په اسلام کې د حکومت نظام د فدرالي ډول نه دی، چې سيمې د خپلواکۍ له مخې جلا شي، بلکې دا د عمومي حکومت په تړاو متحد وي. دا د وحدت نظام دی، چې په کې مغرب کې مراکش د مشرق کې خراسان سره يو شان ګڼل کيږي؛ او د الفيوم ولايت به د قاهرې په شان وي، که چيرې دا اسلامي پلازمينه وای. د ټولو سيمو مالي چارې به يو شان وي، هم دغسې د دوی بودجه. د رعيت د چارو لپاره پيسې په مساوي ډول لګول کيږي، د دوی د ولايت له مخې پرته. که مثلاً د يوې ولايت عايدات د هغې د اړتياوو دوه برابره وي، لګول شوې پيسې به د ولايت د اړتياوو سره سم وي، نه د عايداتو سره سم. او که د بلې ولايت عايدات د هغې د اړتياوو څخه کم وي، دا به په پام کې نه نيول کيږي، او پيسې به د عمومي بودجې څخه د ولايت د اړتياوو د پوره کولو لپاره ولګول شي، که هغه کافي عايدات راټول کړي يا نه.

The shape of the ruling system in Islam is not a federal one, where its regions separate by autonomy, but unite in the general ruling. It is rather a system of unity, where Marrakesh in the West is considered to be the same as Khurasan in the East; and the province of Al-Fayoom would be the same as Cairo if it were the Islamic capital. The finance of all the regions will be the same, as will their budget. Funds are spent equally on the affairs of the subjects, regardless of their wilayah. If for instance, the revenues of a single wilayah were double its needs, the funds spent will be in accordance with the needs of the wilayah but not in accordance with its revenues. If another wilayah’s revenues fell short of its needs, this would not be taken into consideration, and funds will be spent to satisfy the wilayah’s needs from the general budget whether it raised enough revenues or not.