Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel
3.4 Open & Hidden meaning?
De edele Qur'an heeft geen Zaahir (uiterlijke) of Baatin (verborgen) betekenis zoals sommigen beweren. Het is een Arabische spraak, die is gekomen in de taal van de Arabieren. Hij (SWT) zei:
The noble Qur‟an does not have a Zaahir (outer) or Baatin (secret) meaning as some claim. It is an Arabic speech, which has come in the tongue of the Arabs. He (swt) said:
“Wij hebben het neergezonden als een Arabische Qur’an.” (TMQ Yusuf: 2)
“We have sent it down as an Arabic Qur‟an.” (TMQ Yusuf: 2)
“In de duidelijke Arabische taal.” (TMQ Ash-Shu‟ara: 195)
“In the plain Arabic language.” (TMQ Ash-Shu‟ara: 195)
Het wordt op dezelfde manier begrepen als elk ander Arabisch taalgebruik wordt begrepen. Wat Allah (SWT) bedoelt met de Qur'an is wat door de nobele Qur'an zelf is uitgedrukt. Allah (SWT) bedoelde niets anders dan wat er is uitgedrukt. Zijn bedoeling wordt alleen begrepen door het begrijpen van de syntaxis. De Arabische betekenis is wat Allah (SWT) bedoelde in Zijn spraak, die Hij (SWT) heeft uitgedrukt in de Arabische woorden en de Arabische stijl. Dienovereenkomstig is de betekenis van de spraak wat de spraak aangaf, door middel van de taalkundige bewijzen en de Shar'i-aanwijzing die vermeld staat in de Kitaab of de profetische traditie (Sunnah). Dit heeft geen 'buitenkant' of 'binnenkant'; het heeft eerder een betekenis die wordt aangegeven door de Arabische spraak, door het begrip van de Arabische woorden en stijlen.
It is understood the same way as any Arabic speech is understood. What Allah (swt) intends by the Qur‟an is what has been expressed by the noble Qur‟an itself. Allah (swt) did not intend anything other than what was expressed. His intention is only understood from understanding of the syntax. The Arabic meaning is what Allah (swt) intended in His speech, which He (swt) expressed in the Arabic words and Arabic style. Accordingly, the import of the speech is what the speech indicated, through the linguistic proofs and the Shar‟i indication mentioned in the Kitaab or Sunnah. This has no „outer‟ or „inner‟; it rather has a meaning indicated by the Arabic speech, through the understanding of the Arabic words and styles.