در اینجا منظور شخصی است که آنچه را از دیگری می‌شنود، به گونه‌ای به دیگران منتقل می‌کند که موجب فتنه و اختلاف میان مردم شود. بر اساس نظر اتفاقی علمای مسلمان، این کار حرام است. دلایل فراوانی بر حرمت این عمل ناپسند وجود دارد که برخی از آن‌ها چنین‌اند:

Here, the reference is to a person who passes on to others what he hears from someone in such a manner that will cause dissension among people. It is unanimously unlawful according to the opinions of the Muslim scholars. There are many proofs that maintain the prohibition of that abhorred action. The following are some of them:

رسول الله ﷺ فرمودند: «کسی که میان مردم با نقل سخنان آنان به یکدیگر دشمنی ایجاد کند، وارد بهشت نخواهد شد.»1

The Messenger of Allah (pbuh) said, "He who stirs up enmity among people by quoting their words to each other will not enter paradise.”1

روزی پیامبران خدا ﷺ از کنار دو قبر گذشتند و فرمودند: «این دو را عذاب می‌دهند، و نه به‌خاطر کار بزرگی: یکی از آن‌ها از ادرار خود پاک نمی‌شد، و دیگری سخن‌چینی می‌کرد.»2

Once the Messengers of Allah (pbuh) passed by two graves and said, "The two are being tormented, and not for anything excessive: one of them did not free himself of traces of urine, while the other was a talebearer.”2