الله تعالیٰ فرمائي: {هغه کسان چې د الله سره خپل عهد او خپله قسم د لږ بیې په بدل کې پلورې، دوی به د آخرت هیڅ برخه نه لري. الله به د قیامت په ورځ نه له دوی سره خبرې کوي، نه به دوی ته وګوري، او نه به دوی پاک کوي؛ او دوی لپاره دردناک عذاب دی.} (آل عمران: ۷۷)

Allah says, {as for those who sell the faith they owe to Allah and their own solemn plighted word for a small price, they shall have no portion in the here after! Nor will Allah (Design to) speak to them or look at them on the Day of Judgement, nor will he clean them (of sin): they shall have a grievous chastisement.} (3: 77)

الواحدي روى، قال: «سبب نزول هذه الآية أن رجلين اختصما إلى النبي ﷺ ليحكم بينهما في أرض، وكان المدعى عليه على وشك أن يحلف، فأنزل الله هذه الآية، فترك في الحال اليمين واعترف بحق المدعي في الأرض».

Al-Wahidi related, "The occasion of revelation of this verse was regarding two disputants who sought the Prophet to decide their case about a landed estate. At the time the defendant had been on the point of taking an oath1, Allah revealed this verse. At once, he turned away from swearing and admitted the claimant's right to the estate.

جو څوک (د واکمن یا قاضي له خوا) قسم ورکړل شي، او د مسلمان مال د ترلاسه کولو لپاره دروغجن قسم وخوري، هغه به د قیامت په ورځ کله چې د الله سره یې مخامخ کیږي، د الله غضب ته اخته شي۔ الأشعث وویل: «په الله قسم، دا آیت زما په اړه نازل شو۔ زما او یو یهودي ترمنځ د یوې ځمکې د ملکیت په اړه شخړه پیدا شوه، هغه زما حق انکار کړ۔ ما هغه د الله د رسول ﷺ ته شکایت وکړ، نو هغه ماته وفرمایل: