Het beleid van zelfvoorziening betekent dat een land streeft naar zelfvoorzienendheid en het vormen van een gesloten economische eenheid die op eigen kracht kan overleven. Dit land zou geen goederen importeren of exporteren. Haar doel zou in dit geval verder gaan dan de protectionistische theorie, verschillen van de theorie van de nationale economie en de vrijhandelstheorie tegenspreken.

The policy of self-sufficiency means that a country aims towards being self-sufficient and to form a closed economic unit that could survive on its own. This country would not import nor export any commodities. Her aim would, in this instance, go beyond the protectionist theory, differ from the theory of national economy and contradict the free trade theory.

De theorie van zelfvoorziening die is geïmplementeerd tussen de laatste twee wereldoorlogen, is in twee vormen benadrukt: isolationistisch zelfvoorzienend en expansionistisch zelfvoorzienend. Nazi-Duitsland vertegenwoordigde een model van een land dat een beleid van zelfvoorziening aannam; voor haar was het een maatregel die werd getriggerd door het binnenlandse en buitenlandse beleid van Duitsland, dat niet langer aansloot bij de regels van de internationale handel.

The theory of self-sufficiency which has been implemented between the last two world wars has been highlighted in two forms: Isolationist self-sufficiency and expansionist self-sufficiency. Nazi Germany represented a model of a country which adopted a self-sufficiency policy; it was, for her, a measure triggered by Germany’s home and foreign policies, which no longer fitted with the rules of international trade.

Hoewel het beleid van zelfvoorziening in feite een reeks maatregelen vertegenwoordigde die politieke doelen hadden, beschouwen de voorstanders van een dergelijk beleid het als een fundamentele economische basis, die samengevat kan worden in het feit dat een land dat beschikt over grondstoffen, chemicaliën, machines en mankracht, in staat moet zijn om te overleven. Het punt dat hier ter discussie staat, is organisatie. Wat kapitaal betreft, dit is secundair. Het is de overheid die voor zichzelf een politiek programma kiest, waaraan zij het economische en financiële beheer onderwerpt. Om het doel van het beleid van zelfvoorziening te bereiken, wat zou zijn om de lokale economie in staat te stellen zelfvoorzienend te zijn, zou de overheid bereid moeten zijn om zonder veel van haar behoeften te functioneren; aangezien het beleid van zelfvoorziening een land onmachtig zou maken om al haar behoeften te vervullen. Wat belangrijk is voor dit beleid, is het vermogen om te voorzien in de basisbehoeften van het individu, de natie en de Staat, terwijl men uitsluitend vertrouwt op de lokale economie, op een wijze die haar in een opwaartse trend zou brengen. Daarom zou de Staat die een beleid van zelfvoorziening voert in de buitenlandse handel verplicht zijn om de landen te annexeren die zij nodig heeft om grondstoffen, markten, mankracht, experts, enzovoort te verwerven. Deze annexatie zou ofwel de vorm aannemen van een directe fusie, of die van handelsverdragen. Wat betreft de afschaffing van economische grenzen, dit zou het annexeren van het land betekenen, oftewel het afschaffen van de politieke grenzen, aangezien het onmogelijk zou zijn om economische grenzen af te schaffen zonder de politieke grenzen af te schaffen. Indien de Staat niet de landen kan annexeren die zij nodig heeft om de materialen te verwerven die zij mist, zou zij in dat geval moeten volharden zonder aan sommige van haar behoeften te voldoen, terwijl zij ernaar streeft een tekort aan basisbehoeften te vermijden, want in een dergelijk geval zou zij niet kunnen volharden, terwijl het ontbreken van niet-basisbehoeften geaccepteerd zou kunnen worden.

Although the policy of self-sufficiency represented in fact a host of measures which had political aims, the champions of such policy deem that it represents a fundamental economic basis, which is summarised in the fact that a country who possesses raw materials, chemicals, machines and manpower, should be able to survive. The point at hand would be organisation. As for capital, this is secondary. It is the government which chooses for itself a political program, to which they submit the economic and financial management. In order for the policy of self-sufficiency to achieve its aim, which would be to render the local economy able to be self-sufficient, the government should be prepared to manage without many of it’s needs; because the policy of self-sufficiency would make a country unable to fulfil all her needs. What is important for this policy is to be able to fulfil the basic needs of the individual, the nation and the State while relying exclusively on the local economy, in a manner that would set her in an upward trend. Therefore, the State which operates a policy of self-sufficiency in foreign trade would be obliged to annexe the countries she would need in order to acquire raw materials, markets, manpower, and experts etc. This annexation would either take the form of a direct merger, or that of commercial treaties. As for the abolition of economic frontiers, this would mean annexing the country i.e. abolishing the political borders, for it would be impossible to abolish economic borders without the abolishment of the political borders. If the State could not annexe the countries that she needs in order to acquire the materials she lacks, she should in this case persevere without fulfilling some of her needs, while aiming to avoid a shortage of basic necessities, for in such a case she would not be able to persevere, whereas lacking non basic necessities could be afforded.

Dit is een samenvatting van de isolationistische en expansionistische zelfvoorzieningspolitiek. Het isolationisme is de situatie waarin de basisbehoeften beschikbaar zijn; terwijl het expansionistische beleid, binnen een specifieke reikwijdte, wordt bereikt door annexatie of verdragen om alle noodzakelijkheden te voorzien, of het nu om basisbehoeften of luxeartikelen gaat. Als men nauwer naar het beleid van zelfvoorziening zou kijken, zou men beseffen dat het niet het niveau bereikt van een commerciële of economische oplossing. Het is slechts een tijdelijke preventieve maatregel die de Staat zou ondernemen tegen een potentiële buitenlandse economische of commerciële belegering. Daarom is het geen middel voor buitenlandse betrekkingen, maar een reactieve maatregel die een land kan nemen indien zij onderworpen wordt aan een buitenlandse economische of commerciële embargo. Daarom zou het deel uitmaken van de stijlen en middelen en niet van de regels. Het zou daarom onjuist zijn om te vragen wat de sharia-regel is met betrekking tot dit beleid. Het zou ook onjuist zijn om te zeggen dat het in strijd is met of verschilt van de Islam, want het is slechts een stijl die aangenomen zou kunnen worden. Daarom zou dit beleid als een stijl kunnen worden beschouwd indien het een praktische realiteit heeft, dat wil zeggen als een land onder belegering staat en het mogelijk is om uitsluitend op de binnenlandse economie te vertrouwen om aan de basisbehoeften te voldoen. Dit beleid zou niet worden aangenomen als het geen realiteit had en het onmogelijk was om zelfvoorzienend te zijn wat betreft de basisbehoeften van de Staat, de moslimgemeenschap (Ummah) en de individuen.

This is a summary of the isolationist and expansionist self-sufficiency policies. The isolationist is where the basic needs are available; whereas the expansionist policy, within a specific scope, is achieved by annexation or treaties in order to provide all the necessities, be they basic or luxuries. If one were to look closer at the policy of self-sufficiency, one would realise that it does not rise to the level of being a commercial or economic solution. It is merely a temporary preventive measure which the State would undertake against a potential foreign economic or commercial siege. Therefore, it is not a remedy for foreign relations, but a reactive measure that a country may undertake if she were subjected to a foreign economic or commercial embargo. Therefore it would form part of the styles and means and not the rules. It would therefore be wrong to ask what the Shari’ah rule is concerning this policy. It would also be wrong to say that it contradicts or differs from Islam, for it is merely a style that might be adopted. Therefore, this policy could be taken as a style if it were to have a practical reality i.e. if a country were under siege and it were possible to rely solely on the home economy to meet it’s basic needs. This policy would not be adopted if it had no reality and it was impossible to be self-inefficient regarding the basic needs of the State, the Ummah and the individuals.

Dit beleid maakt deel uit van het beheer van de zaken die door de kalief wordt uitgevoerd en waarvoor de Shar’a Hem heeft toegestaan te kiezen, in welke stijl Hij ook passend acht en in het belang van de moslims.

This policy is part of the management of affairs undertaken by the Khalifah and which Shar’a has allowed Him to opt for, in whichever style He deems appropriate and in the interest of the Muslims.