De geldige grondreden ('Illah) is de Shar'i grondreden ('Illah) die wordt vermeld in de tekst uit de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah), aangezien alleen deze twee de Shar'i teksten zijn. Daarom is de grondreden ('Illah) waarop de onderbouwde rechtsregel (Hukm) Shar'i is gebaseerd, een Shar'i grondreden ('Illah) en geen rationele grondreden ('Illah). Met andere woorden, de grondreden ('Illah) moet in de tekst worden vermeld, hetzij expliciet, hetzij impliciet, door deductie of via analogie (Qiyas). Deze grondreden ('Illah) is in aanwezigheid en afwezigheid verbonden met de onderbouwde rechtsregel (Hukm). Zo draaien de regels mee met hun grondredenen ('Illah). Zo vinden we dat een zaak verboden is in een bepaalde situatie vanwege het bestaan van een Shar'i grondreden ('Illah), en als deze grondreden ('Illah) verdwijnt, wordt diezelfde zaak toegestaan. Dus de rechtsregel (Hukm) Shar'i draait mee met de grondreden ('Illah) in aanwezigheid en in afwezigheid; wanneer deze dus bestaat, bestaat de rechtsregel (Hukm), en als de grondreden ('Illah) niet bestaat, bestaat de regel ook niet.

The valid „Illah is the Shar‟ai „Illah that is mentioned in the text from Qur'an and Sunnah, for only these two are the Shar‟ai texts. Therefore, the „Illah upon which the reasoned Hukm Shar‟ai is built is a Shar‟ai „Illah and not a rational „Illah. In other words, „Illah must be mentioned in the text either explicitly or implicitly or by deduction or through Qiyas. This „Illah is connected with the reasoned Hukm in presence and absence. Thus the rules revolve with their „Illal. So we find a thing is prohibited in a situation due to the existence of a Shar‟ai „Illah, and if this „Illah disappears that very thing becomes permissible. So the Hukm Shar‟ai revolves with the „Illah in existence and in absence, thus when it exists the Hukm exists, and if the „Illah does not exist the rule doesn't exist either.

Echter, het wegvallen van de regel vanwege het ontbreken van de grondreden (Illah) betekent absoluut niet dat de Hukm Shar'ia is veranderd; eerder blijft de Hukm Shar'i van de kwestie zoals deze is, zonder verandering. Het is enkel zo dat de regel niet langer wordt toegepast vanwege het ontbreken van de grondreden (Illah), en zal weer worden toegepast zodra de grondreden (Illah) terugkeert.

However, the absence of the rule due to the absence of the „Illah does not at all mean that the Hukm Shar'ia has changed, rather the Hukm Shar‟ai of the question remains as it is, without change. It is only the rule no longer applied due to the absence of the „Illah, and will be applied once the „Illah returned.

De relatie tussen de rechtsregel en de grondreden (Illah) in aanwezigheid en in afwezigheid betekent niet dat de regels veranderen door de verandering van tijd en plaats. Daarom is de bewering dat het bewerkstelligen van voordeel en het voorkomen van corruptie de grondreden (Illah) is van de Hukm Shar’ai, die verandert naarmate de tijd en plaats veranderen, zodat de Hukm Shar’ai dienovereenkomstig verandert, onjuist. Dit komt doordat het bewerkstelligen van voordeel en het voorkomen van schade niet in het geheel de grondreden (Illah) van de Akham zijn, aangezien er geen tekst is gekomen die aangeeft dat het bewerkstelligen van voordeel en het voorkomen van corruptie een grondreden (Illah) zijn voor alle Akham, noch om aan te geven dat zij een grondreden (Illah) zijn voor een specifieke rechtsregel. Daarom kan het niet worden beschouwd als een Shar’ai grondreden (Illah).

The relationship of the rule with the „Illah in existence and in absence does not mean that the rules change due to the change of the time and place. Thus claiming that bringing about the benefit and preventing corruption is the „Illah of the Hukm Shar‟ai, which changes as the time and place change, so the Hukm Shar‟ai changes accordingly is false. This is because bringing about benefit and preventing harm are not at all the „Illah of the Akham, since no text came to denote that bringing about benefit and preventing corruption are „Illah for all the Akham, nor to denote that they are a „Illah for a specific rule. Thus, it cannot be taken as a Shar‟ai „Illah.

Bovendien is de Shar'i grondreden (Illah) datgene wat wordt genomen uit een Shar'i-tekst en daarom beperkt moet blijven tot deze en de betekenis ervan. De Shar'i-tekst heeft noch het bewerkstelligen van een voordeel, noch het afwenden van corruptie aangewezen als de grondreden (Illah). Datgene wat in de tekst wordt gebracht, wordt niet aangeduid door de tijd of de plaats, noch door de handeling zelf. Het wordt eerder door de tekst aangeduid in het manifesteren van de grondreden (Illah) van de rechtsregel. Deze tekst verandert nooit, dus wordt er in deze context geen rekening gehouden met de tijd en de plaats, noch is er een waarde aan het bewerkstelligen van voordeel en het voorkomen van corruptie. Dienovereenkomstig veranderen Ahkam Shara'iah niet met de verandering van tijd en plaats; zij blijven zoals zij zijn, ongeacht de verandering van tijden en plaatsen.

Moreover, the Shar‟ai „Illah is that which is taken from a Shar‟ai text and therefore should be restricted to it and its meaning. The Shar‟ai text has neither indicated that bringing about a benefit nor warding off corruption as being the „Illah. That which is brought in the text is not indicated by the time or the place nor indicated by the action itself. It is rather indicated by the text in manifesting the „Illah of the rule. This text never changes, so no consideration is given to the time and place in this context, nor is there a value to bringing about benefit and preventing corruption. Accordingly, Ahkam Shara'iah do not change with the change of time and place, they remain as such regardless of the change of times and places.

Wat betreft de verandering van de tradities en gebruiken van mensen, dit heeft geen invloed op het veranderen van de regel, aangezien de traditie geen grondreden ('Illah) is van de rechtsregel (Hukm Shar'i) noch een bron ervan. De tradities kunnen overeenstemmen of niet overeenstemmen met de Shar'a; als zij niet overeenstemmen met de Shar'a, dan is de Shar'a gekomen om hen te laten vervallen en te veranderen, aangezien de functie van de Shar'a is om de gecorrumpeerde tradities en gebruiken te veranderen, omdat zij de factoren zijn die de corruptie van de samenleving veroorzaken. Daarom worden zij niet als een bron voor de rechtsregel (Hukm Shar'i) genomen noch als een grondreden ('Illah) daarvoor. Echter, als de tradities in overeenstemming waren met de Shar'a, dan wordt de regel bewezen door zijn Shar'i bewijs en door zijn Shar'i grondreden ('Illah) en niet door deze tradities, zelfs als deze tradities de Shar'a niet tegenspreken. Daarom kunnen de gebruiken niet heersen over de Shar'a, maar eerder de Shar'a heerst over de tradities en gebruiken. Dienovereenkomstig hebben de Ahkam Shar'iah hun eigen bewijs, namelijk de tekst, en zij hebben een Shar'i grondreden ('Illah), en de tradities en gebruiken maken daar geheel geen deel van uit.

As for the change of traditions and customs of people, this does not have an effect in changing the rule, for the tradition is not an „Illah of the Hukm Shar‟ai nor a source for it. The traditions may agree or disagree with the Shar‟a; If they disagree with the Shar‟a then the Shar‟a has come to abrogate and change them, since the function of the Shar‟a is to change the corrupted traditions and customs, because they are the factors that cause corruption of the society. Therefore, they are not taken as a source for the Hukm Shar‟ai nor an „Illah for it. However, if the traditions were in agreement with Shar‟a, then the rule is proved by its Shar‟ai evidence and by its Shar‟ai „Illah and not by these traditions, even if these traditions do not contradict the Shar‟a. Therefore, the customs cannot rule over the Shar‟a, rather the Shar‟a rules over the traditions and customs. Accordingly, the Ahkam Shar'iah have their own evidence which is the text and they have Shar‟ai „Illah and the traditions and customs are not a part of that at all.