الله تعالى فرموده است: {و کسانی که مردان و زنان مؤمن را بدون آنکه کاری کرده باشند آزار می‌دهند، بار بهتان و گناهی آشکار را بر دوش خود گرفته‌اند.} (الأحزاب: ۵۸)

Allah the Almighty has said, {And those who annoy believing men and women undeservedly, bear (on themselves) a calumny and a glaring sin.} (AI-Ahzahb: 58)

و خداوند فرموده است: {و بال فروتنی خویش را برای مؤمنانی که از تو پیروی می‌کنند بگستران.} (الشعراء: ۲۱۵)

Allah also said, {And lower thy wing to the believers who follow thee.} (Ash-Shu'ara': 216)

ابوهریره (رضی اللہ عنہ) روایت کرتے ہیں که رسول الله ﷺ نے فرمایا: «الله تعالیٰ (در حدیث قدسی) فرموده است: هرکس با دوستی از دوستان من دشمنی کند، من با او اعلان جنگ می‌کنم.» و در روایتی دیگر آمده است: «پس او را به جنگ آگاه می‌سازم.»1

Abu Hurairah (may Allah be pleased with him) said, "The Messenger of Allah (pbuh) said, “Allah said (in a Qudsi hadith), "He who is hostile to a friend of Mine, I declare war against. In another narration, “ Then I apprise him with a war.”1

در حدیثی دیگر روایت شده است که: «ابوسفیان روزی نزد سلمان، صهیب و بلال آمد، در حالی که آنان با عده‌ای دیگر در یک مجلس نشسته بودند.

In another hadith, it is reported that, "Once Abu Sufyan came to Salman, Suhayb and Bilal while they were in gathering with some other people.

آنان گفتند: «به خدا سوگند، شمشیرهای خدا هنوز حق خود را از دشمن خدا نگرفته است.» ابوبکر (رضی الله عنه) گفت: «آیا چنین سخنی را دربارهٔ شیخ و سرور قریش می‌گویید؟» سپس نزد پیامبر ﷺ آمد و ماجرا را به ایشان خبر داد. پیامبر ﷺ فرمود: «ای ابوبکر! اگر آنان را به خشم آوری، پروردگارت را به خشم آورده‌ای.» ابوبکر نزد ایشان بازگشت و پرسید: «ای برادرانم! آیا شما را به خشم آوردم؟» گفتند: «نه، خدا تو را ببخشد، ای برادر ما.»

They said, "By Allah, the swords of Allah did not yet take its right from the enemy of Allah. Abu Bakr (,may Allah be pleased with him) said, "Did you say such words for the sheikh and master of Quraish? He, then came to the Prophet (pbuh) and told him. The Prophet said, "0 Abu Bakr if you anger them, you anger your Lord". Abu Bakr (pbuh) when to them and asked, "0 my brothers! Did I anger you? They replied, "No, may Allah forgive you our brother?” 2

و خداوند متعال فرمود: {و خود را با کسانی شکیبا دار که صبح و شام پروردگارشان را می‌خوانند و خواستار رضای او هستند.} (الکهف: ۲۸)

Allah, the Almighty said, {And keep yourself content with those who call on their Lord, morning and evening, seeking his face.} (AI-Kahf: 28)

این آیه درباره‌ی ترجیح دادن مستمندان نازل شده است. سبب نزول آن چنین است:

This verse was revealed concerning preference of the poor. Its cause of revelation goes as follows:

اولین کسانی که به پیامبر خدا ﷺ ایمان آوردند، مستضعفان بودند. این امر در مورد هر پیامبری که فرستاده شده، صادق است.

the first to believe in Allah's Prophet (pbuh) were the poor. This is true with respect of every sent Prophet.

پیامبر خدا ﷺ با تهیدستانِ میان یارانش، مانند سلمان، صُهیب، بلال و عمّارِ بن یاسر (رضی الله عنهم أجمعین) می‌نشست. از این رو مشرکان خواستند با راندنِ تهیدستان او را به دام اندازند، زیرا شنیده بودند که نخستین نشانهٔ پیامبرِ راستین این است که تهیدستان از او پیروی می‌کنند. برخی از مشرکان نزد پیامبر ﷺ آمدند و گفتند: «ای محمد، تهیدستان را از خود دور کن، زیرا ما ننگ داریم که با آنان بنشینیم. اگر آنان را برانی، بزرگان و سرشناسانِ مردم به تو ایمان خواهند آورد.» در پاسخ، خداوندِ متعال این آیه را نازل کرد: {و کسانی را که صبح و شام پروردگارشان را می‌خوانند و رضای او را می‌جویند، از خود مران.} (الأنعام: ۵۲)

The Messenger of Allah (pbuh) used to set with the poor amongst his companions such as, Salman, Suhayb, Bilal and `Ammar Ibn Yasir (may Allah be pleased with them all). Consequently the polytheists wanted to trap him by driving out the poor for they heard that the first sign of the true Prophet is that he would be followed by the poor. Some polytheists came to the Prophet and said, "O Muhammad, drive the poor out for we disdain to sit with them. If you drive them out, the masters and notable of people will believe in you. Consequently, Allah, the Almighty revealed, {Send not away those who call on their Lord, morning and evening, seeking His face.} AI-An'am: 52)

هنگامی که مشرکان از اینکه محمد ﷺ بینوایان را از خود براند ناامید شدند، گفتند: «ای محمد، اگر آنان را نرانی، میان ما جدایی بیفکن؛ برای ایشان روزی و برای ما روزی دیگر قرار ده.» در پی آن، الله متعال نازل کرد: {و خود را با کسانی شکیبا دار که بامداد و شامگاه پروردگار خود را می‌خوانند و خواستار خشنودی اویند، و چشمانت از ایشان به دیگران نگردد، که زیور و زیبایی زندگی دنیا را بخواهی.} (الکهف: ۲۸)

When the polytheist despaired of Muhammad driving the poor out they said, "a Muhammad, if you will not drive them out, separate between us by making a day for them and another for us. Consequently, Allah the Almighty revealed, {And keep yourself COl1tent with those who call on their Lord morning and evening, seeking His face, and let not thine eyes pass beyond them, seeking the pomp and glitter of this life.} (Al-Kahf: 28)

این یعنی تو باید خود را در میان چنین افرادی نگه داری و چشم خود را به دستاوردهای دنیوی یا جاذبه‌های دنیا ندوزی.

This means that you should keep yourself amongst such kind of people and should not turn your eyes to worldly gain, or worldly attractions.

{بگو: «حق از جانب پروردگار شماست. پس هر که می‌خواهد ایمان آورد و هر که می‌خواهد کافر شود.»} (الکهف: ۲۹)

{Say, the truth is from your Lord." Let him who will, believe, and let him who will, reject (it).} (Al-Kahf: 29)

سپس الله مثال ثروتمند و فقیر را می‌زند و می‌فرماید: {و برای ایشان مَثَلِ دو مرد را بیان کن.} (الکهف: ۳۲)

Then Allah strikes the sii11ilitude of the rich and the poor saying, {Set forth to them the parable of the two men.} (Al-Khaf: 32)

{و اضْرِبْ لَهُم مَّثَلَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا} (الکهف: ۴۵)

{Set forth to them the similitude of the life of this world.} (Al-Kahf: 45)

هنگامی که فرستادهٔ خدا ﷺ به مدینه هجرت کرد، مستمندان نیز همراه او هجرت کردند و در صحنِ مسجدِ پیامبر ﷺ سکونت گزیدند. ایشان نیز به «اهلِ صُفّه» (اهلِ صحن) نامیده شدند.

When the Messenger of Allah (pbuh) migrated to Medina, the poor migrated with him and tbey lived in the courtyard of the Mosque of the Prophet. They, in turn were called the people of Sufa (courtyard).

هر فقیری که از مکه هجرت می‌کرد، در مدینه به آنان می‌پیوست تا اینکه شمارشان بسیار زیاد می‌شد (خداوند از همه ایشان خشنود باشد).

Any poor who migrated from Mecca, would join them in Medina until they were of a huge number (may Allah be pleased with them all).