د خلافت منصب غوښتل او پرې سيالي کول ټولو مسلمانانو ته جائز دي او مکروه نه دي؛ داسې هيڅ نص نشته چې دې ته د منعې اشاره وکړي. تأييد شوي چې مسلمانانو د بني ساعدې په تالار کې د دې منصب لپاره سيالي وکړه، په داسې حال کې چې د الله رسول ﷺ لا په خپل بستر پروت و او لا ندي ښخ شوی. همدارنګه تأييد شوي چې د شوریٰ شپږ غړو، چې ټول اصحابو لوړ مقام لرونکي وو، د دې منصب لپاره سيالي وکړه، د اصحابو په شتون کې، او هيڅوک ورباندې ملامت نه کړل، بلکې دې سيالۍ ته يې رضا ښودله. دا ښيي چې د خلافت منصب لپاره د سيالۍ د جواز او د دې هدف د ترلاسه کولو لپاره د دلايلو، نظرونو، وړاندیزونو او نورو په وړاندې کولو سره د منصب لپاره د درخواست او تبليغ د جواز په اړه د اصحابو اجماع ثابته شوه. په هغو احاديثو کې چې د امارت غوښتلو منع راغلې، هغه د هغو کمزورو کسانو لپاره ده لکه ابوذر، چې دې ته مناسب نه ګڼل کيږي. خو هغه کسان چې د امارت لپاره مناسب وي، د بني ساعدې د تالار او د شوریٰ د شپږو کسانو د پيښې په دليل د دې غوښتلو اجازه لري. له همدې امله، احاديث هغو کسانو پورې خاص دي چې دې منصب ته وړ نه وي، که هغه امارت وي که خلافت. د الله رسول ﷺ هغه څوک نه ملامتوي چې دې ته وړ وي، او هغه څوک يې چې د دې غوښتنه کړې وه، مقرر کړ. ځکه رسول ﷺ امارت هغه څوک ته ورکړ چې يې غوښتلی و، او هغه څوک ته يې چې ناوړه و او غوښتنه يې کوله، د امارت غوښتل منع کړل. نو دا مطلق منعه نه وه.

To seek the Khilafah post and compete over it is lawful to all the Muslims and it is not Makruh; no text has ever been listed indicating its prohibition. It has been confirmed that the Muslims competed for it in the hall of Banu Sa’ida while the Messenger of Allah (pbuh) was lying on his bed still unburied. It has also been confirmed that the six members of the Shura council who were all senior Sahabah competed over the post, in the presence of the Sahabah and no one had reproached them but rather consented to this competition. This demonstrates that a consensus (‘Ijmaa’) of the Sahabah has been established about the permissibility of competing for the Khilafah post and the permissibility of applying for the post and campaigning for it by putting forward the arguments and opinions, proposals etc for the aim of achieving that goal. As for the prohbition of seeking the Imarah (authority) that came in the Ahadith, it is forbidding the weak persons, like Abu Dharr, who are not deemed suitable for it. But those who are suitable for the Imarah are permitted to seek it by the evidence of the courtyard of Bani Saa’idah and the incident of the six people of the Shura. Therefore, the Ahadith are specific to those who are not qualified for the post, whether it was Imarah or Khilafah, the Messenger of Allah (pbuh) did not reproach the one who was qualified for it, the, and He appointed the one who asked for it. Since the Messenger (pbuh) appointed the Imarah to the one who asked for it. He (pbuh) forbade the seeking of Imarah regarding the one who seeks it from those who are not suitable. Thus it was not an absolute prohibition.