اصلیترین دلیل نبوت، خود خداست، زیرا اوست که ما را بهطور فطری به جستوجوی او هدایت میکند و در پی آن، مدعیان نبوت را بررسی میکنیم تا فرصتی برای پیوند بهتر با او بیابیم. همه انسانها بهطور غریزی به وجود خدا باور دارند و میلی درونی برای کشف این قدرت برتر دارند که آن را بهشدت احساس میکنند. اگرچه هر تمدن بشری به پیشهورزی یا آموزش رسمی گرایش نداشته، اما هر یک به نوعی از عبادت متعهد بوده است. مردم در طول تاریخ ثبتشده چنین کردهاند و از این رو، مردمشناسان تاکنون جامعهٔ بومی بیخدایی نیافتهاند، و برخی دانشمندان امروز استدلال میکنند که باور به خدا یا قدرتی برتر در ژنهای ما سرشته شده است. حتی کمونیستهایی که دین را انکار کردند، لنین را با نصب مجسمههایش در همهجا تقدیس کردند و آثار او را همچون کتاب مقدس تلاوت میکردند. به همین ترتیب، ملحدان امروزی الگوی ثابتی از رفتارهای شبهدینی نشان میدهند و غالباً در پی شکلهای دیگری از معنویت هستند. برای نمونه، تنها حدود یک میلیون بزرگسال آمریکایی خود را پاگان یا ویکن میدانند، اما ۶۰ درصد شگفتانگیز آمریکاییها به دستکم یک باور «عصر جدید» معتقدند، مانند باور به ستارهشناسی و/یا فالگیران، یا این باور که اشیائی چون بلورها انرژی معنوی دارند. سرانجام، این اشتیاق مابعدالطبیعی که همه ما تجربه میکنیم، نیرویی نیرومند و همگانی است که خدا در درون ما آفریده و ما را به جستوجوی پیامبرانی وامیدارد که او برای هدایت ما به سوی خود برگزیده است. پیام آنان دربارهٔ خدا، عظمت او، هدایت او، و حقیقت این جهان و جهان آخرت چنان عمیق در ما طنینانداز میشود که خود را ناگزیر به ایمان مییابیم.
The primary proof of prophethood is God Himself, for it is He who guides us to intuitively seek Him out, and subsequently investigate the claimants to prophethood for an opportunity to better connect with Him. All people are instinctually driven to believe in the existence of God and have an innate impulse to discover this higher power which they sense so strongly. While not every human civilization was driven to develop craftsmanship or formal education, each one committed itself to some form of religious practice. People have done this throughout recorded history, and thus anthropologists have yet to find an indigenous society of atheists, and some scientists today argue that belief in God or a higher power is hardwired into our genes.4 Even communists who disavowed religion still deified Lenin by putting his statue everywhere and reciting his works as if they were scripture. Similarly, modern atheists exhibit a consistent pattern of quasi-religious behavior and are often found seeking alternate forms of spirituality. For instance, only about one million US adults identify as pagan or Wiccan, yet a staggering 60% of Americans ascribe to at least one “New Age” belief such as belief in astrology and/or psychics, or the belief that objects like crystals contain spiritual energy.5 Ultimately, this metaphysical yearning we all experience is a powerful, universal force, created within us by God, that drives us to seek out the prophets He elected to guide us to Him. Their message regarding God, His greatness, His guidance, and the reality of this life and the next resonates so deeply within us that we find ourselves compelled to faith.
ما نه تنها از راه یقین درونی به او و انگیزهٔ پیوند با او به سوی خدا رانده می‌شویم، بلکه با «اعتمادی» شگفتانگیز به توانایی خود برای یافتن او نیز رانده می‌شویم. مردم ممکن است این را درک نکنند که عقل، هرچند می‌تواند به وجود خدا، حکیم بودن و هدفمند بودن او استدلال کند، اما نمی‌تواند توضیح دهد که چرا ذهن ما در وهلهٔ نخست ابزاری قابل اعتماد برای استدلال است. هنگامی که رنه دکارت، عقل‌گرای بزرگ، سفر فکری خود را آغاز کرد، دریافت که شکّاکیت بی‌لگام او را در بی‌یقینی غرق خواهد کرد.
We are not just “driven to God” by an inner surety about Him and the impetus to connect with Him, but also by a fascinating “trust” in our ability to find Him. People may not appreciate that while reason may argue for God existing, being wise, and being purposeful, it cannot explain why our minds are reliable instruments of reason in the first place. When the rationalist René Descartes embarked on his intellectual journey, he realized that unbridled skepticism would drown him in uncertainty.
دکارت سپس به دنبال تضمینی بود که اطمینان دهد وجود ما واقعی است، همچنان که حواسی که ادراک میکنند واقعی‌اند و ذهن‌هایی که پردازش میکنند. چگونه می‌توانیم این احتمال را رد کنیم که ما صرفاً خیال‌پردازی یک موجود فرازمینی باشیم، و چه تضمینی وجود دارد که تفکر ما توسط شیاطین شرور دستکاری نشده باشد؟ دکارت ناگزیر شد به این نتیجه برسد که «اعتماد» در اینجا ضرورتی بنیادین است، که بدون آن هر شیوه‌ای از تفکر، پژوهش و تحلیل بیهوده خواهد بود. گزاره‌ی «می‌اندیشم، پس هستم» او بدون این لنگر بی‌پایه می‌ماند، و چیزی جز خود خدا شایستگی تکیه‌گاه قرار گرفتن برای آن را ندارد. در چارچوب دکارت باید بپذیریم که خدا فریبکار نمی‌تواند باشد، زیرا فریب نقص است؛ و از آنجا که او ما را با توانایی‌هایی برای رسیدن به حقایق یقینی مجهز کرده، پس باید در پی حقیقت باشیم. او می‌نویسد: «...که خورشید چنین و چنان شکلی دارد، یا آنچه کمتر به روشنی و تمایز تصور میشود، مانند نور، صدا، درد و امثال آن، یقینی است که با اینکه بسیار مشکوک و نامطمئن‌اند، با این حال تنها بر این پایه که خدا فریبکار نیست، و در نتیجه به من اجازه نداده است که هیچ نادرستی در عقیده‌ام وجود داشته باشد که توانایی اصلاح آن را هم به من نداده باشد، می‌توانم با اطمینان امیدوار باشم که نتیجه بگیرم که در درون خود وسیله‌ی رسیدن به حقیقت را حتی در اینجا دارم.»6
Descartes then sought a safeguard that would ensure that our existence is real, as are our senses that perceive, as are our minds that process. How can we dismiss the possibility that we are merely a figment of an extraterrestrial creature’s imagination, and what guarantee is there that our thinking is not manipulated by evil demons? Descartes was forced to conclude that “trust” was a fundamental necessity here, without which every mode of thought, investigation, and analysis would be pointless. His “I think therefore I am” proposition was adrift without this anchor, and nothing qualified to ground it but God Himself. In Descartes’ framing, we must accept that God cannot be a deceiver because deception is an imperfection, and since He has equipped us with the faculties to arrive at certain truths, then we should pursue truth. He writes, ...that the sun is of such and such a figure, etc., or which are less clearly and distinctly conceived, such as light, sound, pain and the like, it is certain that although they are very dubious and uncertain, yet on the sole ground that God is not a deceiver, and that consequently, He has not permitted any falsity to exist in my opinion which He has not likewise given me the faculty of correcting, I may assuredly hope to conclude that I have within me the means of arriving at the truth even here.6
اگرچه این ادعا که انسان می‌تواند هر «نادرستی» را اصلاح کند، برآورد بیش از حدی از توان عقل بشری است، دکارت درست می‌گفت که تا پیش از پذیرفتن این که خداوند مسئول توانایی ما در اندیشیدن درست است، هیچ استدلال عقلانی‌ای نمی‌تواند پیش برود. وقتی شکاکان در پی توضیحی برای خدا هستند، در حالی که خدا خود توضیح ما است، دور باطل اجتناب‌ناپذیر میشود. به همین دلیل است که یکی از نام‌های الهی در قرآن، «الحق» است: حقیقت نهایی، آن که بدون او هیچ حقیقت و واقعیتی ممکن نیست.۷ اندیشمندان نقاد این را تکیه‌گاه فلسفی ناگزیر خود خواهند شناخت، پناهگاهی در برابر جزم‌اندیشی و بنیادی که هر اثبات تجربی و عقلی باید بر آن استوار باشد. این تنها تضمین آن‌ها است که شیرین‌کاری‌های جدلی و زبان فریبنده هرگز به اسب تروای نفوذ نخواهند کرد که دفاع‌هایشان را درهم بشکند، جهان‌بینی‌شان را تباه کند و آن‌ها را در برابر نیش‌های شکاکیت افراطی، طعمه‌ای ناتوان سازد.8
While being given the ability to correct “any falsity” is an overestimation of the human intellect, Descartes was correct in realizing that without first conceding that God is responsible for our capacity to think straight, no rational arguments can follow. When skeptics seek an explanation for God, when God is the explanation for us, circular reasoning becomes inescapable. This is why one of God’s divine names in the Qur’an is al-Ḥaqq: the Ultimate Reality, the One without whom no truth or reality is possible.7 Critical thinkers will recognize this as their indispensable philosophical stronghold, a refuge against dogmatism, and the bedrock upon which all empirical and rational proofs must stand. It is their only guarantee that polemical acrobatics and fancy language will never become a Trojan horse that breaches their defenses, corrupts their worldview, and renders them powerless prey before the fangs of radical skepticism.8
بنابراین، در نهایت این خداست که شناخت خود را در درون ما آفریده، اشتیاقی سیرناپذیر برای پیوند با خود در ما نهاده، و به توانایی ما برای بررسی دلایلی که هر کس ادعا کند از جانب او سخن می‌گوید، اطمینان داده است.
Hence, it is ultimately God who created within us knowledge of Him, an insatiable appetite to connect with Him, and a confidence in our ability to investigate the proofs offered by anyone who claims to speak in His name.