در این قرن ششم تیره و غم‌بار، تنها وضعیت جهان و جنایات آن نبود که رهایی‌ای از جانب خداوند بسیار مهربان را ضروری می‌ساخت. در کنار این، بسیاری از کسانی که با کتاب‌های مقدس آشنا بودند، در انتظار آخرین پیامبری بودند که وعده داده شده بود، و در ادبیات آنان توصیفی کاملاً روشن از او وجود داشت.

In this grim sixth century, it was not only the condition of the world and its atrocities that necessitated relief from a most compassionate God. Alongside this, many of those versed in biblical scripture were awaiting a final prophesied messenger, of whom there was a crystal-clear description in their literature.

بنابراین، الله دربارهٔ قرآن و در پی آن، دارندهٔ آن می‌فرماید: «آیا برای ایشان نشانه‌ای نیست که دانشمندان بنی‌اسرائیل آن را می‌شناسند؟»30

Hence, Allah says about the Qur’an and subsequently its bearer, “And has it not been a sign to them that it is recognized by the scholars of the Children of Israel?”30

اگرچه برخی از معاصران پیامبر پایانی ﷺ از روی دشمنی و تعصب او را رد کردند، و برخی دیگر هنوز هدایت نشده بودند، برخی از آشنایان با کتاب مقدس، مانند عبدالله بن سلام، به سرعت اسلام را پذیرفتند؛ و این یکی از دلایلی بود که خداوند علیه بت‌پرستان عرب اقامه کرد، زیرا بیشتر عرب‌ها بی‌سواد بودند، به هیچ کتاب آسمانی تعلق نداشتند، و یهودیان را به سبب داشتن کتاب آسمانی برتر از خود می‌دانستند.

Though some contemporaries of the Final Prophet صلى الله عليه وسلم rejected him out of animosity and prejudice, and others simply had not yet been guided, some of the biblically versed—like ‘Abdullāh ibn Salām —quickly accepted Islam, and that was one of the proofs Allah cited against the idolators of Arabia, since most Arabs were illiterate, did not ascribe to any scripture, and held that the Jews were superior to them for being People of the Book.

با وجود تحریف، نشانه‌های قوی‌ای بر نبوت محمد ﷺ هنوز هم امروز در متون یهودی‌–مسیحی باقی مانده است، که ما به نمونه‌های زیر اشاره خواهیم کرد:

Despite adulteration, strong indicators of the prophethood of Muhammad صلى الله عليه وسلم remain even today in the Judeo-Christian texts, of which we will showcase the following:

من برای آنان پیامبری مانند تو از میان برادرانشان برمی‌انگیزم و سخنان خود را در دهان او می‌نهم، و او هرآنچه را من فرمان دهم به ایشان خواهد گفت.31

I will raise up for them a Prophet like you from among their brethren, and will put My words in His mouth, and He shall speak to them all that I command Him.31

در این بخش، خداوند به موسی وحی می‌کند که پیامبری دیگر برای بنی‌اسرائیل خواهد فرستاد، و او از میان برادرانشان برخواهد خاست. ترجمه‌ی نیو اینترنشنال ورژن (New International Version) از کتاب مقدس این عبارت را به‌گونه‌ای انحصاری برگردانده و آن را «از میان هم‌کیشان اسرائیلی ایشان» توصیف کرده است، با این حال خود کتاب مقدس، غیراسرائیلیان را نیز برادران ایشان می‌خواند. برای نمونه، در سفر تثنیه ۲:۴، خداوند می‌گوید: «شما اکنون از حدود برادران خود، یعنی بنی‌عیسو، که در سعیر ساکنند، عبور خواهید کرد»، و به این ترتیب به سرزمین ادومیان اشاره دارد. همین امر سبب شد که برخی مفسران کتاب مقدس چنین پیشنهاد کنند که یک غیریهودی (غیراسرائیلی)

In this passage, God reveals to Moses that He will send another prophet to the Israelites, and that he will emerge from among their brethren. The New International Version of the Bible chose an exclusivist translation of this, qualifying it as “from among their fellow Israelites,” but the Bible itself also refers to non-Israelites as their brothers. For instance, in Deuteronomy 2:4, God says that “you are about to pass through the territory of your brethren,” referring to the lands of the Edomites. This led some biblical exegetes to suggest that a Gentile (non-Israelite)

ممکن است پیامبری مقصود اینجا باشد؛ پیامبری که از برخی «برادران» بنی‌اسرائیل، مانند اسماعیلیان یا ادومیان (اعراب یا نبطیان)، برخاسته باشد. همچنین، محدود کردن این پیشگویی به بنی‌اسرائیل به این معناست که هرگز تحقق نیافته است، زیرا طبق تثنیه ۳۴:۱۰، «اما از آن زمان در اسرائیل پیامبری مانند موسی برنخاسته است…». تثنیه ۱۸:۱۸ نیز تصریح می‌کند که پیامبر موعود شباهت آشکاری به موسی خواهد داشت. هم موسی و هم محمد ﷺ پیامبرانی بودند که از دو پدر و مادر زاده شدند، هر دو ازدواج کردند و فرزندانی داشتند، هر دو با شریعتی جامع و تازه آمدند، هر دو با آزار و اذیت روبه‌رو شدند که آنان را ناگزیر به ترک سرزمین خود کرد، هر دو پس از آن به شکست دادن ستمگرانشان بازگشتند، و هر دو به مرگ طبیعی درگذشتند و دفن شدند.

prophet could in fact be intended here;32 a prophet hailing from some “brethren” of the Israelites such as the Ishmaelites or Edomites (Arabs or Nabateans). Also, restricting this prophecy to the Israelites would mean it has never been fulfilled, since according to Deuteronomy 34:10, “But since then there has not arisen in Israel a prophet like Moses…” Deuteronomy 18:18 also establishes that the awaited prophet would have a striking resemblance to Moses. Both Moses and Muhammad (peace be upon them) were prophets born of two parents, both married and had children, both came with a new comprehensive code of law, both faced persecution causing them to leave their homelands, both returned to defeat their oppressors, and both experienced natural death and burial.

این است شهادت یحیی، هنگامی که یهودیان از اورشلیم کاهنان و لاویان را نزد او فرستادند تا بپرسند: «تو کیستی؟» او اعتراف کرد و انکار نکرد، بلکه اعتراف نمود: «من مسیح نیستم.» و از او پرسیدند: «پس چه؟ آیا تو ایلیا هستی؟» «آیا تو آن پیامبر هستی؟» و او پاسخ داد: «نه.»34

Now this is the testimony of John, when the Jews sent priests and Levites from Jerusalem to ask him, “Who are you?” He confessed, and did not deny, but confessed, “I am not the Christ.” And they asked him, “What then? Are you Elijah?” “Are you the Prophet?” And he answered, “No.”34

here, we find يحيى بن زكريا (یحیی بن زکریا؛ یوحنای تعمیددهنده) being questioned about the nature of his ministry and whether he was claiming to be "the prophet." This proves that some Jews were still awaiting the fulfillment of this divine promise in Deuteronomy 18:18, that of the Mosaic antitype, up until the time of Jesus Christ (عیسی مسیح) and even thereafter.35 It also begs the question: who is this luminary who is neither Christ nor Elijah? Who is being referred to here as "the prophet" and not just "a prophet," as if his name does not even require stating, and his coming was eagerly anticipated? Indeed, they were awaiting the greatest prophet of all, the Final Prophet who would illuminate for humanity the path to God one last time, and whose identity could not be mistaken. It is for this reason that Allah said, "Those to whom We gave the Scripture know him as they know their own sons. But indeed, a party of them conceal the truth while they know [it]." Note: I have kept the original's quoted Qur'an verse in translated form inside the text as the source gives it; the honorific rule applies to the Prophet Muhammad only, and no ﷺ is written here because the passage refers to no mention of him by name. Correction to be precise: the passage contains no mention of the Prophet Muhammad by name, so no ﷺ appears in the translation above.36

Here, we find John the Baptist  being questioned about the nature of his ministry and whether he was claiming to be “the prophet.” This proves that some Jews were still awaiting the fulfillment of this divine promise in Deuteronomy 18:18, that of the Mosaic antitype, up until the time of Jesus Christ  and even thereafter.35 It also begs the question: who is this luminary who is neither Christ nor Elijah? Who is being referred to here as “the prophet” and not just “a prophet,” as if his name does not even require stating, and his coming was eagerly anticipated? Indeed, they were awaiting the greatest prophet of all, the Final Prophet who would illuminate for humanity the path to God one last time, and whose identity could not be mistaken. It is for this reason that Allah said, “Those to whom We gave the Scripture know him as they know their own sons. But indeed, a party of them conceal the truth while they know [it].”36

این بنده من است که او را تأیید می‌کنم؛ برگزیدهٔ من است که جانم از او خشنود است. روح خود را بر او نهاده‌ام؛ او برای ملت‌ها داوری را آشکار خواهد کرد. فریاد نمی‌زند و صدایش را بلند نمی‌کند، و آواز او در کوچه‌ها شنیده نمی‌شود. نی شکسته را نمی‌شکند و فتیلهٔ کم‌فروغ را خاموش نمی‌کند؛ با امانت، داوری را آشکار خواهد ساخت. او سست و درهم‌شکسته نخواهد شد تا آنگاه که داوری را بر زمین استوار کند؛ و کرانه‌ها در انتظار شریعت او خواهند بود.۳۷ … برای خداوند سرودی تازه بسرایید، و ستایش او را از اقصای زمین سر دهید! ای کسانی که به دریا فرود می‌آیید و هرآنچه در آن است؛ ای جزیره‌ها، و ای ساکنان آن‌ها.

Behold! My Servant whom I uphold; My chosen one in whom My soul delights. I have put My Spirit upon him; he will bring forth justice to the nations. He will not cry out nor raise his voice, nor make his voice heard in the street. A bent reed he will not break off and a dimly burning wick he will not extinguish; he will faithfully bring forth justice. He will not be disheartened or crushed until he has established justice on the earth; And the coastlands will wait expectantly for his law.37 … Sing to the LORD a new song, Sing His praise from the ends of the earth! You who go down to the sea, and all that is in it; You islands, and those who live on them.

بگذار بیابان و شهرهایش صدای خود را بلند کنند، آبادی‌هایی که قیدار در آن ساکن است. بگذار ساکنان سالع با صدای بلند بسرایند، و از قله‌های کوه‌ها فریاد شادی برآورند.38

Let the wilderness and its cities raise their voices, The settlements which Kedar inhabits. Let the inhabitants of Sela sing aloud, let them shout for joy from the tops of the mountains.38

این توصیف از «بنده» در اشعیا ۴۲ به نظر می‌رسد که پیامبر محمد ﷺ را شایسته‌ترین مصداق آن معرفی می‌کند.

This description of the “servant” in Isaiah 42 seems to position the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم as its worthiest candidate.

او در سراسر قرآن عمدتاً با عنوان «بندهٔ ما» یاد شده است.۳۹ سرزمین مادری او، عربستان، با سرزمین قیدارِیان مطابقت دارد؛ کتاب مقدس قیدار را پسر مستقیم اسماعیل معرفی می‌کند.۴۰ این در رهبری محمد ﷺ بود که اسماعیلیان (عرب‌ها)

His primary title throughout the Qur’an is “Our servant.”39 His homeland being Arabia matches that of the Kedarites; the Bible identifies Kedar as the direct son of Ishmael .40 It was under the leadership of Muhammad صلى الله عليه وسلم that the Ishmaelites (Arabs)

سرانجام به یک «ملت» تبدیل شدند، همان‌گونه که خداوند به ابراهیم وعده داده بود،۴۱ پس از آن‌که نزدیک به دو هزار سال به‌صورت قبیله‌های فئودالی پراکنده بودند. و تنها پس از آن‌که متحد شدند، قدرت کافی به دست آوردند تا «عدالت خدا» را در آن منطقه به‌طور موفقیت‌آمیزی برپا کنند، چنان‌که اشعیا ۴۲:۴ پیش‌بینی کرده است. فرض این‌که خادمِ توصیف‌شده در کتاب اشعیا عیسی مسیح بوده، مشکل‌آفرین است، زیرا مسیحیت و اسلام هر دو اتفاق‌نظر دارند که او برخاست بی‌آن‌که عدالت را برای ملت‌ها به ارمغان آورد؛ شمار اندک حواریون او قدرت سیاسیِ لازم برای اجرای قانون خدا در جامعه‌شان را نداشتند. این خادم همچنین نمی‌تواند موسی باشد، به همان دلیل؛ او پس از چهل سال سرگردانی در بیابان، بنا بر کتاب مقدس، بیرون از سرزمین موعود، بر کوه نبو درگذشت، بی‌آن‌که «عدالت را در زمین برپا کرده باشد». او همچنین هرگز بت‌پرستی را در میان قیداریان ریشه‌کن نکرد، چنان‌که اشعیا ۴۲:۱۷ به‌صراحت می‌گوید «پیامبر» چنین خواهد کرد، در حالی که پیامبر محمد ﷺ بی‌تردید این کار را کرد.

اما من به شما راست می‌گویم: این به نفع شماست که من بروم؛ زیرا اگر نروم، آن تسلی‌دهنده نزد شما نخواهد آمد، ولی اگر بروم، او را نزد شما خواهم فرستاد…42

Nevertheless I tell you the truth. It is to your advantage that I go away; for if I do not go away, the Helper will not come to you; but if I depart, I will send him to you…42

من هنوز چیزهای بسیاری برای گفتن به شما دارم، اما اکنون توان تحمل آنها را ندارید. با این حال، هنگامی که او، روح حق، بیاید، شما را به تمامی حقیقت راهنمایی خواهد کرد؛ زیرا او از جانب خود سخن نخواهد گفت، بلکه هرآنچه را بشنود، بازخواهد گفت، و از امور آینده به شما خبر خواهد داد.43

I still have many things to say to you, but you cannot bear them now. However, when he, the Spirit of truth, has come, he will guide you into all truth; for he will not speak on his own authority, but whatever he hears he will speak; and he will tell you things to come.43

عیسیٰ علیه السلام نمی‌توانست در اینجا به روح‌القدس اشاره داشته باشد، آنجا که او را «تسلیٰ‌دهنده» می‌خواند که تا زمانی که عیسیٰ نرود نمی‌آید، زیرا روح‌القدس همواره با عیسیٰ بود. عیسیٰ نمی‌توانست به پولس یا پاپ اشاره داشته باشد، زیرا آنان قوانین را کنار گذاشتند به‌جای آنکه آن‌ها را کامل کنند، و هیچ دلیلی نیاوردند که با آسمان‌ها ارتباط داشته‌اند. تنها محمد صلى الله عليه وسلم بود که شرف عیسیٰ را احیا کرد، بی‌آنکه میراث او، یعنی پرستش خالق یگانه، را به خاک بسپارد. در این باره، پیامبر محمد صلى الله عليه وسلم فرمود: «من در این دنیا و آخرت نزدیک‌ترین مردم به عیسیٰ پسر مریم هستم.» یارانش پرسیدند: «این چگونه است، ای فرستادهٔ خدا؟» فرمود: «پیامبران همگی برادران پدری‌اند با مادران گوناگون، اما دینشان یکی است. و میان من و عیسیٰ مسیح هیچ پیامبر دیگری نبوده است.»۴۴ افزون بر این، او صلى الله عليه وسلم رویدادهای آینده را به‌درستی پیش‌گویی می‌کرد (نگاه کنید به فصل ۵)، و در همهٔ حقایق راهنمایی قطعی آورد و قانون الهی را برای بشریت تا پایان روزگار کامل ساخت (نگاه کنید به فصل ۴).

Jesus  could not be implying the Holy Spirit here, calling him the Comforter that cannot arrive until Jesus departs, since the Holy Spirit was always with Jesus. Jesus could not be implying Paul or the papacy, since they did away with laws instead of perfecting them, and did not present proof that they communicated with the heavens. It was only the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم who revived the honor of Jesus without burying his legacy of worshipping the Creator alone. In this respect, the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم said, “I enjoy the closest proximity to Jesus, the Son of Mary, in this life and the hereafter.” His Companions asked, “How is that, O Messenger of God?” He said, “The prophets are all paternal brothers, with different mothers, but they have one religion. Also, there was no other prophet between us (myself and Jesus Christ).”44 Furthermore, he صلى الله عليه وسلم would accurately foretell future events (see Chapter 5), and brought definitive guidance on all truths, perfecting the divine code of law for humanity until the end times (see Chapter 4).

سپس خداوند چشمان او را گشود و او چشمهٔ آبی را دید. پس رفت و مشک را از آب پر کرد و به پسر نوشانید. و خدا با آن پسر بود؛ او بزرگ شد و در بیابان ساکن گشت و تیرانداز شد. او در بیابان فاران ساکن شد و مادرش برای او زنی از سرزمین مصر گرفت.45

Then God opened her [Hagar’s] eyes, and she saw a well of water. And she went and filled the skin with water and gave the lad a drink. So God was with the lad; and he grew and dwelt in the wilderness, and became an archer. He dwelt in the Wilderness of Paran; and his mother took a wife for him from the land of Egypt.45

در شهر مکه در عربستان، کانون تاریخی اسلام و زادگاه محمد ﷺ، چاه زمزم قرار دارد که شاید قدیمی‌ترین چشمه‌ی فعال آب در جهان باشد. اگر دو هزار سال پیش از پیامبر محمد ﷺ را کنار بگذاریم و تنها به میلیون‌ها زائری بیندیشیم که در طول ۱٬۵۰۰ سال گذشته برای حج و عمره به آنجا آمده‌اند و هر یک گالن‌ها آب زمزم را با خود به خانه برده‌اند، این حقیقت آشکار می‌شود. افزون بر این، آب این چاه در تمام شبانه‌روز به قبا و مسجد نبوی در مدینه منتقل می‌شود، و ساکنان مکه نیز در خانه‌هایشان مخزن‌هایی نصب کرده‌اند تا آب زمزم به‌طور منظم به آنجا تحویل داده شود. روشن است که این چاهی مبارک بوده که هاجر و اسماعیل از آن بهره بردند، و نخستین سنگی که خداوند برای شکوفایی این شهر مقدس نهاد.

Within Arabia’s city of Mecca, the historical epicenter of Islam and birthplace of Muhammad صلى الله عليه وسلم, there exists the well of Zamzam—what may be the oldest active spring of water the world has ever known. Put the two millennia before the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم aside, and merely consider the millions of pilgrims visiting for Hajj and ‘umrah over the past 1,500 years, who each return home with gallons of Zamzam water. In addition, a round-the-clock supply of this water is transported to Qubā’ and the Prophetic Mosque in Madinah, while residents of Mecca have tanks installed in their homes for regular Zamzam delivery. This was clearly a blessed well which Hagar and Ishmael received, and the first brick set by God for this sacred city to flourish.

زمزم کے علاوہ کعبہ کی تعمیر پر بھی غور کیجیے۔ حتیٰ کہ مشرک عرب بھی ابراہیم کو سب سے بڑا جدِّ امجد تسلیم کرتے تھے، اور ان کی عظمت کے باعث سب ان کی تعمیر کردہ اس عبادت گاہ، یعنی مکہ کے کعبہ، کی زیارت کر کے ان کا احترام کرتے تھے۔ اگرچہ یہ لوگ بت پرست تھے، پھر بھی اس بات کے قائل تھے کہ مکہ ایک خاص حرم ہے جسے اللہ تعالیٰ کی طرف سے عزت حاصل ہے۔ وہ خود کو اس میراث کے وارث سمجھتے تھے، اور اسی لیے وہ اس کعبہ کی تعظیم پر مجبور تھے جسے ابراہیم نے بنایا تھا۔ ورنہ اللہ تعالیٰ ابراہیم کو کیوں حکم دیتا کہ وہ ہاجرہ اور اپنے پہلوٹھے شیرخوار بچے کو ایک خاص جگہ پر، وہ بھی ایک بے آب و گیاہ بیابان میں، چھوڑ آئیں؟ یہ تصور کرنا مشکل ہے کہ اللہ نے ابراہیم کو کعبہ بنانے کے لیے بھیجا، اس کے نیچے زمزم کا بابرکت چشمہ جاری کیا، اسی کی وجہ سے ایک عظیم قوم کو اٹھایا، اور اسے حملوں سے محفوظ رکھا، صرف اس لیے کہ وہ بتوں سے گھرا رہے اور بے حیائی کا اڈہ بن جائے۔ اس لیے اس بات پر کوئی تعجب نہیں کہ اُس زمانے میں بہت سے لوگ یہ سمجھتے تھے کہ کوئی ایسی عظیم بات ہونے والی ہے جو دنیا کے اُس حصے، بلکہ اس سے بھی آگے، کا پورا منظر بدل دے گی۔