فرمود خداوند: {جزای کسانی که با خدا و پیامبرش می‌جنگند و در زمین با تمام توان به فساد می‌کوشند، این است که کشته شوند، یا به دار آویخته شوند، یا دست‌ها و پاهایشان از خلاف یکدیگر بریده شود، یا از آن سرزمین تبعید گردند. این رسوایی آنان در دنیاست، و در آخرت عذابی بزرگ برای ایشان است.} (المائدہ: ۳۳)

Allah says, {The punishment of those who wage war against Allah and his Messenger, and strive with might and main for mischief through the land is: execution, or crucifixion, or the cutting off of hand and feet from opposite sides, or exile from the land that is chief disgrace in this world, and a heavy punishment is theirs in the hereafter.} (AI-Ma'idah: 33)

AI- Wāḥidī نظر داده است: «محاربه با الله و رسولش یعنی نافرمانی از آن‌ها». «تلاش برای فساد در زمین» به کشتن مردم، غارت ایشان و خوردن اموالشان به زور اشاره دارد. از این رو، سلاح کشیدن بر ضد یک مسلمان به معنای جنگیدن با الله و رسولش است. چنین دیدگاهی را امام مالک، امام الشافعی و الاوزاعی داشته‌اند.

AI- W ahidi comments, "To wage war against Allah and his Messenger means to disobey them." To strive for mischief through the land" refers to killing people, robbing them, and violently consuming their property. Hence, to take arms against a Muslim stands for fighting with Allah and his Messenger. Such an opinion was held by Imam Malik, Imam Shafi'i, and AI-Awza'i.

درباره سخن خداوند: «أَن يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُم مِّنْ خِلَافٍ أَوْ يُنفَوْا مِنَ الْأَرْضِ»، واحدی از ابن عباس روایت کرده است که «أو» در این آیه برای دادن اختیار و جواز به کار رفته است. از این رو امام، یعنی رهبر مسلمانان، کاملاً آزاد است که کشتن، یا به صلیب کشیدن، یا تبعید را به اجرا درآورد. حسن بصری، سعید بن المسیب و مجاهد این دیدگاه را تأیید کرده‌اند.

As to Allah's saying, "Execution............... Or exile from the land", AI-Wahidi said from Ibn 'Abbas that "or" in this verse is used for giving the choice and permissibility. Hence, the Imam- the Muslim leader has the full option to enforce killing, or crucifixion or banishment. AI-Hasan, Sa'id fun AIMusayyab, and Mujahid supported this view.

بر اساس روایتی دیگر از طریق عطیه، الواحدی گفت: «أو» در آیه برای تخییر نیست، بلکه ترتیب حکم را در مورد جرایم گوناگون بیان می‌کند. به این معنا که کسانی که می‌کشند و اموال را غارت می‌کنند، باید کشته و به دار آویخته شوند. کسانی که فقط اموال را می‌ربایند، دست و پایشان باید بریده شود، و کسانی که خونریزی خشونت‌آمیز می‌کنند اما اموال را نمی‌ربایند، باید کشته شوند. سرانجام، کسانی که در راه‌ها مردم را می‌ترسانند اما مرتکب قتل نمی‌شوند، باید از سرزمین تبعید شوند. از امام الشافعی نیز نقل شده که همین دیدگاه پیشین را داشته است. او گفته است: «هر بزهکاری بر اساس جرم خود مورد داوری قرار می‌گیرد. بنابراین، در صورت قتل و به دار آویختن، بدکار باید نخست کشته شود، مبادا با شکنجه دردناک عذاب داده شود. سپس به مدت سه روز پیاپی به دار آویخته شده و آنگاه پایین آورده شود.»

According to another narration through' Atiyyah, AI- W alibi said, "or" in the verse is not for permissibility, but it rather signifies the order of the legal rule "Hukm" in regard to the variant crimes. In other words, those who murder and plunder property must be killed and crucified. Those who only rob property, their hands and feet must be cut off and those who violently shed blood but do not rob property must be put to death. Finally, those who scare people in their ways but do not commit murder must be exiled from the land. Imam Shafi'i is quoted to hare the some previous view. He is mentioned as saying,” Each criminal is judged according to his/her offense. So, in case of killing and crucifixion, the evildoer should first be put to death lest he is painfully tortured. Then, he is crucified for three consecutive days and then let down.

در صورت قتل صرف، مجرم اعدام می‌شود و پیکر او به خویشاوندانش تحویل داده می‌شود تا دفن کنند.

In case of killing only, the criminal is executed and his corpse is to be handed to his kinsmen to be buried.

اگر حکم بریدن دست یا پا صادر شود، ابتدا دست راست بریده و با آتش داغ شود. اگر به دزدی بازگشت، پای چپ او باید قطع شود. در بار سوم، دست چپ او باید بریده شود.

If the sentence of cutting off of hands or feet, the right hand is first to be lopped off and cauterized. If he returned to theft, his left leg should be severed. In the third time, his left hand should be amputated.

درباره قطع دست و پای دزدان، پیامبر ﷺ فرمود: «اگر کسی دزدی کرد، دستش را قطع کنید؛ اگر بار دوم دزدی کرد، پایش را قطع کنید؛ اگر بار سوم دزدی کرد، دست دیگرش را قطع کنید؛ و اگر بر دزدی اصرار ورزید، پای دیگرش را قطع کنید.» ﷺ

Concerning the cutting off of thieves' hands and feet the Prophet said, "If someone committed theft cut off his hand, if he stole a second, cut off his leg, if he stole once again, cut off his (other) hand if he insisted on stealing, cut off his (other) leg.” 1

ابوبکر و عمر (رضی الله عنهم جمیعاً) بالاتفاق چنین حکم شرعی را بر دزدان اجرا می‌کردند. فرموده‌ی خداوند: «مِّنْ خِلَافٍ» (از دو سوی مخالف) نظم متقابل قطع دست و سپس پا را بیان می‌کند.

Abu Bakr and 'Vmar (May Allah be pleased with them all) were unanimously used to inflict such a legal rule upon thieves. Allah's saying" From opposite sides" illustrated the contrasting order in cutting off of a hand at then a leg.

ابن عباس در تفسیر خود از فرموده‌ی خداوند {یا از سرزمین تبعید شوند} روشن کرد که اگر دزد از کنترل خارج باشد، امام باید فرمانی صادر کند که خونش هدر شود. اما اگر دستگیر شده باشد، تبعید به معنای حبسی است که آزادی او را محدود و مانع می‌شود.

Ibn 'Abbas in his exegesis of Allah's saying {Or exile from the land } made open that if the thief is out of control, the Imam should pass a command to shed his blood in vain. But if he is under arrest, exile connotes imprisonment that restricts and hinders his freedom.