در لحظات پس از نخستین دعوت علنی پیامبر اسلام ﷺ، عموی خودش، ابولهب، او را مسخره و سرزنش کرد. در دفاع از او، خداوند بی‌درنگ این آیات را نازل کرد: «دو دست ابولهب تباه باد و خود او نیز تباه شد. مال و آنچه به دست آورده است، به کارش نیاید. به زودی در آتشی شعله‌ور خواهد سوخت.»۲۷۱ شگفت‌آور است که در نُه سالِ باقی‌مانده از عمر ابولهب، با وجود شنیدن تلاوت این آیات، غرورش مانع از آن شد که آن‌ها را فرصتی برای خدشه‌دار کردن قرآن بداند. اگر ابولهب به‌سادگی اسلام می‌آورد، حتی به‌ظاهر و از روی ریا، آن‌گاه حقانیت این وحی به شدت زیر سؤال می‌رفت. البته آن‌که این وحی را نازل کرد، می‌دانست که ابولهب هرگز چنین نخواهد کرد.

In the moments following the Prophet Muhammad’s صلى الله عليه وسلم first public call to Islam, his own uncle, Abū Lahab, scoffed at and chastised him. In his defense, God immediately revealed, “May the hands of Abū Lahab be ruined, and ruined is he. His wealth will not avail him or that which he gained. He will burn in a Fire of [blazing] flame.”271 It is astonishing that for the next nine years of Abū Lahab’s life, despite hearing these verses being recited, his pride prevented him from taking them as an opportunity to discredit the Qur’an. Had Abū Lahab simply converted, even disingenuously, that would have brought into serious question the truth of this Revelation. Of course, He Who revealed this knew Abū Lahab would never do so.