څلورم اصل بیان کوي چې خلیفه یوازینی ادارہ ده چې د قوانینو او تقنین د تصویب لپاره الزامي واک لري۔ دا خبره د صحابه کرامو د عمومي اجماع (اجماعِ صحابہ) له مخې ثابته ده۔ د همدې اجماع پر بنسټ دا شرعي قواعد استنباط شوي دي: «د امام رأی اختلاف ختموي»؛ «د امام رأی الزامي دی»؛ «سلطان (امام) د هغو نویو مسایلو لپاره نوي قوانین وضع کولو حق لري چې راپیدا کیږي»۔

The fourth principle, states that the Khaleefah is the sole body with mandatory powers to adopt laws and legislation. This has been proved by the general consensus of the Sahabah (Ijmaa’). Following this consensus these Shari’ah principles have been derived: “The opinion of the Imam settles the difference”; “The opinion of the Imam is binding”; “The Sultan (Imam) reserves the right to adopt new laws for as many new matters that arise”.

دا به وروسته د خلیفې د واجبو واکونو په فصل کې د دلیلونو سره یو ځای بیان شي.

This will be explained later on together with its proofs, in the chapter on the mandatory powers of the Khaleefah.