Taqlid betekent taalkundig gezien het volgen van anderen zonder na te denken. Als juridische term betekent het het volgen van de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) zonder een dwingend bewijs (Daleel) of argument. Met andere woorden, de Muqallid (iemand die aan Taqlid doet) weet het bewijs (Daleel) misschien wel of misschien niet. Daarnaast kan men de reden voor het gebruik van het bewijs (Daleel) niet weten, zelfs als men het bewijs (Daleel) wel kent.

Taqleed linguistically means to follow others without thinking. As a juristic term it means to follow a Mujtahid‟s Ijtihad without a binding proof or argument. In other words, the Muqallid (a person who practices Taqleed) may or may not know the Daleel. In addition, one may not know the reason for using the Daleel even though they know the Daleel.

Er zijn twee soorten Muqallid:

There are two types of Muqallid:

A. Muttabi’a: Dit is de volger die zich bekend maakt met het bewijs (Daleel) dat door de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) wordt gebruikt om tot de Ahkam te komen, maar hij hoeft de reden voor het gebruik van het specifieke bewijs (Daleel) niet te begrijpen.

A. Muttabi‟a: Is the follower who acquaints himself with the Daleel (evidence) used by the Mujtahid to arrive at the Ahkam but he does not have to comprehend the reason for using the specific Daleel.

B. „Ammi: Is degene die de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) volgt zonder om een bewijs (Daleel) te vragen.

B. „Ammi: Is one who follows a Mujtahid‟s Ijtihad without asking for a Daleel.