Eigendom is gedefinieerd als een goddelijke regel met betrekking tot een object zelf of een voordeel, een zaak die vereist dat de eigenaar gerechtigd is om het object te gebruiken en er een vergoeding voor te ontvangen. Dus, het eigendom is de goddelijke regel die wordt geschat in termen van object of voordeel; met andere woorden, het is de toestemming van de Wetgever. De beschikking (over de eigendommen) is een zaak die voortvloeit uit deze goddelijke regel, namelijk uit de toestemming van de Wetgever die de eigenaar gerechtigd maakt om het object te gebruiken en hiervoor gecompenseerd te worden. De beschikking over het eigendom is dus beperkt door de toestemming van de Wetgever, omdat het eigendom zelf de toestemming van de Wetgever is om het object te gebruiken, en beschikking gelijkstaat aan het gebruik van het object. Aangezien bezit toebehoort aan Allah (SWT), en Hij (SWT) de mens heeft aangesteld om dit bezit te gebruiken met toestemming van Hem (SWT), dan is het eigendom van een individu over een bezit vergelijkbaar met een taak die hij uitvoert om het bezit te gebruiken en te investeren, in plaats van het werkelijk te bezitten. Dit komt doordat wanneer de persoon een bezit bezit, hij dit doet om er voordeel uit te halen, en hij wordt daarin beperkt door de grenzen van de Shar’a en niet vrijgelaten in zijn methoden van gebruik. Hij is ook niet vrij in zijn beschikking over het object zelf, zelfs als hij het bezit. Het bewijs hiervoor is dat als hij erover beschikt door het illegaal te gebruiken, zoals het onverstandig of verspillend te gebruiken, de Staat hem de toegang tot het bezit moet ontzeggen en hem moet verhinderen erover te beschikken, waardoor hem de verantwoordelijkheid voor de beschikking die aan hem was verleend, wordt ontzegd. Daarom is de beschikking over het object en het gebruik ervan een zaak die wordt geïmpliceerd door het eigendom ervan, of het is het gevolg van dit eigendom. De beschikking over het eigendom omvat het recht om het bezit te vergroten (investeren) en het recht om het uit te geven aan levensonderhoud en voor het geven van geschenken.

Ownership has been defined as a divine rule concerning an object itself or a benefit, a matter which requires that its owner is entitled to use the thing and receive a recompense for it. Thus, the ownership is the divine rule estimated in terms of object or benefit; in other words it is the permission of the Lawgiver. The disposal (of the owned objects) is a matter, which therefore results from this divine rule, namely from the permission of the Lawgiver that entitled the owner to use the object and be compensated for it. The disposal of the owned thing is thus restricted by the permission of the Lawgiver because the ownership itself is the permission of the Lawgiver to use the object, and disposal is equivalent to using the object. Since property belongs to Allah (swt), and He (swt) appointed man to use this property with permission from Him (swt), then the individual’s ownership of a property is similar to a job He performs to use the property and to invest it, rather than owning it. This is because when the person owns a property He does so to benefit from it, and He is restricted in that by the limits of the Shar’a and not left free in his methods of utilisation. He is also not free in his disposal of the object itself even if He owned it. The evidence for this is that if He disposed of it by using it illegally such as using it foolishly or wastefully, the State has to deny Him access to the property and prevent Him from disposing of it, thus denying Him the responsibility for disposal which had been granted to him. Therefore, the disposal of the object and its usage is a matter which is implied by its ownership, or it is the effect of this ownership. The disposal of the owned thing includes the right of increasing (investing) the property and the right to spend it for living expenses and for giving gifts.