بسیاری از عالمان مسلمان یادآور می‌شوند که کسانی که صرفاً با زندگی‌نامه محمد ﷺ آشنا شوند، به‌زودی درمی‌یابند که او نمی‌توانسته قرآن را جعل کند. تنها کسانی که غرق در پیش‌داوری هستند، یا از دور نقد می‌کنند، از دیدن این موضوع ناتوانند. برای دیگران، این امر با مشاهده صرف درستکاری او روشن است؛ درستکاری‌ای که حتی مورخان غیرمسلمان نیز آن را تأیید کرده‌اند (نگاه کنید به فصل ۲)، و نیز با این واقعیت که قرآن همواره محمد ﷺ را به‌عنوان موضوع انسانی خود قرار می‌دهد، نه نویسنده آن. اگرچه حکایات زیر ممکن است بُعدی از اعجاز قرآن نباشند، اما برای کامل کردن بحث ما در اینجا آورده شده‌اند. اگر پیامبر ﷺ نویسنده واقعی قرآن بود، آیا آن را با ویژگی‌های زیر تنظیم می‌کرد؟

Muslim theologians often point out that people who simply familiarize themselves with the biography of Muhammad صلى الله عليه وسلم quickly realize that he could not have forged the Qur’an. Only those consumed by prejudice, or critiquing from a distance, are unable to see this. For others, it is crystal-clear by simply observing his integrity, which even non-Muslim historians attest to (see Chapter 2), as well as the fact that the Qur’an consistently frames Muhammad صلى الله عليه وسلم as its human subject and not its writer. While the following anecdotes may not be a dimension of the Qur’an’s inimitability, they are included here to bring our discussion full circle. If the Prophet صلى الله عليه وسلم was the actual author of the Qur’an, would he have constructed it to contain the following characteristics?

۱. نام موسیٰ در قرآن ۱۳۵ بار، نام عیسیٰ بیست و پنج بار آمده است، در حالی که نام محمد ﷺ تنها پنج بار آمده است. کسی که به سنت دینی‌ای متهم است که از آن سرقت ادبی کرده، انتظار می‌رود که از یادکرد شخصیت‌های اصلی آن سنت پرهیز کند، به‌ویژه هنگامی که پیوسته مورد تمسخر یهودیان مدینه قرار می‌گیرد و در جنگ با آنان روبه‌رو می‌شود.

1. The name of Moses  appears in the Qur’an 135 times, the name of Jesus  appears twenty-five times, while the name of Muhammad صلى الله عليه وسلم appears only five times. One would assume that a person would avoid citing the primary personalities of a religious tradition that he is accused of plagiarizing from, especially when experiencing regular mockery by the Jews of Madinah and facing them in warfare.

2. مریم، مادر عیسی، در قرآن سی و چهار بار به نام ذکر شده است، در حالی که همسران و دخترانِ خودِ پیامبر ﷺ حتی یک بار نیز در آن به نام آورده نشده‌اند.

2. Mary, the Mother of Jesus , is cited by name thirtyfour times in the Qur’an, while the Prophet Muhammad’s صلى الله عليه وسلم own wives and daughters are not named a single time therein.

اگر او می‌خواست برای کسب نفوذ سیاسی، جایگاه خاندانش را بالا ببرد، ممکن بود کسی گمان کند که دست‌کم یک بار ادای احترامی به آنان می‌کرد، یا لااقل نامشان را یک بار می‌آورد.

Had he wanted to elevate the status of his family for political clout, for instance, one might think he would have included a tribute, or simply mentioned their names, at least once.

3. «ای پیامبر، چرا آنچه را خدا برای تو حلال کرده، به خاطر خشنودی همسرانت حرام می‌کنی؟ و خدا آمرزنده و مهربان است.»{464} اگر رهبر یک جامعه، اختلافات خانوادگی‌اش را فاش کند و خود را متهم سازد که «فقط می‌خواهد همسرش را خشنود کند»، آن هم در عربستان قرن هفتم میلادی، توده‌های مردم چگونه آن را می‌پذیرفتند؟ با این حال، در این سورهٔ کوتاه قرآن، یک درام خانوادگی کوچک به نمایش گذاشته شده است: دو همسر به سومی حسادت می‌ورزند؛ نقشه‌ای می‌چینند؛ نقشه عملی می‌شود؛ پیامبر ﷺ تصمیمی نامطلوب می‌گیرد؛ باید اصلاح شود، و چنین است تا آخر.

3. “O Prophet, why do you prohibit [yourself from] what Allah has made lawful for you, seeking the approval of your wives? And Allah is Forgiving and Merciful.”464 If a community leader were to air his family disputes and charge himself with “just trying to please his wife,” especially in seventh-century Arabia, how would that be received by the masses? Yet, in this brief chapter of the Qur’an, an entire mini family drama is showcased: two wives are jealous of the third; they devise a scheme; it works; the Prophet صلى الله عليه وسلم makes a suboptimal decision; it must be rectified, and so forth.

4. «بگو: من در میان فرستادگان چیز تازه‌ای نیستم، و نمی‌دانم با من و با شما چه خواهد شد. من فقط از آنچه به من وحی می‌شود پیروی می‌کنم…»۴۶۵ نویسندگان و اثرگذاران همواره محصول خود را چیزی ویژه و بی‌سابقه معرفی می‌کنند، نه صرفاً تکرار یک الگوی پیشین؛ در حالی که قرآن بارها یادآور می‌شود که دقیقاً برعکس این است. قرآن گرچه برخی وحی‌های نوین را نیز به همراه دارد، کارکرد اصلی‌اش بازگرداندن بشریت به گنجینه‌ای است که پیش‌تر در اختیار داشت.

4. “Say, ‘I am not something original among the messengers, nor do I know what will be done with me or with you. I only follow that which is revealed to me…’”465 Authors and influencers always brand their product as something special and unprecedented, not merely the replica of a prior model, while the Qur’an reminds time and again that it does the exact opposite. While it does bring some novel revelations, its primary function was to bring humanity back to a treasure they once had.

۵. «او چهره در هم کشید و روی گرداند، هنگامی که آن نابینا نزدش آمد.»۴۶۶ ابن ام مکتوم، مردی نابینا، جلسه‌ای مهم را قطع کرد و این کار پیامبر ﷺ را ناخشنود ساخت، اما ایشان فقط بی‌آنکه سخنی بگوید چهره در هم کشید تا او را نرنجاند. با این همه، قرآن همان چیزی را نازل کرد که پیامبر ﷺ کوشیده بود پنهانش کند، تا تا پایان روزگار در نماز خوانده شود. پیامبری دروغین خودستایی را برمی‌گزید، اما فرستاده خدا در این امر هیچ اختیاری نداشت.

5. “He frowned and turned away when the blind man came to him.”466 Ibn Umm Maktūm, a blind man, interrupted an important meeting which displeased the Prophet صلى الله عليه وسلم but he just frowned silently so as not to offend him. And yet, the Qur’an reveals the very thing the Prophet صلى الله عليه وسلم had tried to conceal, to be recited in prayer until the end of time. A false prophet would have chosen self-aggrandizement, but the Messenger of God had no choice in the matter.

۶. «اگر نبود فرمانی از جانب الله که پیش‌تر صادر شده بود، به‌خاطر آنچه گرفتید، عذابی بزرگ به شما می‌رسید.»467

6. “If not for a decree from Allah that preceded, you would have been touched for what you took by a great punishment.”467

پس از نزول این آیه، هم پیامبر ﷺ و هم ابوبکر الصدیق از ترس خداوند گریان یافته شدند.

Following the revelation of this verse, both the Prophet صلى الله عليه وسلم and Abū Bakr al-Ṣiddīq  were found weeping from fear of God.

این آیه آنان را به سبب فدیه‌های عجولانه‌ای توبیخ می‌کرد که پس از جنگ بدر برای آزادی اسیرانشان پذیرفته بودند. اگر رئیس کسی در یک ایمیل خصوصی او را سرزنش می‌کرد، آیا آن را برای کارکنانش منتشر می‌کرد و تدریس می‌نمود؟ آیات مشابهی در قرآن وجود دارد، با این حال آنها هرگز اعتبار پیامبر ﷺ را نزد یارانش که می‌دانستند او خودش را تهدید نمی‌کرده، تضعیف نکردند؛ این سخنان از خودِ او نبود.

This verse was censuring them for the premature ransoms they had accepted to release their captives after the Battle of Badr. If someone’s boss scolded him in a private email, would they publicize it to their staff and teach it? Several such passages exist in the Qur’an, yet they never undermined the Prophet’s صلى الله عليه وسلم credibility with his Companions who knew he was not threatening himself; these were not his words.

۷. هنگامی که خداوند به پیامبر ﷺ دستور داد پس از آنکه زید (پسرخوانده‌اش) زینب را طلاق داد، با زینب ازدواج کند، پیامبر ﷺ می‌دانست که منافقان این «فرصت آسان» را غنیمت شمرده و او را به شهوت‌رانی متهم خواهند کرد؛ کسی که برای ازدواج با همسر پسرخوانده‌اش قوانین خودش را دور می‌زند.۴۶۸ این طوفان در راه، دل پیامبر ﷺ را سنگین کرد؛ نه از گناه یا شرم درباره‌ی این ازدواج، بلکه از آزاری که با بدنام کردن او، لرزاندن ایمان ضعیفان و احتمال برانگیختن شمار قابل توجهی از مردم مدینه برای سرنگونی رهبر حکومتشان بر او وارد می‌شد. با این همه، خداوند آشکار می‌سازد که پیامبر محمد ﷺ در واقع از برداشتن این گام و از مناقشه‌ای که برمی‌انگیخت، دلواپس بود: «و در دلت چیزی را پنهان می‌داشتی که خداوند آشکارکننده‌ی آن است، و از مردم می‌ترسیدی، در حالی که خداوند سزاوارتر است که از او بترسی.»469

7. When Allah ordered the Prophet صلى الله عليه وسلم to marry Zaynab  after she was divorced by Zayd  (his adopted son), he صلى الله عليه وسلم knew the hypocrites would pounce on this “easy opportunity” to accuse the Prophet صلى الله عليه وسلم of being a lustful man who circumvents his own laws to marry his daughter-in-law.468 This looming storm caused the Prophet’s صلى الله عليه وسلم heart to become heavy, not from guilt or shame regarding the marriage, but from the pain it would inflict through demonizing him, shaking those weak in faith, and potentially mobilizing a critical mass of Madinans to overthrow their head of state. Despite all this, Allah reveals that the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم was in fact apprehensive about taking this step and the controversy it would spark: “And you concealed within yourself that which Allah is to disclose. And you feared the people, while Allah has more right that you fear Him.”469

عایشه گفت: «اگر فرستادهٔ خدا ﷺ چیزی از قرآن را پنهان می‌کرد، این آیه را پنهان می‌کرد.»470

‘Āishah  said, “If the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم were to conceal anything from the Qur’an, he would have concealed this verse.”470

8. «مَا كَانَ مُحَمَّدٌ أَبَا أَحَدٍ مِنْ رِجَالِكُمْ» ﷺ Note: The rules say the translation should be only the translation, but the translated text itself is a Qur'an verse (Al-Ahzab 33:40 in its wording), which I've rendered in Arabic with brackets. Here is the full translation as requested: 8. «محمد پدر هیچ یک از مردان شما نیست.» ﷺ471

8. “Muhammad is not the father of any one of your men.”471

تمام پسران پیامبر محمد ﷺ در کودکی درگذشتند، و از این رو هر بار که مشرکان او را «أَبْتَر» می‌خواندند، یعنی کسی که از داشتن فرزند پسر بی‌بهره مانده، به شدت رنجیده خاطر می‌شد. خداوند حتی سوره‌ای کامل از قرآن (سوره ۱۰۸) را در پاسخ به این تمسخر نازل کرد. با این حال، آیه‌ای که در بالا آمده — که برای روشن ساختن این نکته نازل شد که زید فرزند زیستی او نیست — به‌طور غیرمستقیم این گذشته‌ی دردناک زندگی پیامبر ﷺ را در خود دارد و شبانه‌روز تلاوت می‌شود.

Every son of the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم died young, and thus it deeply hurt him every time the pagans called him “abtar,” meaning severed from having male descendants. Allah even revealed an entire chapter of the Qur’an (108) in response to this taunting. However, the verse above—revealed to establish that Zayd was not his biological son—indirectly captures this painful past of the Prophet’s life and is recited around the clock.

بسیاری از آیات از این دست هستند که تهمت‌های منتقدانش را نقل می‌کنند؛ کسانی که او را دیوانه، دروغگو و ساحر خواندند. اگر محمد ﷺ نویسندهٔ قرآن بود، انسان انتظار داشت که آنچه او را آزرده بود را دفن کند، نه اینکه کاری کند که هرگز فراموش نشود.

There are many verses of this nature, citing the slurs of his critics who called him a madman, a liar, and a sorcerer. Were Muhammad صلى الله عليه وسلم the author of the Qur’an, one would think he would bury what hurt him, not ensure that it be never forgotten.

ممکن است شخصی تصور کند که خداوند با پیامبر صلی الله علیه وسلم در اینجا بی‌رحمانه رفتار کرده است، زیرا این آیات و دیگر آیات مشابه آن حتماً برای او رنج‌آور بوده‌اند. با این حال، پیامبر محمد ﷺ هرگز این آیات را این‌گونه دریافت نکرد، زیرا قرآن سرشار از اطمینان‌بخشی‌هایی درباره محبت و مراقبت یگانه خداوند نسبت به او ﷺ نیز بود، و به این دلیل که او می‌دانست سختی‌ها از جایگاه والای نبوت جدایی‌ناپذیرند. برخی از این دشواری‌ها جسمانی بودند، مانند خون‌ریزی در میدان نبرد، که در میان حکمت‌های دیگر، برای اثبات بشری بودن و شجاعت او نیز خدمت می‌کرد.

A person may misperceive God as being cruel to the Prophet صلى الله عليه وسلم here, as these verses and others similar to them must have caused him pain. However, the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم never received them this way, for the Qur’an was also filled with reassurances of God’s unique love and care for him صلى الله عليه وسلم, and because he understood that hardships were inseparable from the lofty rank of prophethood. Some of these difficulties were physical, like bleeding on the battlefield, which also served to prove his mortality and his courage, among other wisdoms.

برخی دیگر احساسی بودند، مانند برخی از این آیات بالا، که به جدا کردن او از هرگونه تصور مؤلف‌بودن خدمت می‌کرد.

Others were emotional, such as some of these verses above, which served to separate him from all notions of authorship.

در زمان حیاتش و تا پایان جهان، این گونه آیات همین کار را کرده است: به مردم امکان داده تا دریابند که این آیات جز پژواک‌های پیامبری راستگو از جانب خدا نمی‌توانند باشند ﷺ. چنانکه خداوند می‌فرماید: «آیا برای آنان کافی نیست که کتاب را بر تو فرو فرستادیم که بر آنان خوانده می‌شود؟ قطعاً در آن برای گروهی که ایمان می‌آورند رحمت و یادآوری است.»472

During his life and until the end of time, this genre of verses has done just that: allowed people to realize that these can only be the echoes of an honest prophet of God صلى الله عليه وسلم. As Allah says, “Is it not sufficient for them that We revealed to you the Book which is recited to them? Indeed in that is a mercy and reminder for a people who believe.”472

شایسته هیچ انسان منصفی نیست که پس از آشنایی با اعجاز چندبُعدیِ قرآن، نویسندهٔ آن را انسانی فانی بداند. آیا شکل زبانیِ رازآلود آن، ترکیب کامل خطاب متقاعدکننده و احساس‌برانگیز، دقت آن در بیان حقایق گذشته و آینده، چارچوب هماهنگ عقیدتی و فقهی، و جذابیت تحول‌آفرین و فراگیرش، برای اشاره به منشأ الهی آن کافی نیست؟ آیا ممکن است مردی درس‌ناخوانده از عربستان قرن هفتم میلادی، چهل سال از عمرش را به چوپانی و تجارت مشغول باشد و سپس یک‌شبه، شاهکاری زبانی با جزئیات دقیقی از دانشی گمشده به جهان عرضه کند؛ دانشی که از کتاب‌هایی گرفته شده که در زمان او وجود نداشتند و حتی بیش از هزار سال بعد نوشته شدند؟ حتی دانشمندان امروز، بلکه تمام بشریت به‌عنوان یک مجموعه، همچنان ناتوان از همتاسازی با بی‌همتایی آن خواهند ماند. از این رو قرآن آشکارا به چالش می‌کشد: «بگو [ای محمد] اگر انس و جن گرد آیند تا مانند این قرآن را بیاورند، مانندش را نمی‌آورند، هرچند پشتیبان یکدیگر باشند.»473

It is unbecoming of any objective person to learn about the multidimensional inimitability of the Qur’an and then say its author was a mortal. Do its mysterious linguistic form, its perfect blend of persuasive and emotive address, its precision about past and future truths, its harmonious theological and legal framework, and its gripping transformative allure all not suffice to indicate its divine origins? Is it conceivable that an unlettered man from seventh-century Arabia could spend forty years of his life preoccupied with shepherding and trade and then bring the world—overnight—a linguistic masterpiece with intricate details of lost knowledge from books that never existed in his age, and from books that would only be written more than a millennium later? Even the most educated people today, rather all of humanity as a collective, will continue to find it impossible to rival its inimitability. Hence, the Qur’an openly challenges, “Say [O Muhammad], “If mankind and the jinn gathered in order to produce the likes of this Qur’an, they could not produce anything like it, even if they were to each other assistants.”473

همان‌گونه که خداوند متعال موسی را با توانایی خنثی کردن بزرگ‌ترین جادوگران زمانه‌اش فرستاد، و عیسی را با توانایی شفا دادن به شیوه‌هایی که گرد هم آمدن بزرگ‌ترین پزشکان نیز هرگز نمی‌توانست به آن دست یابد، همچنین محمد ﷺ را با کلامی جاودانه فرستاد که گفتار بشر را تا پایان زمان به چالش می‌کشد. خداوند می‌فرماید: {فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ * إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعَالَمِينَ * لِمَنْ شَاءَ مِنْكُمْ أَنْ يَسْتَقِيمَ * وَمَا تَشَاءُونَ إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ} ‏[التكوير: ۲۶–۲۹]‏.474

Just as the Almighty sent Moses  with the ability to neutralize the greatest sorcerers of his period and Jesus  with the ability to heal in ways that the master physicians combined could never dream to match, so too did He send Muhammad صلى الله عليه وسلم with an eternal Word that would challenge the speech of mankind until the end of time. Allah asks, “So where then are you going? It is but a reminder to [all the] worlds. For whoever among you wishes to take the right course. And you do not wish except that Allah wishes—Lord of the worlds.”474