Publiek eigendom is de toestemming van de Wetgever aan de gemeenschap om het gebruik van een bezit te delen. Bezittingen die publiek eigendom zijn, zijn die welke de Wetgever heeft verklaard tot behorend aan de gemeenschap als geheel, en die welke Hij het individu heeft verhinderd om een deel daarvan individueel te bezitten. Dit wordt onderverdeeld in drie types:

Public property is the permission of the Lawgiver to the community to share the use of the asset. Assets which are public property are those which the Lawgiver stated that as belonging to the community as a whole, and those which He prevented the individual from possessing any of them singularly. This is categorised in three types:

1. Datgene wat wordt beschouwd als een publieke voorziening, zodanig dat een stad of een gemeenschap zich zou verspreiden op zoek naar het als het niet beschikbaar zou zijn.

1. That which is considered a public utility, so that a town or a community would disperse in search for it if it were not available.

2. De onmetelijke voorraden mineralen.

2. The uncountable stores of minerals.

3. Zaken die door hun aard de persoon beletten tot bezit.

3. Things which, by their nature, would prevent the individual from possession.

Wat betreft de openbare nutsvoorzieningen, dit is alles wat door de mensen over het algemeen als een nutsvoorziening wordt beschouwd. De Profeet ﷺ legde deze in de overleveringen (Hadith) uit door middel van hun beschrijving in plaats van door ze op te sommen. Ibn ‘Abbas overleverde dat de Profeet ﷺ zei: “Moslims zijn partners (vennoten) in drie zaken: in water, weidegronden en vuur,” overgeleverd door Abu Dawud. Anas overleverde van Ibn ‘Abbas, waarbij hij toevoegde: “en de prijs ervan is verboden (Haram).” Ibn Majah overleverde van Abu Hurairah (ra) dat de Profeet ﷺ zei: “Drie zaken worden niet ontzegd (aan de mensen); het water, de weidegronden en het vuur.” Dit is een bewijs dat mensen partners (vennoten) zijn in water, weidegronden en vuur, en dat het een individu verboden is deze te bezitten. Er wordt echter opgemerkt dat de overlevering (Hadith) ze als drie zaken noemde, en dat zij Jamid (niet-afgeleid) zijn.

With regard to the public utilities, they are everything that is generally considered as a utility by the people. The Prophet explained them in the Ahadith by their description rather than by enumerating them. Ibn ‘Abbas narrated that the Prophet said: “Muslims are partners (associates) in three things: in water, pastures and fire,” reported by Abu Dawud. Anas narrated from Ibn ‘Abbas adding, “and its price is Haram (forbidden).” Ibn Majah narrated from Abu Hurairah (ra) that the Prophet said: “Three things are not prevented from (the people); the water, the pastures and the fire.” This is an evidence that people are partners (associates) in water, pastures and fire, and that the individual is prohibited from possessing them. But it is noticed that the Hadith mentioned them as three, and they are Jamid (non-derived)

namen, en er werd geen melding gemaakt van een grondreden (Illah) in de overlevering (Hadith). De overlevering (Hadith) bevatte geen grondreden (Illah), en dit zou kunnen impliceren dat deze drie zaken de enigen zijn die publiek eigendom vertegenwoordigen, zonder dat er rekening wordt gehouden met hun weergave voor de behoefte van de gemeenschap aan deze zaken.

names, and there was no mentioning of Illah (reason) in the Hadith. The Hadith did not include Illah (reason), and this could imply that these three things are the only ones which represent public property with no consideration given to their depiction for the community’s need for them.

Echter, als men de kwestie nauwkeurig zou onderzoeken, zou men ontdekken dat de Profeet ﷺ het individuen toestond om water te bezitten in At-Taif en Khaybar,

However, if one scrutinised the issue he would find that the Prophet allowed the possession of water in At-Taif and Khaybar by individuals,

en zij bezaten het daadwerkelijk met het oogmerk om hun planten en boerderijen te irrigeren. Indien het delen (de associatie) van water enkel rechtvaardig zou zijn omdat het water is, en niet vanwege de overweging van de behoefte van de gemeenschap eraan, dan zou hij individuen niet toegestaan hebben het te bezitten. Dus uit de uitspraak van de Profeet ﷺ, “Moslims zijn partners (associates) in drie zaken: in water, weidegronden en vuur”, en uit zijn toestemming aan individuen om het water te bezitten, kan worden afgeleid dat de grondreden (Illah)

and they actually possessed it for the purpose of irrigating their plants and farms. Had the sharing (association) of water been just because it is water and not because of the consideration of the community’s need for it, then he would not have allowed individuals to possess it. So from the saying of the Prophet , “Muslims are partners (associates) in three things: in water, pastures and fire” and from his permission to individuals to possess the water, it can be deduced that the Illah (reason)

of partnerschap in water, weidegronden en vuur, is het feit dat het gaat om gemeenschapsvoorzieningen die onmisbaar zijn voor de gemeenschap. De overlevering (Hadith) noemde dus de drie (zaken), maar deze zijn onderbouwd als zijnde gemeenschapsvoorzieningen. Daarom gaat deze grondreden (Illah) samen met de onderbouwde (regel) in aanwezigheid en in afwezigheid. Dus alles wat kwalificeert als een gemeenschapsvoorziening wordt beschouwd als publiek eigendom, of het nu water, weidegrond of vuur is, oftewel of het nu specifiek in de overlevering (Hadith) werd genoemd of niet. Als het ophoudt een gemeenschapsvoorziening te zijn, zelfs als het in de overlevering (Hadith) werd genoemd zoals het water, dan zou het geen gemeenschapsvoorziening zijn, maar zou het eerder behoren tot de zaken die individueel bezit kunnen zijn. Het criterium voor het bepalen van zaken als een publieke voorziening is dat het alles is wat, indien niet beschikbaar voor de gemeenschap,

of partnership in the water, pastures and fire, is their being of the community utilities that are indispensable to the community. So the Hadith mentioned the three (things) but they are reasoned as being community utilities. Therefore this Illah (reason) goes along with the reasoned (rule) in existence and in absence. So anything that qualifies as being of the community utilities is considered a public property, whether or not it was water, pasture or fire i.e. whether it was specifically mentioned in the Hadith or not. If it ceased to be of the community utilities, even if it was mentioned in the Hadith like the water it would not be a community utility, it would rather be of the things which can be possessed individually. The criteria for determining things to be a public utility is that it is anything which, if not available to the community,

Of de gemeenschap nu bestond uit een groep bedoeïenen, een dorp, een stad of een staat, het zou hen ertoe brengen zich te verspreiden op zoek naar het, en dan zou het worden beschouwd als een van de nutsvoorzieningen van de gemeenschap, zoals waterbronnen, bossen voor brandhout, weidegronden voor vee en dergelijke.

whether the community was a group of bedouins a village, city, or a State, would cause them to disperse in search of it, then it would be considered of the community utilities, like the water sources, forests of firewood, pastures of livestock and the like.

Wat betreft mineralen zijn er twee soorten: de ene is van een beperkte hoeveelheid die niet als aanzienlijk wordt beschouwd. De andere is van een onmeetbare hoeveelheid. Wat de eerste soort betreft, dit kan een individueel bezit zijn, dat eenpersoons eigendom is en wordt behandeld als de verborgen schat (Rikaz), waarbij een vijfde ervan aan de staatskas (Bayt al-Mal) wordt betaald. Amr ibn Shua’ib overleverde van zijn vader, van zijn grootvader, dat de Profeet ﷺ werd gevraagd over de Luqatah (een voorwerp dat van de weg is opgepakt); hij zei: “Datgene wat is opgepakt van de publiekelijk gebruikte weg, of het dorp, moet je één jaar lang aankondigen; als iemand het opeist, geef het hem, en zo niet, dan is het van jou; maar als het wordt gevonden op ruïnes, dan moet een vijfde ervan en van de verborgen schat (Rikaz) aan de staatskas (Bayt al-Mal) worden betaald”, overgeleverd door Abu Dawud.

With regards to minerals, they are of two kinds: one is of a limited quantity that is not considered significant. The other is of an uncountable quantity. As for the first type it can be an individual property, owned singularly and treated like the hidden treasure (Rikaz) where a fifth of it is paid to the Bait ul-Mal. Amr ibn Shua’ib narrated from his father, from his grandfather that the Prophet was asked about the Luqatah (article picked from the road) he said: “That which was picked from the publicly used road, or the village, you have to announce it for one year, if anyone demands it, give it to him, and if not, it would be yours; but if it is found in sites of ruin, then a fifth of it and of the hidden treasure (Rikaz) has to be paid to the Bait ulMal”, narrated by Abu Dawud.

Wat betreft de onmeetbare hoeveelheid die normaal gesproken niet uitgeput kan raken, is dit publiek eigendom en mag het niet individueel worden bezeten vanwege wat At-Tirmidhi overleverde (Hadith) van Abyadh ibn Hammal, dat hij naar de Profeet ﷺ kwam en hem vroeg hem een zoutrijk land te schenken, en hij schonk het aan hem. En toen hij vertrok, zei een persoon die bij de Profeet ﷺ aanwezig was: “Weet je wat je hem hebt geschonken? Je hebt hem het onmeetbare water (Al-‘udd) geschonken. Hij heeft het daarna van hem teruggenomen.” Hij vergeleek het (in deze overlevering (Hadith)) met het onmeetbare (Al-‘Udd) water omdat het niet uitgeput raakt. Deze overlevering (Hadith) geeft dus aan dat de Profeet ﷺ de zoute berg aan Abyadh ibn Hammal schonk, wat betekent dat het is toegestaan om een zoutmijn te schenken. Echter, toen hij besefte dat het behoorde tot de permanente of continue mijnen die niet uitgeput raken, herriep hij zijn schenking en nam hij het terug, waardoor hij het individueel bezit ervan verbood aangezien het publiek eigendom is. Wat hier bedoeld wordt is niet het zout, maar eerder de zoutmijn. Het bewijs hiervoor is dat toen hij wist dat het niet uitgeput raakte, hij het privébezit ervan verbood, ondanks het feit dat hij wist dat het zout was en dat hij het aanvankelijk had geschonken. Het verbod was dus te wijten aan het feit dat het niet uitgeput raakt. Abu Ubayd zei: “Wat betreft zijn (d.w.z. de Profeet ﷺ) schenking aan Abyadh ibn Hammal van het zout (gevonden) in Ma’reb, en het vervolgens van hem terugnemen, hij deed dit omdat hij het beschouwde als ongebruikt land dat Abyadh tot leven zou wekken en zou bewerken.”

As for the uncountable quantity which cannot be normally depleted, it is a public property and should not be possessed individually due to what At-Tirmidhi narrated from Abyadh ibn Hammal that he came to the Prophet and asked him to grant him a salt laden land, and he granted it to him. And when he left, one person in attendance with the Prophet said, “Do you know what you granted him? You granted him the uncountable water (Al-‘udd)”. He then took it away from him.” He compared it (in this Hadith) with the uncountable (Al-‘Udd) water because it does not deplete. So this Hadith indicates that the Prophet granted the salty mountain to Abyadh ibn Hammal, which means that it is allowed to grant a salt mine. However, when he realised that it was of the permanent or continuous mines which are nondepletable, he reversed his grant and took it back thereby prohibiting its ownership by individuals as it is a public property. What is meant here is not the salt, but rather the salt mine. The evidence for this is that when he knew it was non-depletable he prohibited its private ownership, despite the fact that he knew it was salt and that he had initially granted it. So its prohibition was due to its being non-depletable. Abu Ubayd said, “With regards to his (i.e. the Prophet) granting to Abyadh ibn Hammal of the salt (found) in Ma’reb, then taking it away from him, he did it considering it as a dead (unused) land which Abyadh was going to revive and cultivate.

Toen de Profeet ﷺ besefte dat het onaftaalbaar (‘Udd) water bevatte, dat niet-uitputbare stoffen bevat zoals het water van bronnen en putten,

When the Prophet realised it included uncountable (‘Udd) water, which contains non-depletable material like the water of the springs and wells,

Hij heeft het ingetrokken, omdat het de profetische traditie (Sunnah) van de Profeet ﷺ is met betrekking tot weidegrond, vuur en water, waarover mensen allen mede-eigenaar zijn.

he revoked it, because it is the Sunnah of the Prophet in relation to pasture, fire and water, for which people are all associates in possession.

"Dus hij wenste het niet dat het bezit tot één persoon werd beperkt ten koste van anderen." Aangezien zout tot de mineralen behoorde, wordt de verandering van mening van de Profeet ﷺ over het verlenen ervan aan Abyadh beschouwd als een grondreden (Illah) voor het verbod op het individuele eigendom ervan, namelijk dat het een onmeetbare (‘Udd) minerale mijn is, en niet omdat het onmeetbare (‘udd) zout bevatte. Uit het bestuderen van deze overlevering (Hadith) blijkt dat de grondreden (Illah) voor het verhinderen van de verlening van de zoutmijn is dat deze onmeetbaar (‘Udd) was, oftewel

So he disliked the limiting of possession to one person to the exclusion of others.” Since salt was of the minerals, the Prophet change of mind about its granting to Abyadh is considered a reason (Illah) for the prohibition of its ownership by individuals, i.e. that it is an uncountable (‘Udd) mineral mine, not because it comprised uncountable (‘udd) salt. It appears from examining this Hadith that the reason (Illah) for preventing the grant of the salt mineral mine is because it was uncountable (‘Udd) i.e.

niet uitgeput. Het blijkt uit de overlevering (Hadith) van Amr ibn Qais dat het zout in dit incident een mineraal (mijn) is, omdat hij zei: "de mijn (het mineraal) van zout". Het blijkt uit de woorden van de juristen dat zij het zout van de mineralen beschouwden, dus de overlevering (Hadith) zou betrekking hebben op mineralen en niet specifiek op zout.

not depleted. It appears from the narration of Amr ibn Qais that the salt in this incident is a mineral (mine) because he said, “the mine (mineral) of salt”. It appears from the words of the jurisprudents, that they considered the salt of the minerals, so the Hadith would be related to minerals and not to salt specifically.

Met betrekking tot de overlevering (Hadith) van Abu Dawud dat de Profeet ﷺ Bilal ibn Al-Harith Al Muzni de mineralen (mijnen) van de Qabaliah verleende; en ook wat Abu Ubaid overleverde in zijn boek (Al Amwal) van Ikrimah, die zei: “De Profeet ﷺ verleende Bilal een dergelijk land van dergelijke plaats tot dergelijke plaats, en dat wat daarin bestond aan bergen of mineralen”, deze overlevering (Hadith) spreekt de overlevering (Hadith) van Abyadh niet tegen. Deze overlevering (Hadith) dient eerder te worden geïnterpreteerd als het feit dat deze mineralen die de Profeet ﷺ aan Bilal verleende beperkt waren, en dus toegestaan waren om te worden verleend, zoals de Profeet ﷺ deed toen hij als eerste het zoutmineraal aan Abaydh verleende. Deze overlevering (Hadith) mag niet worden geïnterpreteerd als een toestemming om dergelijke mineralen in absolute zin te verlenen, want dan zou het in strijd zijn met wat de Profeet ﷺ deed toen hij de mineralen die hij had verleend terugnam, toen hij besefte dat ze onmeetbaar (‘Udd) waren en niet op een normale wijze uitgeput raakten. Dus de mineralen die de Profeet ﷺ verleende, moeten worden geïnterpreteerd als zijnde beperkt en zij (eenvoudig) uitgeput raken.

With regards to Abu Dawud’s narration that the Prophet granted Bilal ibn Al-Harith Al Muzni the minerals (mines) of the Qabaliah; and also what Abu Ubaid’s narrated in his book (Al Amwal) from Ikrimah that he said: “The Prophet granted Bilal such a land from such a place to such a place, and that which existed in it of mountains or minerals”, this Hadith does not contradict the Hadith of Abyadh. This Hadith is rather to interpret that these minerals which the Prophet granted to Bilal were limited, and thus allowed to be granted, as the Prophet did when he first granted the salt mineral to Abaydh. This Hadith should not be interpreted as a permission to grant such minerals in absolute terms, because it would then contradict with what the Prophet did when he took back the minerals which he granted when he realised it was uncountable (‘Udd), and not normally depleted. So the minerals which the Prophet granted are to be interpreted as being limited and they (easily) deplete.

Deze regel, dat de onmeetbare en niet-uitputbare mineralen als publiek eigendom worden beschouwd, omvat alle mineralen, of ze nu aan het oppervlak van de aarde liggen waar mensen ze zonder grote inspanning kunnen bereiken en gebruiken, zoals zout, steenkool, saffier, robijn en dergelijke. Of het nu gaat om de mineralen in de ondergrond, die alleen met arbeid bereikbaar zijn, zoals de mineralen goud, zilver, ijzer, koper, lood en dergelijke. En ook of ze vast zijn zoals kristal, of vloeibaar zoals olie. Zij zijn allen mineralen, die binnen de betekenis van de overlevering (Hadith) vallen.

This rule, that the uncountable and undepleted minerals are considered a public property, includes all minerals, whether they on the surface of the earth where people may reach and use them without great effort, such as salt, coal, sapphire, ruby, and the like. Or whether they were of the subsurface minerals, which are reachable only with work, like the minerals of gold, silver, iron, copper, lead and the like. And also whether they are solid like crystal, or fluid like oil. All of them are minerals, which are included within the meaning of the Hadith.

Wat betreft de zaken waarvan de aard voorkomt dat zij onder het domein van individueel eigendom vallen, dit zijn de activa die bestaan uit de openbare voorzieningen. Hoewel zij onder de eerste categorie vallen omdat zij tot de gemeenschapsvoorzieningen behoren, verschillen zij echter van die categorie vanwege hun aard, die voorkomt dat zij door individuen in bezit worden genomen.

As for the things whose nature prevents them from coming under the domain of individual ownership, they are the assets which consist of the public utilities. Although they fall within the first category because they are from the community utilities, they differ however from it in respect of their nature which prevents them from being possessed by individuals.

Water zou bijvoorbeeld in bezit kunnen zijn van individuen, maar dit is verboden als de gemeenschap er niet zonder kan leven, in tegenstelling tot het geval van wegen, die zeker niet door enig individu in bezit kunnen worden genomen.

Water, for example, could be possessed by individuals, but this is prohibited if the community cannot manage to live without it, unlike the case with roads which certainly cannot be owned by any individual.

Daarom is het bewijs voor deze categorie dat de goddelijke grondreden (Illah) erop van toepassing is en dat het behoort tot de maatschappelijke voordelen,

Therefore, although the evidence for this category is that the divine reason (Illah) is applicable to it and that it is from the community utilities,

echter geeft de aard ervan aan dat het tot het publieke eigendom behoort. Deze categorie omvat wegen, rivieren, zeeën, meren, openbare kanalen, golven, zeestraten en dergelijke. Ook zijn zaken inbegrepen zoals de moskee, staatsscholen, ziekenhuizen, speeltuinen, schuilplaatsen enzovoort.

however its nature indicates that it belongs to the public property. This category includes roads, rivers, seas, lakes, public canals, gulfs, straits and the like. Also included are things like Masjid, State schools, hospitals, playgrounds, shelters etc.