۳.۴ انقلاب در حقوق بشر - پیامبر پایانی | Quran Course

۳.۴ انقلاب در حقوق بشر - پیامبر پایانی | Quran Course

0% read · 3 min left

پیامبر پایانی Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۳.۴ انقلاب در حقوق بشر

3.4 Revolutionizing Human Rights

by Mohammad Elshinawy3 min readViewed 142 times

پس از اصلاح رابطهٔ مردم با پروردگارشان، اصلاح روابط میان خود مردم گام طبیعیِ بعدی بود. این دستاورد پیامبر خاتم ﷺ تنها در دعوت به فضایلی چون مهربانی، همدلی و فروتنی در مناسبات میان‌فردی خلاصه نمی‌شد، بلکه شامل ایجاد نظامی عملی نیز بود که این مفاهیم انتزاعی را در عمل به واقعیت تبدیل کند. او ﷺ با همهٔ مردم، با وجود تفاوت‌هایشان، معاشرت می‌کرد و تعصب‌های آنان را از میان برمی‌داشت. او ﷺ در خطبهٔ حجة‌الوداع فرمود: «ای مردم! پروردگارتان یکی است و پدرتان آدم است.»

After rectifying their relationship with their Maker, mending people’s relationships with one another was the natural next step. This accomplishment of the Final Prophet صلى الله عليه وسلم was not merely one of advocating for virtues such as kindness, empathy, and humility in people’s interpersonal exchanges, but one that also involved establishing a pragmatic system to ensure that these abstract concepts would unfold on the ground. He صلى الله عليه وسلم fraternized with all people, despite their differences, and purged their prejudices. He صلى الله عليه وسلم famously said in his Farewell Sermon, O people, your Lord is One and your father Adam is one.

هیچ امتیازی برای یک عرب بر یک غیرعرب نیست، و نه برای یک غیرعرب بر یک عرب، و نه پوست سفید بر پوست سیاه، و نه پوست سیاه بر پوست سفید، مگر به تقوا. آیا من پیام را نرساندم؟145

اسلام برادری جهانی انسانی را تأیید کرد؛ برادری‌ای که کرامت هر انسانی را به رسمیت می‌شناخت و پایان دادن به هر شکل تعصب مبتنی بر نژاد، رنگ پوست یا طبقه را خواستار بود. افزون بر این، برادری جهانی‌ای که اسلام بنا نهاد، بر همکاری میان مردم برای بهبود جامعه به‌طور کلی استوار بود. بشریت به سبب تبعیض مبتنی بر تبار (میهن‌پرستی قومی)، جایگاه مالی (نخبه‌گرایی اجتماعی‌اقتصادی) و یا رنگ پوست (برتری‌جویی نژادی) بی‌عدالتی‌های بی‌شماری را متحمل شده است. از نظر تاریخی، این تمایزها نه تنها به مجادلات تلخ، بلکه به کینه‌ورزی، درگیری و نسل‌ها کشتار بی‌پایان انجامیده است. اسلام به قومی آمد که تا گردن در قبیله‌گرایی فئودالی و تعصب فرو رفته بودند، و ظرف دو دهه آن جامعه را به الگویی از هماهنگی اجتماعی تبدیل کرد که در آن مردم از بندهای تبعیض رها شدند و «برتری» تنها بر پایه تقوا سنجیده می‌شد؛ تقوایی که تنها خداوند می‌تواند آن را داوری کند و همگان می‌توانند در آن رقابت کنند. آرنولد توین‌بی (درگذشته ۱۹۷۵)، استاد تاریخ بین‌الملل در دانشگاه لندن، در کتاب *تمدن در محاکمه* می‌نویسد: «از میان رفتن آگاهی نژادی میان مسلمانان یکی از دستاوردهای برجسته اخلاقی اسلام است، و در جهان معاصر، چنان‌که پیداست، نیاز مبرمی به ترویج این فضیلت اسلامی وجود دارد.»146

Islam affirmed a universal human brotherhood, a brotherhood that recognized the dignity of every human being and demanded an end to every form of bigotry based on race, color, or class. What is more, the universal brotherhood that Islam established was based on cooperation between people for the betterment of society as a whole. Humanity has suffered countless injustices due to discrimination based on lineage (ethnic patriotism), financial standing (socioeconomic elitism), and/ or skin color (racial supremacy). Historically, these distinctions led to more than just bitter arguments, but also endless hatred, conflict, and generations of carnage. Islam came to a people who were knee-deep in feudal tribalism and bigotry, and within two decades transformed that society into a model of social harmony in which people were liberated from the shackles of discrimination, and “superiority” was based only on piety—which only God could judge, and all could compete for. Arnold Toynbee (d. 1975), a professor of international history at the University of London, writes in Civilization on Trial, The extinction of race consciousness as between Muslims is one of the outstanding moral achievements of Islam, and in the contemporary world there is, as it happens, a crying need for the propagation of this Islamic virtue.146

الله تعالى يقول في القرآن: «وَمِنْ آيَاتِهِ خَلْقُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافُ أَلْسِنَتِكُمْ وَأَلْوَانِكُمْ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِلْعَالِمِينَ»۱۴۷ مالک شباز، معروف به مالکوم ایکس، که دیرگاهی پس از مرگش شناخته شد، در نامهٔ معروف خود از مکه در سال ۱۹۶۴ به این حقیقت اشاره کرد و نوشت: «آمریکا باید اسلام را درک کند، زیرا این تنها دینی است که مسئلهٔ نژاد را از جامعهٔ خود پاک می‌کند. در سفرهایم در جهان اسلام، با کسانی دیدار کردم، با آنان سخن گفتم و حتی با آنان غذا خوردم که در آمریکا سفیدپوست به حساب می‌آمدند، اما روحیهٔ سفیدپوستی از ذهنشان با دین اسلام زدوده شده بود. هرگز پیش از این، برادری صادقانه و واقعی را ندیده بودم که همهٔ رنگ‌ها با هم و بدون توجه به رنگشان آن را به جا آورند.»148

Allah says in the Qur’an, “And of His signs is the creation of the heavens and the earth and the diversity of your languages and your colors. Indeed, in that are signs for those of knowledge.”147 The late Malik Shabazz, better known as Malcolm X, recognized this in his famous 1964 Letter from Mecca, in which he wrote, America needs to understand Islam, because this is the one religion that erases from its society the race problem. Throughout my travels in the Muslim world, I have met, talked to, and even eaten with people who in America would have been considered white—but the white attitude was removed from their minds by the religion of Islam. I have never before seen sincere and true brotherhood practiced by all colors together, irrespective of their color.148

اما برخلاف سیاستمداران امروزی که اغلب به تکرار عبارات حقوق بشری بسنده می‌کنند، پیامبر محمد صلى الله عليه وسلم را می‌یابیم که در اوج قدرت خود، کرامت جهانی هر انسان را در نظر داشت. دعوت او از انصافی بی‌آلایش برخوردار بود؛ انصافی که حتی ثروت ثروتمندان و قدرت قدرتمندان را، به شرط آنکه این ثروت حاصل بهره‌کشی یا احتکار نباشد و این قدرت به سلطه‌گری و استبداد نینجامد، تأیید می‌کرد. او ستمدیدگان را بالا برد و ثروتمندان را فروتن ساخت و همه را در میانه‌ای زیبا به نام برادری گرد آورد. و در نسل‌های پس از بازگشت واپسین پیامبر صلى الله عليه وسلم به سوی خدا، تمدنی را می‌توان یافت که سرشار از عدالت و امنیت برای ثروتمند و فقیر، مسلمان و غیرمسلمان بود؛ نمونه‌ای زنده از آنچه بسیاری از حقوق‌بشرگرایان امروز آرزویش را دارند. با فرمان‌هایی چون «مزد کارگر را پیش از آنکه عرقش خشک شود بپردازید»، پیامبر صلى الله عليه وسلم بسیاری از بی‌عدالتی‌های مالی رایجِ زمانه خود را از میان برد. عدالت اقتصادی پیامبر صلى الله عليه وسلم نقش مهمی در بالا بردن سطح عمومی زندگی در قرون نخست اسلام ایفا کرد، زیرا رفاه به‌ندرت در توده‌های مردم بازتاب می‌یابد آنگاه که فساد مالی وجود دارد. در مجله تاریخ اقتصادی (Journal of Economic History) می‌خوانیم: پس از طاعون یوستی‌نیانی، در قرون نخست اسلام، دستمزدهای واقعی و درآمد سرانه در عراق و مصر به‌مراتب بالاتر از سطح معیشت رفت و بالاتر از آنچه در مصرِ روم و بیزانس در قرون پیش از طاعون وجود داشت. این فضای دستمزد و درآمد بالا به دوره طلایی اسلام کمک کرد و خود نیز از افزایش بهره‌وری مرتبط با آن دوره پشتیبانی شد. با آغاز بهبود جمعیت، نخست در عراق و سپس در مصر، دستمزدهای واقعی و درآمد سرانه رو به کاهش نهادند.

Unlike political elites today who often settle for citing human rights verbiage, we find the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم operating at the height of his power with the universal dignity of every human being in mind. There was a pristine equity in his call, one that even validated the wealth of the wealthy and the power of the powerful, if this wealth was not the fruit of exploitation or hoarding, and if this power did not translate into domination or authoritarianism. He uplifted the downtrodden and humbled the affluent, joining them at a beautiful middle called brotherhood. And for generations after the Final Prophet صلى الله عليه وسلم returned to God, you could find a civilization infused with justice and security for the rich, poor, Muslim, and non-Muslim alike—a lived example of what many human rights advocates aspire to today. With dictates like, “Pay the worker his due wages before his sweat dries,”149 the Prophet صلى الله عليه وسلم eradicated many widely condoned financial inequities of his time. The Prophet’s صلى الله عليه وسلم economic justice played an important role in improving the general standard of living in the early centuries of Islam, as prosperity is seldom reflected in the general population when financial corruption exists. We find in the Journal of Economic History, In the aftermath of the Justinian Plague, during the early centuries of Islam, real wages and per capita incomes in Iraq and Egypt rose well above the subsistence level and well above those for Roman and Byzantine Egypt in the centuries preceding the plague. This environment of high wages and high incomes contributed to and, in turn, was supported by the productivity increases associated with the Golden Age of Islam. As population levels began to recover first in Iraq and then in Egypt, real wages and per capita incomes began to come down.

ابوذر، یکی از صحابه‌ی برجسته‌ی پیامبر صلی الله علیه وسلم، از کارگرانش قابل تشخیص نبود، زیرا همه لباس یکسان می‌پوشیدند. هنگامی که از او دربارهٔ این موضوع پرسیدند، توضیح داد که پیامبر صلی الله علیه وسلم فرموده است: «خدمتگزارانتان برادران شما هستند که خداوند آنان را زیر دست شما قرار داده است. پس هر کس که برادرش زیر دست او باشد، باید او را از همان غذایی که خود می‌خورد بخوراند، و از همان لباسی که خود می‌پوشد بپوشاند، و او را به کاری که توانش را ندارد وادار نکند. و اگر کاری به او واگذار کردید، در آن به او یاری دهید.»۱۵۱ زندگی‌نامه‌نویسان روایت کرده‌اند که صحابی برجستهٔ دیگر، ابودرداء، حتی هنگامی که شترش در حال مرگ بود به او می‌گفت: «ای شتر، مرا نزد پروردگارت متهم مکن، زیرا هرگز بیش از توانت بر تو بار ننهادم!» عروة بن محمد، نوهٔ صحابی بزرگ دیگری، هنگام به عهده گرفتن حکومت یمن اعلام کرد: «ای مردم یمن! این شتر من است. اگر با چیزی بیش از آن از سرزمین شما بیرون روم، دزد هستم.»152

Abū Dharr , a leading Companion of the Prophet صلى الله عليه وسلم, could not be differentiated from his laborers as they wore identical clothing. When asked about this, he explained that the Prophet صلى الله عليه وسلم had said, “Your servants are your brothers whom Allah has placed under your authority. Whoever’s brother is under his authority should feed him with the same food he eats, clothe him with the same clothes he wears, and not burden him beyond his ability. And if you commission them with a task, then assist him.”151 Biographers report that another leading Companion, Abū al-Dardā’ , would even say to his riding mount as it died, “O camel, do not prosecute me before your Lord, for I never made you carry more than you could bear!” ‘Urwah ibn Muhammad , the grandson of another great Companion, declared upon assuming the governorship of Yemen, “O Yemenites! This here is my camel. If I exit your lands with anything more than it, then I am a thief.”152