De naamloze vennootschap neemt de toename van eigendom op zichzelf zonder een partner die een rechtspersoon is, en zonder een beslissende persoon die bevoegd is met het recht van beschikking. In plaats daarvan wijst zij de beschikking over de eigendom toe, omdat de naamlooze vennootschap bestaat uit samengevoegde eigendommen die het recht van beschikking hebben verkregen. De vennootschap wordt dienovereenkomstig beschouwd als een rechtspersoon, die alleen het recht heeft op juridische beschikking zoals verkopen, kopen, produceren en procederen. De vennootschappers hebben geen juridisch recht van beschikking; de beschikking is in plaats daarvan beperkt tot de rechtspersoonlijkheid van de vennootschap. In de islamitische vennootschap komt de beschikking uitsluitend voort uit de vennootschappers, en ieder van hen beschikt met toestemming van de anderen. Het vermogen van de vennootschappers als geheel heeft niet het vermogen tot beschikken; de beschikking is beperkt tot de persoon van de vennootschapspartner. De handelingen die voortkomen uit de vennootschap in haar rechtspersoonlijkheid zijn daarom ongeldig naar de visie van de sharia. Dit komt doordat de beschikking moet voortkomen uit een bepaalde persoon en deze persoon een van degenen moet zijn die het recht van beschikking hebben (de vennootschappers), een vereiste die in de naamloze vennootschap niet wordt vervuld. Het is onjuist om te zeggen dat degenen die het werk uitvoeren de ingehuurde arbeiders zijn die in dienst zijn bij de aandeelhouders, die de eigenaren van het kapitaal zijn. En dat degenen die de administratie en de beschikking afhandelen de directeur en zijn bestuur zijn, die plaatsvervangers zijn van de aandeelhouders. Dit komt doordat de vennoot persoonlijk in de vennootschap is aangewezen, en het contract van de vennootschap persoonlijk met hem is gesloten, waardoor hij niet is toegestaan om iemand te machtigen om de activiteiten van de vennootschap namens hem uit te voeren, noch om iemand in te huren om de activiteiten van de vennootschap namens hem uit te voeren. Hij moet de activiteiten van de vennootschap zelf uitvoeren. Daarom is het de vennoten niet toegestaan om arbeiders in dienst te nemen om het werk namens hen uit te voeren, noch om een raad van bestuur namens hen te machtigen. Ook is de raad van bestuur geen plaatsvervanger van de aandeelhouders, maar slechts een plaatsvervanger van hun vermogens, aangezien de persoon die in de raad wordt gekozen, wordt gekozen door de stemmen die in overeenstemming zijn met de hoeveelheid aandelen in de vennootschap en niet met de feitelijke aandeelhouders. Bovendien hebben de directeur en de raad van bestuur geen beschikkingsrecht in de vennootschap om de volgende drie redenen:

Ten eerste treden zij op als gevolmachtigden van de aandeelhouders, die de partners zijn door hen te kiezen. De partner mag niet voor zichzelf optreden als gevolmachtigde, omdat hij degene is op wie de vennootschap is gesloten. Dit is vergelijkbaar met het feit dat het ook niet toegestaan is voor iemand om een ander persoon te machtigen om namens hem te trouwen. Het is hem echter wel toegestaan om iemand te machtigen om het huwelijkscontract namens hem te sluiten. In hetzelfde opzicht is het hem niet toegestaan om iemand te machtigen om namens hem een partnerschap aan te gaan. Het is hem echter wel toegestaan om iemand te machtigen om namens hem het vennootschapscontract te sluiten, maar niet om namens hem een partner te zijn.

Firstly, they act as deputies for the shareholders, who are the partners by electing them. The partner should not deputise for himself, because He is the one on whom the company was concluded. This is similar to the fact that it is also not allowed for somebody to deputise another person to marry on his behalf. He is, however, allowed to deputise somebody to make the marriage contract on his behalf. Similarly, He is not allowed to deputise somebody to enter into partnership on his behalf. However, He is allowed to deputise somebody to conclude the company contract on his behalf, but not to be a partner on his behalf.

Ten tweede hebben de aandeelhouders, die tevens de vennoten zijn, het bestuur gemachtigd namens hun vermogens en niet namens henzelf. Het bewijs hiervoor is dat de stemmen bij de verkiezingen worden beschouwd als een machtiging, en dat deze stemmen worden geteld op basis van de hoeveelheid aandelen en niet op basis van de aandeelhouders. De machtiging geschiedt dus namens hun vermogens en niet namens hun personen.

Secondly, the shareholders who are also the partners have deputised the board on behalf of their properties not on behalf of themselves. The evidence for this is that the election votes themselves are considered for deputation, and these votes are considered according to the quantity of shares and not according to the shareholders. The deputation is thus on behalf of their properties and not on behalf of their persons.

Ten derde zijn aandeelhouders partners van eigendom en niet partners van het lichaam. De partner van eigendom heeft absoluut geen beschikkingsrecht over de onderneming. Het is voor hem niet toegestaan om iemand te machtigen om namens hem over de onderneming te beschikken. Daarom wordt de beschikking van de bedrijfsmanager en de raad van bestuur als ongeldig beschouwd in de Shar’a.

Thirdly, shareholders are partners of property only and not partners of body. The partner of property has absolutely no right of disposal in the company. It is not valid for Him to deputise somebody to dispose in the company on his behalf. Thus, the disposal of the company’s manager and the board of directors is considered invalid in Shar’a.

3) Het feit dat de naamloze vennootschap permanent is, spreekt de Shar’a tegen. De vennootschap is juridisch van het type van een toegestane overeenkomst die vervalt door de dood, krankzinnigheid of de onbekwaamheid van een van de partners, en door ontbinding aangevraagd door één partner wanneer deze gevormd is uit twee partners. Als de vennootschap uit meer dan twee partners bestaat, dan wordt de partnerschap ontbonden indien een partner sterft, krankzinnig wordt of als onbekwaam wordt beoordeeld. Indien een van de partners sterft en hij heeft een persoon die van hem erft, dan wordt de zaak onderzocht. Als de erfgenaam niet meerderjarig is, heeft hij geen recht om in de vennootschap voort te gaan. Als hij wel meerderjarig is, heeft hij de keuze om de vennootschap te aanvaarden en de andere partner geeft hem de beschikkingsbevoegdheid, of om de ontbinding van de vennootschap te eisen. Indien de partner als onbekwaam is beoordeeld, wordt de vennootschap ontbonden, omdat het noodzakelijk is dat de partner over de beschikkingsbevoegdheid beschikt. Als de naamloze vennootschap permanent is, en zij blijft functioneren ondanks de dood of de onbekwaamheid van een van de partners, dan is deze ongeldig (Fasid). Dit komt doordat het een ongeldige voorwaarde bevat die betrekking heeft op de entiteit van de vennootschap en de aard van de overeenkomst.

3) The fact that the stock company is permanent contradicts Shar’a. The company is legally of the type of permissible contract which becomes null by the death, insanity or the incompetence of any one of the partners and by dissolution requested by one partner when it is formed of two partners. If the company was composed of more than two partners, then the partnership is dissolved if a partner dies or becomes insane or is judged as incompetent. If one of the partners died and He has a person to inherit from him, then the matter is examined. If the inheritor is not mature He has no right to continue in the company. If He is mature, He has the choice to endorse the company and the other partner gives Him the permission of disposal, or to demand the dissolution of the company. If the partner was judged incompetent, the company is dissolved, because it is necessary that the partner has the ability of disposal. If the share stock company is permanent, and it continues to function despite the death or the incompetence of any of the partners, then it is invalid (Fasid). This is because it included an invalid condition which is related to the entity of the company and the nature of the contract.

Samenvattend is de naamloze vennootschap (share stock company) in de eerste plaats niet als een vennootschap opgericht, aangezien degenen die bestaan slechts vennoten van vermogen zijn en er geen vennoot van arbeid is. De aanwezigheid van een vennoot van arbeid is een essentiële voorwaarde, want de vennootschap wordt door hem als een vennootschap opgericht, en zonder hem zou zij niet zijn opgericht. In de naamloze vennootschap bestaat het partnerschap echter, naar de visie van degenen die haar vormen, enkel door de aanwezigheid van vennoten van vermogen. De vennootschap functioneert en voert activiteiten uit zonder het bestaan van een vennoot van arbeid. Het is derhalve een ongeldige vennootschap, aangezien zij niet als een vennootschap is opgericht volgens de Shar’a. Degenen die de handelingen in de vennootschap uitvoeren zijn de directieleden die plaatsvervangers zijn voor de aandeelhouders, dat wil zeggen voor de vermogensvennoten. Het is de vennoot niet toegestaan, in de Shar’a, om iemand te machtigen met het recht van beschikking in de vennootschap namens hem, of hij nu een vermogensvennoot of een arbeidvennoot is. Het contract van de vennootschap wordt persoonlijk met hem gesloten, dus hij moet zelf handelen. Het is onjuist om iemand te machtigen of in te huren die de beschikking en de handeling in de vennootschap namens hem op zich neemt. Vanuit het oogpunt van de Shar’a heeft de vermogensvennoot alleen geen recht van beschikking in de vennootschap, noch heeft hij het recht om op enige wijze als vennoot in de vennootschap te werken. Het recht van beschikking en om in de vennootschap te werken is uitsluitend voorbehouden aan de arbeidvennoot. Bovendien wordt de naamloze vennootschap een rechtspersoon die het recht van beschikking heeft. Deze handelingen worden echter in de Shar’a alleen aanvaard van een persoon die de bekwaamheid heeft om te beschikken en die volwassen en gezand is, met een oordeelsvermogen. Elke handeling die niet in deze zin voortvloeit, is ongeldig vanuit het oogpunt van de Shar’a. Het toevertrouwen van de beschikking aan een rechtspersoon is derhalve niet toegestaan; het zou eerder moeten worden verwezen naar een menselijk wezen dat de bekwaamheid tot handelen heeft. Er kan worden geconcludeerd dat de naamloze vennootschappen en hun handelingen ongeldig zijn. Alle bezittingen die hiermee zijn verkregen, zijn ongeldige bezittingen die door ongeldige handelingen zijn verkregen, en daarom is het niet toegestaan om deze in bezit te hebben.

In summary, the share stock company is not established as a company in the first place, for those who exist are partners of property only and there is no partner of body. The presence of a partner of body is an essential condition, for the company is established as a company by Him and, without him, it would not have been established. In the share stock company however, partnership in the view of those who form it, exists by the presence of partners of property only. The company functions and conducts activity without the existence of a partner of body. It is thus, an invalid company as it was not established as a company according to the Shar’a. Those who carry out the actions in the company are the board of directors who are deputies for the shareholders, that is for the property partners. The partner is not allowed, in Shar’a, to deputise somebody with the right of disposal in the company on his behalf whether He was a property partner or a body partner. The contract of the company is concluded on Him personally, so He has to act by himself. It is incorrect to deputise or hire somebody who takes charge of disposal and action in the company on his behalf. From Shar’a view, the partner of property only has no right of disposal in the company, nor has He the right to work in the company as a partner in any way. The right of disposal and to work in the company is confined to the partner of body only. Moreover, the share stock company becomes a corporate personality which has the right of disposal. However, these actions are only accepted in Shar’a from a person who has the competence to dispose and is mature and sane, with a discerning mind. Any action that does not originate in this sense is invalid from the viewponit of the Shar’a. Entrusting the disposal to a corporate personality is thus not allowed, rather it should be referred to a human being who has the competence of action. It can be concluded that the share stock companies and their actions are invalid. All the properties earned through them are invalid properties which were earned by invalid actions, so they are not allowed to be owned.