Hoewel sommige geleerden, zoals die van de Hanafi-school, rationele ‘Illah’s accepteren, is de sterkste positie dat de ‘Illah uit de tekst moet voortkomen. Dit komt doordat het verstand niet in staat is om de redenen voor de regels te bepalen, tenzij deze door Allah (SWT) zijn geopenbaard. De ‘Illah is het bewijs (Daleel) dat de uitbreiding van de regel naar een nieuwe zaak mogelijk maakt. Om deze regel een Hukm Shar’i te laten zijn, oftewel een geldige uitspraak van de Shari'ah, moet deze worden genomen uit de spraak (Khitaab) van de Wetgever, aangezien de definitie van Hukm Shar’i de spraak van de Wetgever is met betrekking tot de daden van de mens. Elke regel die niet uit de spraak van de Wetgever voortkomt, wordt verworpen omdat het geen openbaring (Wahiy) is, en wij zijn bevolen om in onze daden slechts de Wahiy te volgen. Het uitbreiden van de regel zonder een tekstuele ‘Illah zou zijn als het uitbreiden van het verbod op alcohol naar azijn, enkel omdat azijn voortkomt uit alcohol. Alcohol is één realiteit en azijn is een andere. Men kan niet willekeurig de Hukm uitbreiden zonder dat de tekst een dergelijke uitbreiding toestaat. Als de tekst dit toestaat via een ‘Illah, dan is dit een geldige Hukm Shar’i; zo niet, dan is het een rationeel oordeel dat geen waarde heeft in de Shari'ah.