Het zou onjuist zijn om te zeggen dat de Manaat ul-Hukm de reden achter de rechtsregel (Hukm) is (Illatul Hukm). Dit kan niet worden gezegd omdat het onderwerp (Manaat) van het vonnis anders is dan de grondreden (Illah) van het vonnis. In feite is er een groot verschil tussen het onderwerp en de reden. De Illah is wat de totstandkoming van het vonnis teweegbrengt, oftewel het is hetgeen dat de bedoeling van de Wetgever achter het vonnis aangeeft. Dit vereist, zonder enige twijfel, een Shari'ah-bewijs om dit duidelijk aan te geven, zodat begrepen wordt dat het de bedoeling van de Wetgever is om het vonnis in te stellen.

It would be wrong to say that the Manaat ul-Hukm is the reason behind the Hukm (I‟llatul Hukm). This cannot be said because the subject (Manaat) of the verdict is different from the reason („Illah) of the verdict. In fact there is a big difference between the subject and the reason. The „Illah is what induces the verdict to be initiated, i.e. it is the thing that indicates the intention of the Legislator behind the verdict. This, without any doubt, requires a Shari‟ah evidence to indicate it clearly so that it is understood that it is the intention of the Legislator for initiating the verdict.

Wat betreft het onderwerp van het vonnis, dit is het onderwerp waarop het vonnis van toepassing is of waaraan het vonnis gerelateerd is. Met andere woorden, het is de kwestie waaraan het vonnis wordt aangepast, en niet het bewijs ervan of de grondreden (Illah). Het volgt er daarom uit dat de Manaat (werkelijkheid) hetgeen is waaraan het vonnis is verbonden, oftewel het vonnis wordt gebracht om hiermee om te gaan of dit op te lossen. Het is onjuist om te zeggen dat het vonnis eromheen is gebracht, om zo te beweren dat het de grondreden (Illah) achter het vonnis is. De Manaat van het vonnis is het niet-tekstuele aspect van het Shari'ah-vonnis. Het begrijpen ervan is iets anders dan het begrijpen van de grondreden (Illah). Want het begrijpen van de grondreden (Illah) zou betekenen dat men de tekst of teksten begrijpt die zijn gekomen om de grondreden (Illah) te rechtvaardigen.

As for the subject of the verdict, this is the subject upon which the verdict applies or to which the verdict is related. In other words, it is the issue which the verdict conforms and not its evidence nor its reason („Illah). It therefore, follows that the Manaat (reality) is the thing which the verdict is attached to, i.e. the verdict is brought to deal with it, or solve it. It is incorrect to say that the verdict is brought because of it, so as to say that it is the „Illah behind the verdict. The Manaat of the verdict is the non-textual aspect of the Shari‟ah verdict. To comprehend it would be other than to comprehend the „Illah. As comprehending the „Illah would be to understand the text or texts which had come to justify the „Illah.

Bijvoorbeeld, alcohol is verboden (Haram), de goddelijke wet is het verbod op alcohol. Het onderzoek of een bepaalde drank alcohol is of niet, om te oordelen of het verboden (Haram) is of niet, is een onderzoek van de Manaat. Het is noodzakelijk om te onderzoeken of de drank alcohol is of niet, om te kunnen stellen dat het verboden (Haram) is. Dit onderzoek naar de realiteit van alcohol is een verificatie van de Manaat. Een ander voorbeeld is de goddelijke wet dat het Mutlaq (absoluut, onbeperkt) water degene is die is toegestaan voor de kleine wassing (Wudu). Dus het onderzoek naar de vraag of het water onbeperkt of beperkt is om erover te oordelen dat het is toegestaan voor de kleine wassing (Wudu), is een verificatie van de Manaat. Daarom is het noodzakelijk om het water te bestuderen om te bepalen of het vrij of beperkt is. Deze studie van de realiteit van het water is simpelweg de verificatie van de Manaat en heeft niets te maken met de grondreden (Illah) van de rechtsregel (Hukm). In hetzelfde geval moet een persoon die Hadath heeft veroorzaakt (iets uit de achterzijde of voorzijde uitgestoten) de kleine wassing (Wudu) verrichten voor het gebed; daarom is de verificatie of de persoon Mohdath (onrein) is of niet Mohdath een verificatie van de Manaat.

For example, alcohol is Haram, the divine law is the prohibition of alcohol. The investigation that a certain drink is alcohol or not, so as to judge it as Haram or not is an investigation of the Manaat. It is necessary to study whether the drink is alcohol or not in order to state that it is Haram. This investigation of the reality of alcohol is a verification of the Manaat. Another example is the divine law that the Mutlaq (absolute, unrestricted) water is the one which is allowed for Wudhu. So the investigation as to whether the water is unrestricted or restricted in order to judge upon it as allowed for Wudhu, is a verification of the Manaat. Therefore, it is necessary to study the water to determine if it is free or restricted. This study of the reality of the water is simply the verification of the Manaat and nothing to do with the „Illah of the Hukm. Similarly, a person who made Hadath (discharged something from back or front) has to make Wudhu for the prayer, therefore the verification that the person is Mohdath (impure) or not Mohdath is a verification of the Manaat.

De beroemde Maliki-geleerde imam al-Shatibi (d. 780 A.H.) zei in het boek Al-Muwafaqat: “Deze onderwerpen en dergelijke, waarbij wij de noodzaak voelden om de Manaat te definiëren, moeten het bewijs daarover nemen volgens de werkelijkheid van elk incident.” En hij stelt verder: “Zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) zou verbonden kunnen zijn met de verificatie van de Manaat, en dus vereist het noch de kennis van de doelen van de Wetgever (Allah), noch vereist het de kennis van de Arabische taal, omdat het doel van deze zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) het kennen van het onderwerp is zoals het is. Het vereist dus de kennis van datgene zonder welke dit onderwerp niet herkend kan worden.” Het onderzoek naar de grondreden (Illah) is gerelateerd aan het begrijpen van de tekst uit de vers (Ayah) of overleveringen (Hadith) en is daarom het werk van een gekwalificeerde zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid). Waar de verificatie van de Manaat, zoals de verificatie of een vloeistof alcohol is, het onderzoek naar de werkelijkheid van een zaak is die het onderwerp van de Shari'ah is. Dienovereenkomstig is het geen voorwaarde dat degene die de Manaat verifieert een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) of een moslim moet zijn, maar het is voldoende dat hij of zij deskundig is in de zaak.

The famous Maliki scholar Imam al-Shatibi (d. 780 A.H.) said in the book Al-Muwafaqat: “These subjects and the like which we necessitated to define the Manaat must take the evidence about it according to the reality of every incident.” And he further states: “Ijtihad could be connected with the verification of the Manaat, and thus it does not require the knowledge of the aims of the lawgiver (Allah), nor does it require the knowledge of the Arabic language, because the aim of this Ijtihad is knowing the subject as it is. So it requires the knowledge of what this subject can‟t be recognised without.” The investigation of the „Illah is related to the understanding of the text from the Ayat or Ahadith and therefore it is the work of a qualified Mujtahid. Whereas the verification of the Manaat such as the verification of whether a liquid is alcohol is the investigation of the reality of a thing that is the subject of the Shari‟ah. Accordingly, it is not a condition that the one who verifies the Manaat be a Mujtahid or a Muslim, but it is enough that he or she to be knowledgeable of the matter.