در جنگ تبوک، پیامبر صلى الله عليه وسلم به عوف بن مالک فرمود: «شش نشانه را پیش از قیامت بشمار: مرگ من، فتح بیت‌المقدس، دو بیماری کشنده که شما را به تعداد زیاد می‌برد، همچون بیماری گوسفندان که آنها را نابود می‌کند، سپس آنقدر مال فراوان می‌شود که به مردی صد دینار داده می‌شود و باز هم ناخشنود است، سپس فتنه‌ای خواهد آمد که هیچ خانه‌ای از عرب را وانمی‌گذارد مگر اینکه به آن وارد می‌شود، سپس میان شما (مسلمانان) و بنی الأصفر (رومیان) آتش‌بسی خواهد بود که آنها پیمان را می‌شکنند و با هشتاد پرچم به سوی شما لشکر می‌کشند و زیر هر پرچم دوازده هزار سرباز خواهد بود.» بیت‌المقدس پنج سال پس از درگذشت پیامبر صلى الله عليه وسلم، در سال ۱۵ هجری فتح شد، و پس از آن در سال ۱۸ هجری طاعون عمواس رخ داد که جان بسیاری از صحابه را گرفت. ثروتی بی‌سابقه در خلافت عثمان، در سال ۲۳ هجری، در پی فتوحات در همه جبهه‌ها تجربه شد. اما فتنه‌ای که هیچ خانه‌ی عربی را وانمی‌گذاشت، پس از قتل عثمان در سال ۳۷ هجری رخ داد، زیرا به اختلاف و آشوب بسیار انجامید. و اما آتش‌بس و بلای رومیان، علمای سنتی چنین به نظر می‌رسد که توافق دارند که این پیشگویی درباره آخرالزمان است.

During the Battle of Tabūk, the Prophet صلى الله عليه وسلم said to ‘Awf ibn Mālik , “Count six signs before the Hour; my death, the conquest of Jerusalem, two mortal plagues that will take you [in great numbers] as the plague of sheep [depletes them], then wealth will be in such surplus that a man will be given a hundred gold coins and still be unsatisfied, then there will be a tribulation that will not leave an Arab home without entering it, then there will be a truce between you (the Muslims) and Banū al-Aṣfar (the Byzantines) which they will betray, and march against you under eighty flags, and under each flag will be twelve thousand soldiers.”280 Jerusalem was conquered five years after his death صلى الله عليه وسلم, in the year 15H, followed by the plague of ‘Amwās in 18H which took the lives of many Companions. An unprecedented surplus of wealth was experienced during the caliphate of ‘Uthmān , 23H, as a result of conquests on every front. As for the tribulation that would spare no Arab home, this took place following the assassination of ‘Uthmān, 37H, for it resulted in much dissent and disorder. As for the truce and scourge of the Byzantines, traditional scholars seem to agree that this is a prophecy about the end-times.