Het is voorgeschreven dat het bezit dat wordt betaald in ruil voor inhuren, bekend moet zijn door middel van dergelijke getuigen en beschrijvingen, zodat elke onzekerheid erover wordt weggenomen. Omdat de Profeet ﷺ zei: “Wie iemand inhuurt, moet hem informeren over zijn loon.” Vergoeding voor inhuren mag monetair, niet-monetair, bezit of een voordeel zijn. Alles wat als prijs is toegestaan, is toegestaan als vergoeding, of het nu een handelswaar of een voordeel is, op voorwaarde dat het bekend is; maar als het onbekend was, zou het ongeldig zijn. Dus als iemand wordt ingehuurd om een oogst binnen te halen voor een deel van de geoogste oogst als loon, dan is dit niet toegestaan omdat het loon onbekend is. Terwijl als hij wordt ingehuurd voor één Sa’a (een kubieke maat) of twee, dit wel is toegestaan. De arbeider mag ook worden ingehuurd voor zijn voedsel en kleding, of er kan een loon worden gegeven samen met zijn voedsel en kleding, omdat dit is toegestaan in het geval van de vrouw die de zuigeling voedt. Allah (SWT) zei:

It is stipulated that property paid in return for hiring should be known by such witness and description so as to remove any uncertainty about it. Because the Prophet (pbuh) (pbuh) said: “Whosoever hired a person He has to inform Him about his wage.” Recompense for hiring is allowed to be monetary, non-monetary, property or a benefit. Anything that is allowed to be a price is allowed to be a recompense, whether it was a commodity or a benefit, on condition that it is known; but if it was unknown it would be invalid. So if a person was hired to reap a harvest for a part of the reaped harvest as a wage it is not allowed because the wage is unknown. While if He is hired for one Sa’a (a cubic measure) or two, it is allowed. The worker is allowed to be hired also for his food and clothing, or can be given a wage together with his food and clothing, because this is allowed in the case of the woman who suckles the infant. Allah (swt) said:

“De plicht om moeders op een gepaste wijze te voeden, te kleden en te verzorgen ligt bij de vader van het kind” [Al-Baqarah: 233]. Zij hadden dus recht op hun levensonderhoud en kleding als loon voor het zuigen. Als dit is toegestaan in het geval van de zuigende moeder, dan is het toegestaan in andere gevallen, omdat dergelijke gevallen allemaal worden beschouwd als kwesties van inhuren.

“The duty of feeding and clothing and nursing mothers in a seemly manner is upon the father of the child” [Al-Baqarah: 233] So they were entitled to their provision and clothing as a wage for suckling. If this was allowed in the case of the nursing mother then it is allowed in other cases because such cases are all considered as questions of hiring.

Kortom, het loon moet op een wijze worden gedefinieerd die elke onwetendheid erover wegneemt, zodat het zonder geschil naar behoren kan worden voldaan, aangezien alle contracten oorspronkelijk zijn vastgesteld om geschillen onder mensen weg te nemen. Voordat het werk wordt begonnen, moet het loon worden overeengekomen, en het is afgeraden (Makruh) om een werknemer in te zetten voordat er met hem overeenstemming is bereikt over zijn loon. Indien de inhuur voor een werk contractueel is vastgelegd, komt het loon de werknemer toe door de kracht van het contract, maar het is niet verplicht dit aan hem over te dragen totdat het werk is voltooid. Daarna moet het onmiddellijk aan hem worden overhandigd, vanwege de uitspraak van de Profeet ﷺ: “Er zijn drie personen van wie ik hun tegenstander zal zijn op de Dag des Oordeels: een man die een belofte deed in mijn naam en daarna bedroog, een man die een vrij persoon verkocht en zijn prijs opeet, en een man die een werknemer inhuurde waarbij hij de arbeid volledig van hem ontving maar hem zijn loon niet gaf”, overgeleverd door Bukhari van Abu Hurairah. Maar als er een voorwaarde was om het loon uit te stellen, dan moet het worden uitgesteld tot de vastgestelde tijd. Als de voorwaarde stelt dat het loon in termijnen wordt betaald, dagelijks, maandelijks, of minder, of meer dan dat, dan is de vastgestelde tijd datgene wat de twee partijen zijn overeengekomen. Het is niet noodzakelijk dat de werkgever de vergoeding daadwerkelijk volledig ontvangt; het is voldoende dat de werknemer zichzelf beschikbaar stelt om te worden ingezet, zodat het loon verschuldigd wordt door de werkgever. Dus, als iemand een privéwerknemer inhuurt om hem in zijn huis te dienen, en de werknemer kwam naar hun huis en stelde zich tot zijn beschikking, dan verdient hij het loon aan het einde van de tijdsperiode waarin hij door de werkgever gebruikt had kunnen worden. Hoewel het contract is voor een dienst die mogelijk niet volledig door de werkgever is ontvangen, wat de werkgever in staat stelt deze te ontvangen zelfs als hij dat niet deed, is dit voldoende voor de werknemer om het loon te verdienen. Dit komt doordat het tekortschieten aan de zijde van de werkgever ligt in plaats van aan de zijde van de werknemer. Echter, voor de gewone werknemer geldt: als hij is aangesteld om aan een bepaald object te werken, dan zal hij dit doen terwijl het onder zijn gezag staat, zoals de schilder die in zijn eigen werkplaats schildert, en de kleermaker die in zijn eigen werkplaats werkt. Zijn verantwoordelijkheid om het werk te doen eindigt dus niet totdat hij het aan de klant heeft teruggegeven, en hij verdient zijn loon niet totdat hij het na voltooiing heeft overhandigd. Dit komt doordat het gecontracteerde object onder zijn gezag staat, en hij zal niet van zijn verantwoordelijkheid zijn vrijgesteld totdat hij het aan de klant overhandigt. Op dezelfde wijze kan het werk worden gecontracteerd om binnen het domein van de werkgever te worden uitgevoerd; bijvoorbeeld als de werkgever de kleermaker of de schilder naar zijn huis brengt om voor hem te naaien of te schilderen, dan zal de werknemer van de verantwoordelijkheid voor het werk zijn vrijgesteld en zijn loon verdienen zodra hij het heeft voltooid, omdat hij onder het gezag van de werkgever stond, en het werk daardoor onmiddellijk is overhandigd.