د مصالحو سرته رسول د چارو د چلولو یوه برخه ده. دا د خلیفه دنده ده، نو هغه حق لري چې هر اداري طرز چې غواړي غوره کړي او هغه لازمي کړي. خلیفه حق لري چې اداري قوانین او نظامونه نافذ کړي او خلکو ته د تطبیق حکم ورکړي. دا فرعي اعمال دي او خلیفه ته اجازه ده چې خلک د هغو سره سم د عمل کولو ته مجبور کړي. خلکو باید د هغه امرونو ته غاړه کیږدي، ځکه دا د هغه فرعي احکامو نافذول دي چې هغه غوره کړي دي. د یوه نافذول د نورو پریښودل معنا لري. دا په هماغه ډول دی لکه د الهي احکامو غوره کول، او باید په همغه ډول وګڼل شي. دا خطا ده چې وویل شي دا طرزونه مباح دي او هر څوک حق لري هر طرز چې وغواړي غوره کړي؛ که خلیفه یو مباح لازمي کړي او بل مباح منع کړي، نو هغه به مباح منع کړی وي. دا خطا ده، ځکه خلیفه په یو طرز د غوره کولو سره یو مباح لازمي نه کوي او بل مباح منع نه کوي، بلکه هغه یوازې په هغو حقونو کې عمل کوي چې شرع ورکړي دي. له هغو حقونو یو دا دی چې الهي احکامو او د هغو د ترسره کولو لپاره مرستندویه طرزونو غوره کړي. هغه واک چې خلیفه ته اجازه ورکوي چې احکام غوره کړي، هغه ته اجازه ورکوي چې هغه طرزونه غوره کړي چې د دغو احکامو په ترسره کولو کې مرسته کوي. نو هغه حق لري چې هغه غوره کړي، او د هغه رعیت باید د هغه چې خلیفه غوره کړي هغه ته غاړه کیږدي او نور طرزونه ونه کاروي که هغه دوی منع کړي. دا ډول مباح عمل هغه دی چې د خلکو د چارو د ساتلو لپاره کارول کیږي. نو خلیفه لپاره مباح ده چې د خلکو د چارو د چلولو لپاره داسې طرز غوره کړي، ځکه سرپرستي د هغه دنده ده. داسې طرزونه غوره کول د عامو خلکو لپاره مباح نه دي، ځکه دوی د سرپرستۍ واک نه لري. نو د هغه څه تطبیق چې خلیفه غوره کړي د خلیفه د اطاعت د واجب کیدو له امله دی، نه د مباح د لازمي کولو له امله.

Discharging the interests is part of running the affairs. This is the duty of the Khaleefah, who therefore reserves the right to adopt any administrative style He wishes and make it binding. The Khaleefah has the right to enact the administrative laws and systems and oblige people to implement them. These are subsidiary actions and the Khaleefah is allowed to oblige the people to act in accordance with them. The people must obey his orders, as this is an enforcement of the subsidiaries of a rule that He has adopted. Enforcement of one of them means abandoning others. This is exactly the same as the adoption of divine rules and should be treated in the same manner. It is an error to say that these styles are permitted (Mubah) and any person is entitled to adopt any style He wishes, so if the Khaleefah imposed a Mubah and prohibited another, He would be forbidding the Mubah. This is an error because, by adopting a certain style, the Khaleefah would not be making a Mubah compulsory and forbidding another Mubah, He would merely be acting within the rights given to Him by Shar’a. One of these rights is the adoption of divine rules and styles that help to perform them. The mandatory powers that allow Him to adopt the rules also allow Him to adopt the styles that would help Him to perform such rules. He is therefore entitled to adopt them, and his subjects must abide by what He has adopted and not use other styles if He prevented them from doing so. This type of Mubah action is that used to look after people’s affairs. It is therefore Mubah (permissible) for the Khaleefah to adopt it for running people’s affairs because the guardianship is his duty. Adopting such styles would not be Mubah for the people at large for they do not have the mandate of guardianship. Thus the obligation of abiding by what the Khaleefah has adopted is because of the obligation of obedience to Him and not because of making the Mubah compulsory.