با گسترش اندیشهٔ خودمختاری اخلاقی در دوران ما، بسیاری از مردم توضیحی عقلانی می‌خواهند که چرا کسی بدون ایمان و اخلاق مبتنی بر وحی نمی‌تواند «فقط یک انسان خوب» باشد. بی‌شک، فضائل انسانی همچون مهربانی و عدالت، به‌خودی‌خود ستودنی‌اند، تا حدی فطری‌اند و می‌توانند در این زندگی موجب برکات الهی شوند. با این حال، در طرح کلی رستگاری در آخرت، پذیرفتن پیام خداوند، پس از آشکار شدن آن، برای معتبر شدن نیکی انسان نزد خدا ضروری است. نیک بودن وابسته به وجود انسان، نیت‌های خوب و توانایی‌ها و امکانات گوناگونی (مانند نیرو، ثروت و جز آن) است که انسان به‌وسیلهٔ آن‌ها این نیت‌ها را جامهٔ عمل می‌پوشاند.

With the notion of moral autonomy being widespread in our era, people often demand a rational explanation for why someone cannot “just be a good person” without faith and scriptural morality. Certainly, humanistic virtues such as compassion and justice are independently praiseworthy, partially inborn, and can invite God’s blessings in this life. However, in the grander scheme of salvific eligibility in the hereafter, accepting God’s message—upon discovering it—is necessary for validating one’s goodness before God. Being good is contingent upon one’s existence, good intentions, and the various faculties and resources (strength, wealth, etc.) by which a person enacts these intentions.

از آنجا که همه این صفات و ویژگی‌ها را خداوند عطا کرده است، انکار خداوند این نیکی را در آخرت بی‌پاداش می‌سازد، زیرا در حقیقت آنگاه نیکی‌ای سرقت‌شده خواهد بود. ما مردم، بزرگترین پژوهش‌ها را با شگفتی و تحسین می‌نگریم، اما این احساس به‌سرعت به تنفر بدل می‌شود وقتی درمی‌یابیم که آن پژوهش در واقع کار دیگری بوده که این فرد متقلب عمداً سهم او را پنهان کرده است. مردم سرقت ادبی را نه تنها ننگین می‌دانند، بلکه آن را سزاوار محکومیت می‌شمارند.

Since all these qualities and characteristics are endowed by God, rejecting God would render this good unrewardable in the afterlife, for it would then be—in essence—a plagiarized goodness. We as people rightfully view the most impressive research with awe and admiration, but that sentiment quickly transforms into disgust upon realizing it was actually the work of another whose contribution this fraudulent person deliberately hid. People do not just see plagiarism as disgraceful, but rather as condemnable.

یکی دیگر از دلایلی که ایمان به پیامبران با نیکوکار بودن درهم‌تنیده است این است که تنها پیامبران می‌توانند خوبی را به‌طور کامل تعریف کنند، از طریق الهامی که از جانب خدا دریافت می‌کنند. برای نمونه، فیلسوفان اخلاق هرگز نتوانسته‌اند درباره‌ی چگونگی به‌کارگیری این اصل پذیرفته‌شده‌ی گسترده، یعنی «آسیب نرسان»، به توافق برسند، به سبب پیچیدگی بسترهای گوناگون.

Another reason why believing in the messengers is inseparable from being a good person is that only the messengers can thoroughly define good, through the inspiration they receive from God. Moral philosophers, for instance, have never been able to agree on how to apply the widely accepted principle of “do no harm” because of the complexity of varying contexts.

حتی با وجود «قاعدهٔ زرین» که باید با دیگران همان‌گونه رفتار کرد که دوست داریم با ما رفتار شود، این اصل در نظر تقریباً همه‌کس پذیرفته شده است، اما در عمل یافتن تعادل کامل میان فضیلت‌های متعارض همیشه آسان نیست. ارسطو به‌خوبی دربارهٔ این ضرورت دشوار بحث کرد که باید «حد وسط طلایی» را میان دو قطب افراط در رفتار اخلاقی یافت. تاریخ نیز گواهی می‌دهد که مردم، حتی با نیت‌های خوب و تحصیلات عالی، اغلب زندگی خود را بر اصولی استوار می‌کنند که ویرانگرند؛ و مانند سرطان، آسیبی که این اصول به بار می‌آورند گاهی تا زمانی که جبران‌ناپذیر شود پنهان می‌ماند. چنین افرادی ممکن است صادقانه در پی «خوب بودن» و «به هیچ‌کس آسیب نرساندن» بوده باشند، در حالی که از شرّ و سختی‌ای که اندیشه‌هایشان بر خودشان و بر جامعه تحمیل کرده است غافل مانده‌اند.

Even with the “golden rule” of treating others as you would like to be treated, though it is accepted by nearly everyone in theory, striking the perfect balance between competing virtues is not always easy in practice. Aristotle famously discussed this challenging need to find the “golden mean” between two poles of excess in moral behavior. History also attests that people— even with good intentions and advanced education—often live their lives with principles that are destructive and, like cancer, the damage caused can sometimes remain hidden until it is irreparable. Such people may have genuinely sought “being good,” and “not hurting anyone,” while oblivious to the evil and hardship their ideas inflicted against themselves and society.

به بیان خلاصه، قاعدهٔ «آسیب نرسان» همواره این خطر را دارد که در پای مذبح اخلاق ذهنی و سلیقه‌ای قربانی شود. به همین سبب، خداوند پیامبر واپسین خود ﷺ را فرستاد تا خوبی را به‌طور کامل تعریف کند و بشریت را از کوتاه‌نظری، از بی‌حسی‌ای که بر اثر شرطی‌شدن اجتماعی برای همه‌مان پیش می‌آید، و از انحرافاتی که اغلب در ادراک ما رخ می‌دهد، در امان نگه دارد. خداوند می‌فرماید: «و بدانید که رسول خدا در میان شماست. اگر در بسیاری از امور از شما پیروی می‌کرد، قطعاً در رنج و سختی می‌افتادید، اما خداوند ایمان را محبوب شما گردانید و آن را در دل‌های شما زیبا جلوه داد، و کفر و نافرمانی و عصیان را در نظرتان ناخوشایند ساخت. آنان همان راهیافتگانند.»21

In a word, the “do no harm” rule always risks being sacrificed at the altar of subjective morality. For this reason, God sent His final messenger صلى الله عليه وسلم to fully define goodness, protecting humanity against shortsightedness, the desensitization we all experience from social conditioning, and the perversions of our perceptions that often follow. Allah says, And know that among you is the Messenger of Allah. If he were to obey you in much of the matter, you would be in difficulty, but Allah has endeared to you the faith and has made it pleasing in your hearts and has made hateful to you disbelief, defiance, and disobedience. Those are the [rightly] guided.21

توحید (یکتاپرستی ناب)، که یعنی خداوند را در هر چیزی که ویژهٔ اوست یگانه دانستن، والاترین خیر است، و این خیر نیز بدون پیامبران ناممکن خواهد بود. بشر نمی‌تواند خدا را بشناسد، نه زیبایی و شکوه او را دریابد، نه راه خشنودی او را بداند، نه وعده‌ها و هشدارهای او را بشناسد، و نه اراده‌ی تشریعی او را که از سر مهر برای سامان یافتن آفریدگانش مقرر فرموده است، در عمل تجسم بخشد، جز با پیامبران و فرستادگان. به وضعیت اسفبار جهان پیش از آن که خداوند نوح را بفرستد ۲۲ بیندیشید، یا به تاریکی‌ای که پس از عیسی مسیح و اندکی پیش از ظهور پیامبر محمد ﷺ بشریت را فرا گرفته بود، تا نیاز اخلاقی بشر به نبوت را در هر مقطع از تاریخ انسان دریابید.

Tawḥīd (pure monotheism), which is to single God out in everything unique to Him, is the ultimate supreme good, and this would also be impossible without the messengers. Humanity cannot know God, nor know His beauty and grandeur, nor know the path to His pleasure, nor know His promises and threats, nor embody His prescriptive will which He lovingly ordained for the betterment of His creation, without the prophets and messengers. Consider the dismal state of the world before God sent Noah ,22 or the darkness that smothered humanity after Jesus Christ  and shortly before the advent of Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم, to understand humanity’s moral need for prophethood at every junction of human history.