د لومړي اصل په اړه، چې حاکمیت د شرع دی؛ دې ته یوه حقیقت شته، هغه دا چې حاکمیت کلمه. دا دا ثبوت لري چې دا د شرع دی نه د امت. د دې حقیقت دا دی چې دا کلمه یوه لوېدیځه اصطلاح ده، چې معنا یې داده: هغه څوک چې اراده کاروي او کنټرولوي. نو که یو فرد خپله اراده کاروي او کنټرولوي، هغه پر ځان حاکم وي، خو که د هغه اراده له ځانه پرته بل څوک کنټرولوي او کاروي، هغه غلام وي. دا حکم امت ته هم شامل دی؛ که د هغې اراده، یعنې د نږدې ټولو افرادو اراده، د هغې د ځینو افرادو له لارې د هغې لخوا کنټرول شي، چې هغې په خوښه او آزادانه توګه د دې اراده د کنټرولولو حق ورکړی وي، نو هغه پر ځان حاکمه ګڼل کیږي. خو که بل څوک د هغې اراده د هغې د خوښې پرخلاف کنټرول کړي، هغه غلامه ګڼل کیږي. په همدې سبب ډیموکراتیک نظام وایي: حاکمیت د خلکو دی، یعنې خلک خپل کارونه خپله اداره کوي او خپل غوره شوي استازي ټاکي او دوی ته د خپلې اراده د کنټرولولو حق ورکوي. دا د هغه حاکمیت حقیقت دی چې موږ غواړو پر هغه حکم پلی کړو. د دې حاکمیت په اړه حکم دا دی چې دا د شرع دی نه د امت. د فرد اراده په خپله د خپلې خوښې سره نه کنټرولیږي، بلکې د الله (ج) د امرونو او نهیونو لخوا کنټرولیږي. همداسې امت هم په خپله آزادې اراده نه کنټرولیږي چې څنګه یې خوښه وي عمل وکړي، بلکې د الله (ج) د امرونو او نهیونو تابع دی. په دې اړه دلیل د الله (ج) د دې وینا کې څرګندیږي:

As for the first principle, that the sovereignty belongs to the Shar’a; it has a reality, which is the word sovereignty. It has evidence that indicates that it belongs to the Shar’a and not to the Ummah. Its reality is that this word is a Western term, which means the one who exercises and controls the will. So if an individual exercised and controlled his own will, he would be sovereign over himself, but if his will was controlled and exercised by other than himself he would be a slave. This applies to the Ummah as well, if her will i.e. the will of the majority of her individuals, was controlled by herself via some of her individuals, to whom she willingly and freely granted the right of controlling that will, she would be considered sovereign over her own self. Whereas if others cotrolled her will, against her wishes, she would be considered enslaved. That is why the democratic system states: the sovereignty belongs to the people i.e. the people exercise their own affairs and elect the delegates they wish and give them the right to control their will. This is the reality of the sovereignty that we want to apply the verdict on. The verdict regarding this sovereignty is that it belongs to the Shar’a and not to the Ummah. The will of the individual is not controlled by himself as he pleases but by the commands and prohibitions of Allah (swt). Similarly, the Ummah is not controlled by her own free will where she acts as she pleases but is rather subjected to the commands and prohibitions of Allah (swt). The evidence about this is reflected in Allah’s saying:

او ستا د رب په نوم قسم، دوی به تر هغه وخته ایمان رانه وړي څو چې ته د دوی تر منځ د فیصلې لپاره حَکَم وګرځوې۔ [An-Nisa: 65]

“And by thy Lord they will not believe until they make you judge between them.” [An-Nisa: 65]

او د هغه (سبحانه وتعالی) کلام:

And His (swt) speech:

اے ایمان والو! اللہ کی اطاعت کرو، اس کے رسول کی اطاعت کرو اور ان لوگوں کی جو تم میں صاحبِ امر ہوں۔ پھر اگر تمہارے درمیان کسی چیز میں اختلاف ہو جائے تو اسے اللہ اور اس کے رسول ﷺ کی طرف لوٹا دو، اگر تم اللہ اور آخرت کے دن پر ایمان رکھتے ہو۔ [An-Nisa: 59]

“O you who believe, Obey Allah, Obey His Messenger and those in authority from amongst you and if you differ then refer it to Allah and His Messenger if you believe in Allah and the Last Day.” [An-Nisa: 59]

د الله او د هغه د رسول ﷺ طرف ته بیرته ګرځول د شرعې د احکامو طرف ته د بیرته ګرځولو معنا لري. له همدې امله هغه څه چې امت او فرد ته لارښوونه کوي او د امت او فرد اراده تر سمون لاندې راولي، په حقیقت کې هغه څه دي چې رسول الله ﷺ راوړي دي. نو امت او افراد د شرعې تابع دي. له همدې امله حاکمیت د شرعې لپاره دی. نو امت خلیفه ته داسې بیعت نه ورکوي لکه څنګه چې یو چا ته د هغه څه د ترسره کولو لپاره اجرت ورکول کیږي چې هغه یې غواړي، لکه څنګه چې د دموکراسۍ په نظام کې دی. بلکه هغه ته د الله د کتاب او د هغه د رسول ﷺ د سنت پر بنسټ بیعت ورکول کیږي، ترڅو د الله سبحانه وتعالیٰ د کتاب او د هغه د رسول ﷺ د سنت تطبیق وکړي، یعنې شریعت پلي کړي، نه هغه څه چې خلک یې غواړي. که چیرې هغه کسان چې هغه ته یې بیعت ورکړی د شرعې نه لاره واوړي، نو هغه باید د دې لپاره له هغوئ سره جنګ وکړي تر دې چې بیرته شرعې ته راستانه شي.

Referring it to Allah and the Messenger means to the rules of Shar’a. Therefore, that which controls the Ummah and the individual, and conducts the will of the Ummah and the individual is, in fact, what the Messenger of Allah (pbuh) has brought. So the Ummah and the individuals submit to the Shar’a. Thus, the sovereignty is for the Shar’a. Therefore, the Ummah does not give the Bay’ah to the Khaleefah as if hired by her to execute what she wishes, as is the case in the democratic system. He is rather given the Bay’ah on the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger (pbuh), so as to execute the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger (pbuh) i.e. to implement the Shar’a and not what the people wish. Even if the people who gave him the Bay’ah deviated from the Shar’a he has to fight them until they revert back to the Shar’a.