Sommigen beweren dat het verplicht is om één imam of één school van islamitische jurisprudentie (Fiqh) te volgen. Dit is volkomen onjuist, aangezien wij de opdracht hebben gekregen om de Islam te volgen en niet één specifiek menselijk wezen. En de persoon die aan de vereisten voor zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) voldoet, hoeft niet gebonden te zijn aan één specifieke stroming. Zelfs als iemand geen zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) is, hoeft hij niet één specifieke school te volgen. In plaats daarvan is elk individu de opdracht gegeven de Shari'ah te volgen, die is afgeleid of gededuceerd door Mujtahids. Bijgevolg is de navolging gericht op de Shari'ah en niet op de imam of de Mujtahid. Dit punt werd benadrukt door iedere geleerde en imam.

Some claim that it is mandatory to adhere to one Imam or one school of Fiqh. This is completely wrong since we are ordered to follow Islam and not to one specific human being. And the person who meets the requirements of Ijtihad does not have to adhere to one specific school of thought. Even if someone is not a Mujtahid, he does not have to follow one specific school. Rather, each individual is ordered to follow the Shari‟ah, which is extracted or deduced by Mujtahids. Consequently, the adherence is to the Shari‟ah and not the Imam or the Mujtahid. This point was emphasised by each of the scholars and Imams.

Aan de andere kant is de bewering dat we een nieuwe school van islamitische jurisprudentie (Fiqh) nodig hebben vanwege de huidige situatie van de moslimgemeenschap (Ummah) ongegrond. Aangezien wat werkelijk nodig is de integrale toepassing van de Islam is, en niet slechts het ontwikkelen van een andere school naast de andere reeds bestaande scholen van islamitische jurisprudentie (Fiqh). Er zijn echter twee factoren die in gedachten gehouden moeten worden.

On the other hand, the claim that we need a new school of Fiqh due to the current situation of the Muslim Ummah is unfounded. Since what is really needed is the application of Islam in a comprehensive way, and not just to develop another school among the other already existing schools of Fiqh. There are however, two factors that must be kept in mind.

1) Nieuwe problemen die dagelijks opduiken, in elk tijdperk en elke generatie, en 2) dat de moslimgemeenschap (Ummah) is bevolen de goddelijke regel te volgen om elk probleem op te lossen.

1) New problems emerging daily, in every era and every generation, and that 2) The Ummah is ordered to follow the divine rule to solve any problem.

Deze twee factoren vereisen daarom dat elke generatie van de moslimgemeenschap (Ummah) ten minste één zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) onder zich moet hebben om de nieuw ontstane problemen aan te pakken. Om de rechtsregel (Hukm) Shar’i af te leiden, hoeft deze zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) geen oude problemen te bespreken, aangezien deze al zijn behandeld. Daarom is er in dit opzicht de behoefte aan zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahids) die voldoen aan de vereisten van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), om nieuwe problemen aan te pakken en niet noodzakelijkerwijs om een nieuwe rechtsschool te vormen.

These two factors require therefore, that every generation of the Muslim Ummah must have at least one Mujtahid amongst them in order to address the newly arising problems. In order to deduce the Hukm Shar‟i, this Mujtahid does not have to discuss old problems since they are already addressed. Therefore, in this regard, the need is for Mujtahids to meet the requirements of Ijtihad, in order to address new problems and not necessarily form a new school of thought.

De aanwezigheid van een groot aantal zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahids) binnen de moslimgemeenschap (Ummah) om oplossingen te vinden voor de nieuw ontstane problemen, werd echter sterk verminderd toen de deuren van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) werden gesloten. Deze tragische gebeurtenis vond plaats na de plundering van Baghdad in de zevende eeuw Hijri. Dit leidde tot een probleem binnen de moslimgemeenschap (Ummah), omdat het sluiten van de deur van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) resulteerde in zeer weinig mensen die in staat waren om zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te verrichten. Hierdoor werden de nieuw ontstane problemen niet langer opgelost via de Shari’ah.

However, the presence of vast numbers of Mujtahids among the Ummah to find solutions to the newly arising problems was greatly reduced when the doors of Ijtihad were closed. This tragic event took place after the sacking of Baghdad in the Seventh Century Hijri. This led to a problem in the Ummah because closing the door of Ijtihad resulted in very few people who could perform Ijtihad. Thus the newly arising problems were not being solved through the Shari‟ah.

Het sluiten van de deuren van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) resulteerde in de ontwikkeling van verschillende filosofieën met betrekking tot de status van de moslimgemeenschap (Ummah) in haar naleving van de Islam.

The closing of the doors of Ijtihad resulted in the development of various philosophies concerning the status of the Ummah in its adherence to Islam.

Deze filosofieën kunnen als volgt worden samengevat:

These philosophies can be summarised as follows:

 Sommige mensen zijn begonnen met het uiten van meningen over de nieuwe problemen, vanuit hun eigen geest, zonder enig bewijs (Daleel) of een specifieke methodologie voor het uitvoeren van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad).

 Some people started issuing opinions concerning the new problems, from their own minds, without any Daleel or specific methodology of conducting Ijtihad.

 Anderen sprongen voortijdig naar antwoorden zonder de noodzakelijke vereisten voor zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te verwerven, waarbij zij beweerden dat de poort naar zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) niet gesloten mocht worden en dat de huidige situatie iedereen de kans bood om zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te verrichten.

 Others prematurely jumped to answers without acquiring the necessary prerequisites for Ijtihad, claiming that Ijtihad should not be closed and that the current situation provided everyone with the chance to perform Ijtihad.

 Anderen begonnen aan zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te ondermijnen, waarbij zij beweerden dat elk vraagstuk bediscussieerd kan worden en het daarom aan het individu is om te kiezen wat het meest gelegen komt.

 Others began undermining Ijtihad, claiming that every issue is debatable and therefore it is up to the individual to pick and choose whatever is most convenient.

Al deze hierboven genoemde beweringen zijn ongeldig, omdat ze ervoor hebben gezorgd dat moslims hun verlangens, wensen, intellect of het intellect van iemand anders als referentie zijn gaan gebruiken, terwijl wij worden bevolen om de Islam als de enige en enige referentie te nemen.

All of these claims mentioned above are invalid because they caused Muslims to start taking their desires, wishes, intellect, or someone else‟s intellect as a reference, while we are ordered to take Islam as the one and only reference.

De deuren van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) hadden niet gesloten mogen worden, omdat zonder zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) nieuwe problemen niet zouden worden behandeld door de Hukm Shar'i. Tegelijkertijd hadden de deuren van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) echter niet zonder enige beperkingen, controles of vereisten wijd opengezet mogen worden. Er zijn in feite veel vereisten waaraan moet worden voldaan om aan de kwalificaties van een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) te voldoen, waaronder oprechtheid en rechtvaardigheid.

The doors of Ijtihad should not have been closed because without Ijtihad new problems would not be addressed by the Hukm Shar‟i. Yet, at the same time the doors of Ijtihad should not be flung open without any restrictions, controls or requirements. There are actually many requirements to be met in order to meet the qualifications of a Mujtahid, including sincerity and justice.

Anderen begonnen misbruik te maken van het bestaan van de vele stromingen door te zoeken naar de meest gunstige mening en vreemde uitspraken van elke zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) te verzamelen. Deze mensen gingen naar elke rechtsschool (Madhhab) om de toegestane meningen te scheiden van de onrechtmatige zaken van de rechtsschool (Madhhab). Ze namen de toegestane uitspraken over en lieten het onrechtmatige achter, totdat ze uitkwamen bij een nieuwe rechtsschool (Madhhab) waarin alles toegestaan is en niets onrechtmatig. Deze handeling is een grote afwijking van de Islam.

Others began taking advantage of the existence of the many schools of thought by shopping around for the most convenient opinion and compiling strange verdicts of each Mujtahid. These people went to each Madhab separating the lawful opinions from the unlawful things of the Madhab. They took the lawful verdicts, leaving the unlawful, until ending up with a new Madhab where everything is lawful and nothing is unlawful. This action is a major deviation from Islam.

Imam Al-Baihaqi rapporteerde: “Isma‟eel Al Qadi zei: ‘Op een dag ging ik naar Al Mu‟tadid, een van de Abbasidische kaliefen (Khalifah), en onmiddellijk liet hij mij een boek zien om te lezen. Ik merkte dat de auteur daarin de vreemde uitspraken van elke 'Alim had verzameld. Dus zei ik tegen de kalief (Khalifah) dat de auteur van dit boek een ketter is. De kalief (Khalifah) vroeg waarom dit zo was, en ik vertelde hem dat die uitspraken niet door de geleerden werden gepresenteerd zoals ze in dit boek worden gepresenteerd. Degene die het Mu‟tah-huwelijk legaliseerde, legaliseerde niet het zingen, terwijl degene die één handeling legaliseerde, niet een andere handeling zou legaliseren. Bovendien heeft elke 'Alim vreemde meningen, dus als men de valkuilen van alle imams zou verzamelen en deze zou overnemen, dan zou de religie (Deen) verloren gaan.’ De kalief (Khalifah) beval toen dat het boek verbrand moest worden.” Imam Al-Awza‟i zei: “Degene die de vreemde meningen van de geleerden opspoort, is buiten de Islam. Je zou een geleerde kunnen vinden met veel kennis en waarde, maar ook met een valkuil. Dus als een persoon de valkuilen van alle geleerden zou verzamelen en een nieuwe rechtsschool (Madhhab) zou vormen, wat voor soort 'Ilm zou je dan hebben?’”41

Imam Al-Baihaqi reported: “Isma‟eel Al Qadi said: „One day I entered to Al Mu‟tadid, one of the Abbasid Khaleefahs, and immediately he showed me a book to read. I found that the author had compiled in it, the strange sayings of every „Alim. So I told the Khaleefah that the author of this book is a heretic. The Khaleefah asked why this was so, and I told him that those sayings were not presented by the scholars as they are presented in this book. He who legalised the Mu‟tah marriage did not legalise singing, while he who legalised one action would not legalise another action. Additionally, each „Alim has strange opinions, so if one would compile the pitfalls of all the Imams, and adopt them, then the Deen would be lost. The Khaleefah then ordered the book to be burned.” Imam Al-Awza‟i said: “He who traces the strange opinions of the scholars is out of Islam. You would find a scholar with a lot of knowledge and value, and also with a pitfall. So if a person was to collect the pitfalls of all the scholars and form a new Madhab, then what kind of „Ilm would you have?‟”41

Anderen beweren dat het hebben van verschillende rechtsscholen (Madhhabs) fout is en dat we alle rechtsscholen (Madhhabs) moeten verenigen en onder één enkele rechtsschool (Madhhab) moeten komen, volledig vrij van sektarisme en stevig gebaseerd op degelijk wetenschappelijk onderzoek. Dit zou, beweren zij, de voorwaarde zijn voor de hereniging van de moslimgemeenschap (Ummah), waarna we zouden kijken naar het vestigen van het kalifaat.

Others claim that having different Madhahib is wrong and that we need to reunify all of the Madhabs and come under one single Madhab, completely free from sectarianism and firmly based on sound scholarship. This, they claim, would be the prerequisite toward reunification of the Ummah and then after this, would we look toward establishing the Khilafah.

De aanwezigheid van de vele rechtsscholen (Madhhabs) was op zichzelf geen doel op zich. Het doel is om de regels te begrijpen om ze vervolgens uit te voeren. Het begrip van de tekst leidt tot verschillende meningen, wat weer leidt tot verschillende rechtsscholen (Madhhabs). Vanwege redenen vermeld in de sectie.

The presence of the many Madhahib was not in itself an objective. The objective is to understand the rules in order to execute them. The understanding of the text leads to different opinions, which leads to different Madhabs. Due to reasons listed in section.