در صحیح مسلم، ابن مسعود (رضی الله عنه) روایت کرده است: «پیامبر ﷺ فرمود: "کسی که به گونه‌های خود بزند، یا گریبان خود را پاره کند، یا بانگ جاهلیت سر دهد، از ما نیست."» 1

In Sahih Muslim, Ibn Mas'ud (may Allah be pleased with him) reported, "The Prophet (pbuh) said that, “He who slaps his cheeks, rips his pockets, or calls out the cries of the pre-Islamic period of ignorance is not of us.” 1

ابو موسی الأشعری (رضی اللہ عنہ) روایت کرتے ہیں کہ: «رسول اللہ ﷺ اُس عورت سے بری الذمہ ہیں جو بلند آواز سے نوحہ کرے، اور اُس عورت سے بھی جو مصیبت کے وقت اپنے سر کے بال مونڈے یا نوچے، اور اُس عورت سے بھی جو اپنے کپڑے پھاڑے۔» 2

Abu Musa AI-Ash'ari (may Allah be pleased with him) reported that, "The Messenger of Allah (pbuh) cleared himself from the woman who loudly lament, the one who shaves or plucks out her hair when being afflicted with an adversity, and the one who rips off her clothes.” 2

همهٔ این اقسام، بنا بر اجماع علما، حرام است. همچنین موی سر را پریشان کردن، بر گونه زدن، چهره را خراشیدن، و نالیدن و با صدای بلند شیون کردن نیز حرام است.

All these types are prohibited according to the consensus of the scholars. It is also prohibited to dishevel one's hair, slap the cheeks, scratch the face and to wail and burst into loud lamenting.

ام عطیہ (رضی اللہ عنہا) نے فرمایا: "جن چیزوں پر ہم نے رسول اللہ ﷺ سے بیعت کی ان میں یہ بھی تھا کہ ہم بلند آواز سے نوحہ نہیں کریں گی۔" [3]

Umm 'Attiyyah (may Allah be pleased with her) said, "Among things upon which we gave the Messenger of Allah (pbuh) the oath of allegiance was to refrain from loud lamenting.” 3

ابوهریره (رضی الله عنه) روایت کرده‌اند که رسول الله ﷺ فرمود: «دو خصلت در مردم هست که کفر است: طعن زدن در نسب دیگری، و نوحه‌سرایی بر مرده.» ۴

Abu Hurairah (may Allah be pleased with him) said, "The Messenger of Allah (peace and blessing be upon him} said, "Two qualities in people are unbelief attacking another's ancestry, and wailing over the dead.” 4

به روایت ابوسعید خدری (رضی الله عنه) که گفت: «رسول خدا ﷺ زنی را که با صدای بلند بر مرده شیون می‌کند و کسی را که به او گوش می‌دهد، لعنت کرده است.»5

On the authority of Abu Sa'id Al-Khudri (may Allah be pleased with him) who said, "The Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) has cursed the woman who loudly wails for the dead and whoever listens to her.”5

از ابو بُردہ روایت است که گفت: ابو موسیٰ الأشعری بیمار شد و در نتیجه در دامن زنی از خاندانش بیهوش افتاد. آن زن نیز بلند بلند گریست و او نتوانست جلوی او را بگیرد. وقتی به هوش آمد گفت: «من از آنچه رسول خدا ﷺ خود را از آن بری دانست، بری هستم؛ یعنی از زنی که بلند بلند نوحه‌سرایی می‌کند، و زنی که هنگام گرفتار شدن به مصیبت، موی سر خود را می‌تراشد یا می‌کَنَد، و زنی که جامه‌های خود را می‌درد.» [6]

On the authority of Abu Burda who said, "Once Abu Musa Al-Ash'ari was sick and consequently he fell unconscious in the lap of a woman from his family. She, in turn, cried loudly and he could not stop her. When he became conscious, he said, "I cleared myself from what the Messenger of Allah (pbuh) cleared himself i.e., the woman who loudly laments, the one who shaves or plucks out her hair when being afflicted with an adversity and the one who rips her clothes.” 6

از النعمان بن بشیر (رضی الله عنه) روایت است که گفت: «یک بار عبدالله بن رواحه بیهوش شد. در نتیجه خواهرش بر او زاری کرد و می‌گفت: "ای فلان". چون به هوش آمد، گفت: "هیچ چیزی نگفتی جز اینکه به من گفته شد: آیا تو فلانی هستی؟"» 1

On the authority of An-Nu'man Ibn Bashir (may Allah be pleased with him) who said, "Once' Abdullah Ibn Rawaha fell unconscious. Consequently, his sister started wailing over him saying, 'O so and so.' When he became conscious, he said, 'You never said something, unless it was said to me are you so and so.” 1

همچنین در صحیحین روایت شده که: «رسول الله ﷺ فرمود: "میت در قبرش به سبب آنچه بر آن نوحه‌گری می‌شد، عذاب داده می‌شود."» ۲

It is also reported in the two Sahihs that, "The Messenger of Allah (pbuh) said, "In his grave, the dead is tortured with what he was lamenting over?” 2

از ابو موسی (رضی الله عنه) روایت است که گفت: «هیچ انسانی نمی‌میرد و قومش بر او نوحه‌سرایی نمی‌کند و می‌گوید: ای سرور ما، ای پروردگار ما، یا ای فلانی، جز آنکه دو فرشته بر او گمارده می‌شوند تا او را شکنجه دهند و می‌گویند: آیا تو فلانی نبودی؟»3

On the authority of Abu Musa (may Allah be pleased with him) who said, "Never has a person died and his people wail upon him saying, 'O our master, O our sustainer, or the so and so, and two angels not be entrusted with his torture saying, weren't you so and so?”3

پیامبر ﷺ فرمودند: «اگر زنی که با صدای بلند بر مردگان نوحه می‌کند، پیش از مرگش توبه نکند، در روز قیامت در حالی برانگیخته می‌شود که جامه‌ای از قطران و زرهی از خارش بر تن دارد.»4

The Prophet (pbuh) said, "If the woman who loudly laments the dead does not repent before the time of her death, she will be raised on the Day of Judgment wearing a garment from a tar and a coat of mail from scabies.”4

پیامبر ﷺ همچنین فرمود: «بر من حرام است که دو صدای نابخردانه بر آورم: یکی هنگامی که نعمتی به من داده شود؛ شادی، بازی و نی شیطان، و دیگری هنگامی که به مصیبتی گرفتار شوم؛ خراشیدن صورت، پاره کردن گریبان و فریاد زدن.» 5

The Prophet (pbuh) also said, "It is forbidden for me to make two foolish sounds, the one when being granted with a blessing; amusement, playing and the flute of Satan, and the other when being afflicted with an adversity; scratching one's face, ripping one's pockets and crying.” 5

الحسن (البصری) قال: «صوتان ملعونان: صوت عند نعمة، وصوت عند مصيبة.» [6]

AI-Hasan said, "Two sounds are cursed, the sound when being granted with a blessing and the sound when being afflicted with an adversity.” 6

رسول الله ﷺ نیز فرمودند: «کسانی که با صدای بلند نوحه‌سرایی می‌کنند، در آتش دوزخ به دو صف تقسیم می‌شوند و همچون سگ‌ها بر اهل آتش پارس می‌کنند.» ۷

The Messenger of Allah (peace and blessing be upon him) also said, "The people who loudly wail will be made into two rows in the Hell-Fire and will bark at the people of the fire as dogs do.” 7

الأوزاعی گفت: یک بار وقتی عمر بن الخطاب رضی الله عنه صدای گریهٔ عدّه‌ای را شنید، همراه دیگران به سراغشان رفت و شروع به زدن آنان کرد، تا به زنی رسید که نوحه می‌کرد. آنقدر او را زد که روسری‌اش (حجاب) از سرش افتاد. او گفت: «بزنیدش! او نوحه می‌کند و برای چنین کسانی حرمتی نیست. او از اندوه مصیبت شما گریه نمی‌کند، بلکه اشک می‌ریزد تا پول شما را بگیرد. این کار فقط به مردگانتان در قبرهایشان و به زندگان در خانه‌هایشان آسیب می‌رساند. همچنین او را از صبر کردن، که فرمان خداوند است، باز می‌دارد و به ناامیدی تشویق می‌کند که خداوند آن را حرام کرده است.» نوحهٔ بلند یعنی بلند کردن صدا با زاری و یاد کردن صفات نیک مرده. گفته شده که معنایش این است که بر مرده با یاد کردن صفات نیکش گریه شود.

AI-Awza'i said, once 'Umar Thn AI-Khattab heard some people weeping, consequently, he entered upon them along with others and started beating them until he reached the woman who was wailing. He also beat her to such an extent that her veil (Hijab) fell down. He commented saying, 'Beat her! She is wailing and there is no sanctity for such people. She does not weep out of being affected with your adversity, rather she sheds tears to take your money. This only harms your dead in their graves and the ones who are still alive in their homes. She also prohibits committing to patience which is the command of Allah and encourages despair which Allah forbids." Loudly lamenting means to raise one's voice with wailing and mentioning the good traits of the dead. It is also said that it means that to weep over the dead by mentioning his good traits.

علما فرموده‌اند که بلند کردن صدا هنگام گریستن جایز نیست. اما گریه کردن بر مرده، بدون نوحه‌سرایی یا شیون بلند، حرام نیست. در صحیح بخاری و مسلم، ابن عمر (خدا از او خشنود باد) روایت کرده است که «رسول خدا ﷺ

The scholars said it is not allowed to raise your voice when weeping. As for weeping over the dead without wailing or loud lamenting, it is not forbidden. In Sahih of Al-Bukhari and Muslim, Ibn 'Umar (may Allah be pleased with him) reported that, "The Messenger of Allah (peace and blessing be upon him)

عیادت کرد سعد بن عُبادہ را همراه با عبدالرحمن بن عوف، سعد بن ابی وقاص و عبدالله بن مسعود (خداوند از همگی ایشان خشنود باد).

visited Sa'd Ibn 'Ubadah along with `Abdul-Rahman Ibn 'Awf, Sa'd Ibn Abi Waqas and 'Abdullah Ibn Mus'ud (may Allah be pleased with them all).

پس از آن رسولِ خدا ﷺ گریست. مردم نیز چون رسولِ خدا ﷺ را در این حال دیدند، گریستند. پیامبر ﷺ فرمود: «آیا نمی‌شنوید؟! خداوند مردم را به خاطر اشکِ چشم یا اندوهِ دل عذاب نمی‌دهد.

Thereupon the Messenger of Allah (pbuh) wept. Upon seeing the Messenger of Allah (pbuh) in this state, the people also wept. The Prophet said, "Don't you hear?! Allah does not torment the people because of the tears of the eye or the grief of the heart.

بلکه، او مردم را به سبب بازگشت‌های «این» عذاب می‌دهد یا رحمتش را شامل حالشان می‌کند، و [پیامبر] به زبانش اشاره کرد.» ۱

Rather, He torments or bestows His mercy upon the people because of the returns of "this" and he pointed to his tongue.” 1

در صحیحین، همچنین از اُسامہ بن زید روایت شده که «فرزندِ دخترِ رسولِ خدا ﷺ نزدِ ایشان آمد در حالی که در حال مرگ بود. پس چشمانِ رسولِ خدا ﷺ پر از اشک شد. سعد گفت: ای رسولِ خدا، این چیست؟ پیامبر ﷺ فرمود: این رحمتی است که خداوند در دلِ بندگانِ خود قرار داده است، و خداوند تنها به بخشندگان از میانِ بندگانش رحمت می‌فرستد.» 2

In the two Sahihs, it is also reported on the authority of Usarnah Ibn Zayd that "The son of the daughter of the Messenger of Allah (pbuh) came to Messenger when he was dying. Thereupon, the eyes of the Messenger of Allah (pbuh) were soaked with tears. Sa'd said, “O Messenger of Allah what is this?' The Prophet said, "This is a mercy which is created by Allah within the hearts of His servants and Allah will only shower His mercy upon the merciful ones (amongst His servants)” 2

در صحیح البخاری از انس (رضی الله عنه) روایت شده که: «رسول الله ﷺ بر پسرش ابراهیم وارد شد، در حالی که او در حال جان دادن بود. در این هنگام چشمان پیامبر ﷺ به اشک آلوده شد. عبدالرحمن بن عوف به او گفت: "ای رسول خدا، شما هم!" پیامبر ﷺ فرمود: "ای پسر عوف، این رحمت است." و این جمله را دو بار تکرار کرد و سپس فرمود: "چشم اشک می‌ریزد و دل اندوهگین است، اما ما جز آنچه خداوند را خشنود می‌کند، چیزی نمی‌گوییم، و ای ابراهیم، ما بر جدایی تو بسیار اندوهگینیم."»3

In Sahih AI-Bukhari, it is reported on the authority of Anas (may Allah be pleased with him) that, "The Messenger of Allah (pbuh) entered upon his son, Ibrahim, while he was dying. Thereupon the eyes of the Prophet (pbuh) started to shed tears. 'Abdul-Rahman Ibn 'Awf said to him, 'You too, O Messenger of Allah!' The Prophet commented, 'O Ibn Awf, it is a mercy' and repeated it twice and said, 'The eyes shed tears, the heart is grieved, but we do not say anything except what pleases Allah and for your death we are very sad, O Ibrahim.”3

در مورد حدیث صحیح که می‌فرماید: «مرده به سبب گریه‌ی خانواده‌اش بر او عذاب داده می‌شود.» ۴

As for the Sahih hadith which states, "The dead will be tortured with the weeping of his family over him.” 4

این را نباید به معنای تحت‌اللفظی گرفت؛ دانشمندان مختلف آن را به شکل‌های گوناگونی تفسیر کرده‌اند. آشکارترین معنا - و خداوند داناتر است - این است که گریه ممکن است به دلایل دیگری باشد، مانند اینکه شخصِ درگذشته پیش از مرگ خود به خانواده‌اش چنین سفارش کرده باشد.

It is not to be taken literally, it is interpreted differently by various scholars. The most evident meaning is, but Allah knows best, that the weeping may be for some other reasons such as the deceased person may have advised his family to do so prior to his death.

پیروان شافعی گفتهاند: «گریه بر مرده پیش و پس از مرگ او جایز است. اما بهتر آن است که پیش از مرگ انجام شود، بنابر حدیثی که میگوید: "بگذارید (گریه کنند)، اما هنگامی که جانش به راستی گرفته شد، کسی را (به گریه) رها نکنید." شافعی و پیروانش بیان کردهاند که گریه پس از مرگ تنها ناپسند است، نه حرام. آنان حدیث پیشین را چنین تفسیر کردهاند: "ناپسند است که (پس از مرگ) به آنان اجازه گریه داده شود." زنی که با صدای بلند بر مرده زاری میکند، به سبب آنکه با این کار مردم را به ناامیدی و بیصبری فرمان میدهد، به همین گونه عذاب خواهد شد، و این با آنچه خداوند و پیامبرش ﷺ فرموده است، در تضاد است. خداوند متعال فرموده است: {ای کسانی که ایمان آوردهاید! از شکیبایی و نماز یاری جویید، که خدا با شکیبایان است. و به کسانی که در راه خدا کشته میشوند مگویید: مردهاند؛ نه، بلکه زندهاند، اما شما درک نمیکنید. و قطعاً شما را با چیزی از ترس و گرسنگی و کاهشی در اموال و جانها و میوهها آزمایش خواهیم کرد. و مژده ده به شکیبایان، همانان که چون مصیبتی به ایشان رسد، میگویند: ما از آنِ خداییم و به سوی او بازمیگردیم.} (البقره: ۱۵۳-۱۵۶)

The followers of Shafi'i said, "The weeping over the dead is allowed before and after his death. But it is preferable for it to be done before the death according to the hadith which states, "Let them (weep), but when his soul is really taken, do not allow anyone (to weep)." Shafi'i and his followers stated that weeping after the death is only reprehensible but it is not forbidden. They interpreted the previous hadith as follows, "It is reprehensible to let them weep (after the death)." The woman who loudly laments the dead will be tormented in such way because she, in so doing, orders the people to be despondent and impatient and this is in contradiction to what Allah and his Messenger has ordered. Allah the Almighty has said, {O ye who believe! Seek help with patient perseverance and prayer: for God is with those who patiently persevere and say not of those who are slain in the way of Allah: "They are dead" Nay, they are living, though ye perceive (it) not. Be sure We shall test you with some thing of fear and hunger, some loss in good, lives and the fruits (of your toil), but give glad tidings to those who patiently persevere, who say, when afflicted with calamity: To Allah we belong, and to Him is Our return.} (AI-Baqarah: 153-156)

عطاء از ابن عباس نقل کرده که گفت: «این به آن معناست که خداوند از چنین افرادی حمایت خواهد کرد و هرگز ناامیدشان نخواهد ساخت. خداوند متعال فرموده است: {قطعاً شما را خواهیم آزمود.} یعنی خداوند با این گونه افراد همان گونه رفتار خواهد کرد که با مردمان مبتلا رفتار کرد. این از آن روست که خداوند عاقبت و پیامد همه چیزها را می‌داند و او نیازی ندارد که مبتلایان نتیجه را بدانند، بلکه تنها به این شیوه با ایشان رفتار می‌کند.»

'Ata' reported Ibn' Abbas to have said, "This means that Allah will support such people and will never disappoint them. Allah the Almighty said, {Be sure we shall test you.} i.e., Allah will treat such kind of people the same way He treated the afflicted people. That is because Allah knows the returns and consequences of all things and He is in no need for the afflicted to know the result but He just deals with them in such way.

پس هر کس صبور باشد، به پاس صبرش پاداش داده می‌شود، و هر کس بی‌صبری کند، از چنین پاداشی محروم خواهد شد. سپس خدا فرمود: {و قطعاً شما را با چیزی از ترس و گرسنگی می‌آزماییم.} ابن عباس گفت: {ترس} یعنی ترس از دشمن، و {گرسنگی} یعنی قحطی و خشکسالی. {کاهشی در اموال} یعنی زیان و کاهش در دارایی و مرگ چهارپایان. {جان‌ها} یعنی از دست رفتن جان‌ها بر اثر مرگ، کشته شدن، بیماری و پیری. {و میوه‌ها} یعنی کاهش در نیازهای مردم و ناقص شدن میوه‌ها. سپس خدای متعال آیه را با مژده دادن به صابران پایان داد تا نشان دهد که هر کس به این مصیبت‌ها دچار شود و صبر کند، خدا به پاداش دادن به او وعده داده است. خدای متعال فرمود: {و مژده ده به شکیبایان.} سپس خدا آنان را چنین توصیف کرد: {کسانی که هرگاه مصیبتی به آنان برسد می‌گویند:} یعنی وقتی به آنچه پیش‌تر ذکر شد دچار می‌شوند. دچار شدن به چیز خوب، مصیبت نیست. {ما از آنِ خداییم} یعنی ما بندگان خدا هستیم و او می‌تواند هرچه بخواهد درباره ما انجام دهد. {و بازگشت ما به سوی اوست.} این بازگشت از راه مرگ خواهد بود. بازگشت به سوی خدا به این معناست که تنها او فرمانروای مطلق خواهد بود. زیرا برخی مردم در این دنیا حکومت می‌کنند، اما همین که از آن محروم شوند، می‌دانند که تمام امر در دست خدای متعال است.

So, whoever is patient, he will be rewarded for his patience and whoever is impatient, will be deprived of such reward then Allah said,{ with something of fear and hunger.} Ibn 'Abbas said, {fear}means fear from the enemy and hunger means famine and drought. 4 Some loss in goods p, means loss and decrease in property and death of animals. {Lives} means loss of lives through death, killing, disease and old age. {And the fruit} means decrease in needs of people and the fruits will be imperfect. Then Allah the Almighty ended the Ayah with giving good news to those who are patient to indicate that whoever was afflicted with these calamities and was patient, he is promised by Allah to be rewarded, Allah the Almighty said, "But give glad tidings to those who patiently persevere." Then Allah described them saying, {who say when afflicted with calamity.} i.e., they were afflicted with what previously mentioned. To be afflicted with good thing is not affliction. { They say, to Allah we belong.} i.e., we are the servants of Allah and He can dispose with us with whatever He will. {And to Him is our return.} This will be through death. The return to Allah means that He will be the only Sovereign. That is because some people govern in this world, but as soon as they are deprived of it, they know the whole matter will be in the Hands of Allah, the Almighty.

از عائشہ (رضی اللہ عنہا) روایت ہے، انہوں نے فرمایا: رسول اللہ ﷺ نے فرمایا: "مومن کو جو بھی مصیبت پہنچتی ہے، اس کے بدلے میں اسے اجر دیا جاتا ہے، حتیٰ کہ کانٹے کی چبھن پر بھی۔" 1

On the authority of `Aishah (may Allah be pleased with her) who said, "The Messenger of Allah (pbuh) said, "Whatever the calamity a believer is afflicted with, he will be compensated for it, even the sting of the thorn.” 1

رسول الله ﷺ فرمودند: «هر کس به مصیبتی دچار شد، مصیبت مرگ مرا به یاد آورد، زیرا آن بزرگ‌ترین همه مصیبت‌ها است.» ۲

The Messenger of Allah (pbuh) said, "Whoever is afflicted with a calamity, let him remember the calamity of my death for it is the greatest of all.” 2

فرمود پیامبر خدا ﷺ: «فرزند بندهای از بندگان من درگذشت، و خداوند متعال به فرشتگان فرمود: آیا جان فرزند بنده‌ام را گرفتید؟ می‌گویند: آری. می‌فرماید: آیا میوهٔ دلش را گرفتید؟ می‌گویند: آری. می‌فرماید: بنده‌ام چه گفت؟ می‌گویند: تو را ستود و از تو پاداش خواست. می‌فرماید: برای بنده‌ام در بهشت خانه‌ای بسازید و آن را خانهٔ ستایش بنامید.» 1

The Messenger of Allah (pbuh) said, "The son of a person died and Allah the Almighty said to the angels, 'Did you take the soul of the son of my servant.'They will reply, 'Yes.' Allah will say, 'Did you take the fruit of his heart.' They will reply, 'Yes.’ Allah will say, 'What did my servant say.' They will say, 'He praised You and sought the reward from You.' Allah will say 'Build a house for my servant in Paradise and call it the house of praise.” 1

پیامبر خدا ﷺ همچنین فرمود: «خداوند متعال در یک حدیث قدسی فرموده است: پاداش بنده مؤمن من، اگر دوست صمیمی‌اش را در این دنیا از او بگیرم و او صبر کند و پاداش را از من بخواهد، جز بهشت نخواهد بود.» ۲

The Messenger of Allah (pbuh) also said, "The Almighty Allah said in a hadith Qudsi, "The reward of my believing servant, if I take the soul of his bosom friend in this world and he was patient and sought the reward from Me, will be nothing except Paradise.” 2

پیامبر ﷺ همچنین فرمودند: «از چیزهایی که مایهٔ خوشبختی فرزند آدم است، خشنود بودن به آنچه خداوند برای او مقدّر کرده است، و از چیزهایی که مایهٔ بدبختی او است، ناخشنود بودن از نعمت خداوند است.» 3

The Prophet (pbuh) also said, "Among those things which bring happiness to the son of Adam is to be satisfied with what Allah has destined for him,' and among things which bring him wretchedness is to be dissatisfied with Allah's blessing.” 3

از عمر بن الخطاب روایت است که گفت: «هنگامی که فرشتهٔ مرگ (درود بر او)

On the authority of 'Umar Ibn AI-Khattab who said, "When the angel of death (peace be upon him)

هنگامی که [فرشته‌ی مرگ] جان مؤمنان را می‌گیرد، در خانه‌ی او می‌ایستد. در میان خانواده‌اش کسی خواهد بود که به صورت خود می‌زند، کسی که موهایش را پریشان می‌کند، و کسی که ناله و زاری سر می‌دهد و با فریادهای بلند شیون می‌کند.

takes the soul of the believers, he will stand at the door of his house. There will be among his family the one who slaps her face, the one who dispersed her hair and the one who wails and bursts in loud lamenting.

فرشتهٔ مرگ در پاسخ خواهد گفت: «برای چه اضطراب و ترس نشان می‌دهید؟ به خدا سوگند که من عمر هیچ‌یک از شما را کم نکردم، و روزی هیچ‌یک از شما را کاهش ندادم، و بر هیچ‌یک از شما ستم نکردم. پس اگر شکایت می‌کنید و اضطراب بر من است، بدانید که من فقط مأمور به این کار شده‌ام. و اگر این اضطراب بر مردگان شما باشد، به خدا سوگند او جز تسلیم شدن کاری ندارد. و اگر این اضطراب بر پروردگار شما باشد، به خدا سوگند شما به او کافر شده‌اید. به یقین بارها به سوی شما باز خواهم گشت تا همه‌تان را بگیرم.» رسول خدا ﷺ فرمودند: «سوگند به آن کسی که جانم در دست اوست، اگر جایگاه او را می‌دیدند و سخنان او را می‌شنیدند، شگفت‌زده می‌شدند و بر خودشان می‌گریستند.»

Thereupon the angel of death will say, "For what you display your anxiety and fear? By Allah, I did not decrease the span of life of anyone of you, nor decrease the provision of anyone of you, nor did I oppress anyone of you. So, if you complain and anxiety was upon me be sure that, I only was ordered to do so. And if they were upon your dead, by Allah he has nothing to do but to surrender. And if they were upon your Lord, by Allah you disbelieved in him. Surely I will return to you many times until I took you all. The Messenger of Allah (pbuh) commented, "By whom in whose hands my soul is, if they saw his place and heard his words, they would be surprised and would weep upon themselves."

از عبدالله بن مسعود (رضی الله عنه) روایت است که گفت: پیامبر ﷺ فرمود: «هر کس به شخص مصیبت‌دیده تسلیت دهد، پاداشی همانند آن (پاداش مصیبت‌دیده) خواهد داشت.» ۴

On the authority of' Abdullah Ibn Mas'ud (may Allah be pleased with him) that he said, "The Prophet (pbuh) said, "Whoever offers the consolation to the afflicted person, he will be rewarded with the same.” 4

از ابو برزه (خدا از او خشنود باد) روایت است که گفت: پیامبر ﷺ به فاطمه (خدا از او خشنود باد) فرمود: «هر کس به کسی که فرزندش را از دست داده تسلیت گوید، در بهشت با بُرد (نوعی لباس) پوشانده خواهد شد.»ﷺ

On the authority of Abu Barzah (may Allah be pleased with him) who said, "The Prophet (pbuh) said to Fatimah (may Allah be pleased with her), "Whoever offers consolation to the person who is bereaved of his/her child, he will be clothed with Burd (certain kind of garment) in Paradise.” 5

از عبدالله بن عمرو بن العاص (رضی الله عنهما) روایت است که فرمود: رسول الله ﷺ به دخترش فاطمه (رضی الله عنها) فرمود: «ای فاطمه، برای چه سببی از خانه‌ات بیرون رفتی؟» وی گفت: «به خانهٔ این قوم رفتم و برای مردگانشان از خداوند طلب رحمت کردم و به آنان تسلیت دادم.» ۱

On the authority of 'Abdullah Ibn Amr Ibn AI-As (may Allah be pleased with both of them) who said, "The Messenger of Allah (pbuh) said to his daughter Fatimah (may Allah be pleased with her), "For what reason did you go out from your house. 0 Fatimah?" she said, "I went to the people of this house and asked Allah to shower his mercy upon their dead and I offered them consolation.” 1

از عمرو بن حزم روایت است که گفت: پیامبر ﷺ فرمود: «هیچ مؤمنی نیست که به برادر مصیبت‌دیده‌اش تسلیت گوید، مگر آن‌که خداوند در روز قیامت او را از کرامت خویش بپوشاند.»2

On the authority of Amr Ibn Hizam who said, "The Prophet (pbuh) said, "Never does a believer offer his afflicted brother consolation and Allah cloth him out of his Honour on the Day of Judgment.”2

تعزیت یعنی صبر را به یاد بازماندگان متوفی آوردن و چیزی را به ایشان گفتن که اندوهشان را تسکین دهد و مصیبتشان را سبک کند. مستحب است که در آن امر به معروف و نهی از منکر نیز باشد. همچنین این سخن خداوند متعال نیز شامل آن می‌شود: {و در نیکوکاری و پرهیزگاری با یکدیگر همکاری کنید، و در گناه و تجاوز با یکدیگر همکاری نکنید!} (المائدہ، ۲)

Consolation means that to bring patience and mention to the deceased's kin what can relieve their sadness and lighten their calamity. It is recommended that it includes commanding the good and forbidding the evil. It also comes under the saying of Allah, {Help ye one another in righteousness and piety but help ye not one another in sin and rancor! } (AI-Maidah, 2)