Soms komt het bij een persoon op dat hij kan kiezen tussen twee regels die zijn afgeleid uit de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van twee zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahideen). Bijvoorbeeld: verbreekt het aanraken van de echtgenote de kleine wassing (Wudu)? Imam Shafi'i zegt ja. Imam Abu Hanifah zegt nee.

Sometimes it occurs to a person that he can choose between two rules derived from the Ijtihad of two Mujtahideen. For example, does touching one‟s wife break the Wudhu? Imam Shafi‟i says yes. Imam Abu Hanifah says no.

Beide meningen zijn gebaseerd op het bewijs (Daleel). Sommigen zeggen dat de Islam gemakkelijk is, kies daarom het gemakkelijkste. Uiteindelijk zijn het beide islamitische meningen. Het volgen van een van de meningen vanwege iemands begeerten is totaal verboden (Haram). Want het volgen van een islamitische mening betekent het volgen van de rechtsregel (Hukm) Shar’i. De gehoorzaamheid aan de rechtsregel (Hukm) Shar’i is niet gebaseerd op zwaarte, gemak of voordeel. Hoe kiest een Muqallid dan tussen twee islamitische meningen?

Both opinions are based on the Daleel. Some say that Islam is easy therefore choose the easiest. After all both are Islamic opinions. To follow one of the opinions because of one‟s desires is totally Haram (forbidden). As following an Islamic opinion means following the Hukm Shar‟i. The obedience to Hukm Shar‟i is not based on hardship, easiness or benefit. How then does a Muqallid choose between two Islamic opinions?

Allah (SWT) zegt:

Allah (swt) says:

“Als jullie in een zaak van mening verschillen, breng die dan terug naar Allah en de Profeet ﷺ” (TMQ An-Nisa: 59)

“If you dispute in a thing return it to Allah and the Prophet” (TMQ An-Nisa: 59)

De Muqallid dient terug te keren naar Allah (SWT) en de Profeet ﷺ. In de praktijk betekent dit het kiezen van de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) van wie hij ervan overtuigd is dat deze de juiste uitspraak heeft voor de kwestie. Het kiezen van de juiste zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) kan worden bereikt door:

The Muqallid should return to Allah (swt) and the Prophet (saw). In practice, it means choosing the Mujtahid whom he is convinced with as having the correct ruling for the issue. Choosing the correct Mujtahid can be achieved through:

Het bestuderen van de mening van de zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahideen) en het volgen van de meest overtuigende. Als een Muqallid de bewijzen niet kent of niet in staat is om de kracht van de bewijzen te verifiëren, dan is de beste kwalificatie om te zoeken in een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) een hoog niveau van kennis en godsvrucht (Taqwa).

Studying the opinion of the Mujtahideen and following the one that is most convincing. If a Muqallid does not know the evidence or is unable to verify the strength of the evidence, the best qualification to look for in a Mujtahid is a high degree of knowledge and Taqwa.

Als een waarschuwing moet worden begrepen dat men geen Taqlid verricht aan de persoonlijkheid van de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) zelf. Als men een rechtsschool (Madhhab) volgt, volgt men niet een stichter vanwege zijn persoonlijkheid, maar omdat men gelooft dat hij het juiste begrip had van de Hukm Shar’i over het onderwerp. Men moet beseffen dat men de Hukm Shar’i gehoorzaamt en niet imam Abu Hanifah of imam Shafi’i.

As a note of caution, it should be understood that one is not making Taqleed to the personality of the Mujtahid himself. If one follows a Madhab, one is not following a founder because of his personality, but because one believes that he had the correct understanding of Hukm Shar‟i on the issue. One must realise that he is obeying the Hukm Shar‟i not Imam Abu Hanifah or Imam Shafi‟i.

Het volgen van de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) is toegestaan in de Islam. De Qur'an, de profetische traditie (Sunnah) en de consensus (Ijma’) van de Sahabah ondersteunen dit. Gedurende onze geschiedenis hebben de moslims navolging (Taqlid) beoefend, tot op het punt dat in een bepaalde fase de deur van de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) werd gesloten en iedereen navolging (Taqlid) pleegde. Deze stap was onjuist, omdat het bestaan van Mujtahideen in de moslimgemeenschap (Ummah) verplicht (Fard) is.

Following the Ijtihad of a Mujtahid is permitted in Islam. Qur‟an, Sunnah, and Ijma as-Sahabah support this. Throughout our history the Muslims have been practicing Taqleed, to the extent that at one stage the door of Ijtihad was closed and everyone was making Taqleed. This step was wrong because the existence of Mujtahideen in the Ummah is Fard (obligatory).

Het probleem waar wij vandaag de dag voor staan is niet het probleem van Taqlid, maar het probleem van onwetendheid. Zelfs als iedereen een zeer hoog niveau van islamitische kennis bereikt, zullen sommige mensen nog steeds navolging (Taqlid) beoefenen, zoals het gebeurde tijdens de tijd van de metgezellen (Sahabah) en de Tabi’een.

The problem we face today is not the problem of Taqleed, but the problem of ignorance. Even if everyone reaches a very high level of Islamic knowledge, some people will still be practicing Taqleed as happened during the time of the Sahabah (ra) and Tabi‟een.

Wij erkennen dat de loyaliteit aan de rechtsschool (Madhhab) tot veel problemen heeft geleid, maar dit is een fout die voortkomt uit de onwetendheid van de mensen en niet uit het bestaan van de rechtsschool (Madhhab). Als de rechtsscholen (Madhahib) zouden worden afgeschaft en iedereen gedwongen zou worden om zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te verrichten, zouden de moslims verloren zijn. Op dezelfde manier dat niet alle mensen in staat zijn om chirurg of advocaat te worden, kunnen we niet van iedereen verwachten dat zij het niveau van een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) bereiken.

We acknowledge that the loyalty to the Madhab has resulted in many problems, but this is a fault of the people‟s ignorance and not the existence of the Madhab. If the Madhahib were abolished and everyone was forced to make Ijtihad by himself or herself, the Muslims would be lost. In the same way that not all people are capable of becoming surgeons or lawyers, we cannot expect everyone to reach the level of a Mujtahid.

Navolging (Taqlid) is een noodzaak voor degenen die niet in staat zijn om de rechtsregel (Hukm) rechtstreeks uit de tekst af te leiden. Deze zaak is van toepassing op alle moslims die de Arabische taal, islamitische jurisprudentie (Fiqh), enzovoort, niet kennen.

Taqleed is a necessity for those who are not capable of extracting the Hukm (ruling) directly from the text. This matter applies on all Muslims who do not know the Arabic language, Fiqh, etc.

Desalniettemin moeten er drie cruciale punten worden gemaakt over het onderwerp van navolging (Taqlid):

Nevertheless, three crucial points need to be made on the subject of Taqleed:

A. Taqlid (navolging) mag niet worden beoefend met een gevoel van partijdigheid voor een bepaalde rechtsschool (Madhhab). Het is niets meer dan het aannemen van een specifieke denkwijze. Niemand kan of mag beweren dat een bepaalde rechtsschool (Madhhab) de enige islamitische rechtsschool (Madhhab) is of dat deze superioriteit heeft boven andere.

A. Taqleed should not be practiced with any sense of partisanship to a particular Madhab. It is nothing more than the adoption of a particular school of thought. No one can or should claim that a particular Madhab is the only Islamic Madhab or that it has supremacy over others.

B. De gehoorzaamheid is aan de rechtsregel (Hukm) Shar’i en niet aan een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid).

B. The obedience is to the Hukm Shar‟i and not to a Mujtahid.

C. Moslims zouden aangemoedigd moeten worden om de vaardigheden te verwerven die nodig zijn om zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) uit te voeren en zij zouden dus aangemoedigd moeten worden om het bewijs (Daleel) te leren voor de uitspraken die zij volgen. Dit zal moslims voorzien van kennis in de islamitische jurisprudentie (Fiqh) evenals van de handeling zelf. Het toestaan van Taqlid mag niet worden opgevat als een vrijbrief voor het goedkeuren van onwetendheid of het ontmoedigen van moslims om zichzelf te verrijken door het verwerven van de instrumenten die nodig zijn voor het verrichten van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad).

C. Muslims should be encouraged to acquire the skills necessary to perform Ijtihad and thus should be encouraged to learn the Daleel for the rulings they are following. This will provide Muslims with knowledge in Fiqh as well as the action itself. Allowing Taqleed should not be taken as a license for endorsing ignorance or discouraging Muslims from enriching themselves in acquiring the tools necessary for making Ijtihad.