الله تعالی میفرماید: {بیگمان کسانی که عهد الهی و سوگندهای خود را به بهای ناچیزی میفروشند، در آخرت بهرهای نخواهند داشت. روز قیامت خداوند با آنان سخن نمیگوید و به آنان نمینگرد و ایشان را پاک نمیگرداند؛ و برای آنان عذابی دردناک است.} (آل عمران: ۷۷)

Allah says, {as for those who sell the faith they owe to Allah and their own solemn plighted word for a small price, they shall have no portion in the here after! Nor will Allah (Design to) speak to them or look at them on the Day of Judgement, nor will he clean them (of sin): they shall have a grievous chastisement.} (3: 77)

الواحدی روایت کرده است که: «سبب نزول این آیه درباره دو طرف دعوایی بود که نزد پیامبر ﷺ آمدند تا درباره ملکی زمینی میان آنان داوری کند. در آن هنگام که مدعی‌علیه می‌خواست سوگند یاد کند، خداوند این آیه را نازل کرد. او بی‌درنگ از سوگند خوردن روی گرداند و حق مدعی را در آن زمین پذیرفت.»

Al-Wahidi related, "The occasion of revelation of this verse was regarding two disputants who sought the Prophet to decide their case about a landed estate. At the time the defendant had been on the point of taking an oath1, Allah revealed this verse. At once, he turned away from swearing and admitted the claimant's right to the estate.

«هرکس (از سوی حاکم یا قاضی) مأمور به سوگند شود و برای تصاحب مال مسلمانی سوگند دروغ یاد کند، روز قیامت هنگامی که با خدا دیدار کند، خشم او را برمی‌انگیزد.» اَلْأَشْعَث گفت: «به خدا سوگند، این آیه درباره من نازل شد. میان من و یک یهودی که حق مالکیت مرا بر قطعه زمینی انکار کرده بود، نزاعی درگرفت. او را نزد رسول خدا ﷺ بردم، و آن حضرت به من فرمود:»