نه امکان منطقی وجود خدایی قادر مطلق که معجزات را انجام دهد، و نه ادعاهای تاریخی درباره وقوع آنها، دلیلی بر این نیست که معجزاتی رخ داده است. باید شواهد قانعکننده‌ای در میان باشد و هیچ انسان عاقلی نباید روایات معجزات را بدون بررسی و نقد بپذیرد. همانطور که اغلب گفته می‌شود: «ادعاهای خارق‌العاده به شواهد خارق‌العاده نیاز دارند.» با این حال، باید تشخیص دهیم که آیا واقعاً برای پذیرش شواهد—هرچند خارق‌العاده—گشوده هستیم، یا بی‌چون‌وچرا به پیش‌فرض‌های خود پایبندیم.

Neither the logical possibility of an omnipotent God performing miracles, nor historical claims of their incidence, constitutes proof that miracles took place. There must be compelling evidence, and no sensible person should accept accounts of miracles without scrutiny. As is often said, “extraordinary claims require extraordinary evidence.” However, we must discern whether we are genuinely open to evidence—albeit extraordinary—or blindly committed to our presuppositions.

سازگاری آزمونی عالی برای سنجش است؛ آیا ما می‌پرسیم که آیا همه باورهای مشابهی که درباره زندگی و ایمان داریم همان معیارهای سخت‌گیرانه را برآورده می‌کنند، یا اینکه به‌خاطر تعصب یا شکاکیت افراطی، معیار دوگانه‌ای در اینجا راه یافته است؟ بسیاری از مردم امروز شاید ندانند که در واقع هیوم‌گرا هستند: طبیعت‌گرایانی جزمی که معتقدند هیچ میزانی از شواهد تاریخی برای معجزات هرگز کافی نیست و اینکه هیچ چیزی جز آنچه شخصاً تجربه می‌کنیم قابل اثبات نیست. سازگاری ایجاب می‌کند که بپذیریم هیچ‌کس در واقع فقط آنچه را که خودش تجربه کرده به‌عنوان دلیل نمی‌پذیرد. چنین موضعی مستلزم انکار هر نقشه‌ای است که خودمان ترسیم نکرده‌ایم و هر واقعیت علمی‌ای که شخصاً ثابت نکرده‌ایم.

Consistency is an excellent litmus test; do we question whether all similar convictions we hold about life and faith meet the same stringent criteria, or has a double standard snuck in here due to prejudice or extreme skepticism? Many people today may not realize that they are actually Humeans: dogmatic naturalists who believe no amount of historical evidence for miracles can ever suffice, and that nothing at all is provable except that which we personally experience. Consistency necessitates acknowledging that nobody actually only accepts what they have experienced themselves as evidence. Such a position would entail denying every map we have not charted ourselves and every scientific fact we have not personally established.

افراد عاقل و متعادل می‌پذیرند که شهادت، و تأیید آن، قابل قبول‌اند به‌عنوان دلیلی بر این‌که یک واقعه یا امری قطعاً درست است یا احتمالاً درست است.

Rational and balanced people accept that testimony, its and its corroboration, are acceptable as evidence that a fact or event is certainly true or likely true.

علم حدیث در سنت فکری اسلامی یک علم ابزاری است که برای راستی‌آزمایی گزارش‌هایی درباره پیامبر محمد صلى الله عليه وسلم به کار می‌رود و از این رو در هر بحثی درباره معجزات محوری است. این فرایند منحصربه‌فرد و پیچیده، حاصل تعامل هفت زیرشاخه است که همگی برای اثبات، فراتر از هر شک معقول، زنجیره نقل هر روایت طراحی شده‌اند. سرانجام تنها بخش کوچکی از این روایات منقول، این فرایند سخت‌گیرانه را پشت سر می‌گذارد و «صحیح» شمرده می‌شود، اما محدثان به همین‌جا بسنده نکردند. روایات صحیح بیش از این به دو دسته تقسیم شدند: متواتر (فراوان‌هم‌سو) و آحاد (یگانه). روایات متواتر آن‌هایی هستند که در هر طبقه از نقل، شمار زیادی راوی آن را نقل کرده‌اند، به‌گونه‌ای که تصور اشتباه همه آنان یا توطئه همه‌شان برای جعل، ناممکن است. اما روایات آحاد، هنگامی که صحیح باشند، روایاتی هستند که به‌طور قابل اعتماد نقل شده‌اند بی‌آن‌که شرایط تواتر را داشته باشند؛ از این رو بیشتر محدثان بر این باورند که این روایات بر پایه غلبه ظن (احتمال بیشتر) استوارند و نه علم یقینی. با این حال، همین اکثریت، روایات آحاد را شایسته پذیرش بیشتر از رد کردن می‌دانند، به دلیل اعتمادپذیری زنجیره‌های نقلشان و این واقعیت که همه انسان‌های خردمند در نبود یقین، بر پایه احتمال بیشتر عمل می‌کنند.

The discipline of Hadith is an instrumental science in the Islamic intellectual tradition, invested in verifying reports about the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم, and hence central to any discussion of miracles. It is a unique and sophisticated process involving the interplay of seven sub-disciplines, all engineered to establish beyond a reasonable doubt the transmission chain for each narration. Ultimately, a tiny fraction of these transmitted narrations survives the rigorous process to be classified as “authentic,” but Hadith scholars did not stop there. Authentic narrations were further categorized as mutawātir (abundantly concurring) or āḥād (solitary). Mutawātir reports are those narrated by many narrators in each layer of their transmission, making it inconceivable that they were all mistaken or had all colluded on a forgery. Āḥād reports—when authentic—are those transmitted reliably but without meeting the criteria of mutawātir, hence most Hadith scholars believe they involve preponderance (greater likelihood) as opposed to certain knowledge. However, this majority simultaneously deems āḥād reports worthier of being accepted than discarded, due to the reliability of their chains of transmission and the fact that all sensible people act on greater likelihood in the absence of certainty.

معجزاتی که به دست پیامبر محمد صلی‌الله‌علیه‌وسلم رخ داده‌اند، از مفاهیم متواتر هستند؛ یعنی کثرت فراوان گزارش‌ها باعث می‌شود که در اصل نتوان آن را انکار کرد، حتی اگر برخی از روایت‌های خاص به‌تنهایی متواتر نباشند. وقوع جنگ جهانی اول نمونه‌ای ساده از یک مفهوم متواتر است؛ همخوانی شواهد و گواهی‌های فراوان درباره‌ی آن موجب می‌شود که تأیید اینکه هر گزارش خاصی از آن قابل راستی‌آزمایی است یا نه، اهمیت چندانی نداشته باشد. انکار یک مفهوم متواتر همانند آن است که کسی تا زمانی که بشر ماشین زمان اختراع نکرده و خودش به گذشته سفر نکرده، وجود تمدن‌های مایا، اینکا یا آزتک را تأیید نکند. تا آن زمان، چنین فردی احتمال اینکه همه‌ی گزارش‌ها درباره‌ی این تمدن‌ها توطئه‌ای فراتاریخی باشد را جدی می‌گرفت؛ شبیه به آنچه امروزه انجمن زمین تخت از آن دفاع می‌کند.

Miracles occurring at the hands of Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم is a mutawātir concept, meaning the sheer multitude of reports make it uncontestable in principle, even if some specific accounts are not independently mutawātir. The occurrence of World War I is a simple example of a mutawātir concept; the concurrence of abundant testimony about it renders it inconsequential whether any particular report of it having taken place is verifiable. Rejecting a mutawātir concept would be tantamount to someone refusing to confirm that Mayan, Inca, or Aztec civilizations existed until humans invent a time machine and travel back in time themselves. Until then, this person would be willing to entertain the possibility of all reports of these civilizations being a transhistorical conspiracy—similar to what the Flat Earth Society champions today.

بنابراین اسلام پیش از آنکه سخنی یا کاری (مانند یک معجزه) را به کسی نسبت دهد، وجود یک زنجیره‌ی نقل قابل اثبات را لازم می‌داند.

Islam therefore requires a demonstrable chain of transmission before attributing a statement or action (like a miracle)

به پیامبرش صلی الله علیه وسلم، برخلاف بسیاری از روایت‌های معجزه در سنت‌های دیگر که زنجیره‌ی نقل ندارند و صرفاً بر ایمان استوارند. عالمان مسلمان اغلب به این تمایز مهم اشاره می‌کنند و بر این نکته تأکید دارند که هر انسان صادقی را وادار می‌کند که میان معجزات حضرت موسی و عیسی تفاوت نگذارد، زیرا تاریخی‌بودن آن‌ها تقریباً یکسان است (هیچ‌یک به‌طور محکم به شاهدان عینی بازنمی‌گردد)، و نخست معجزات پیامبر محمد صلی الله علیه وسلم را بپذیرد، چرا که تاریخی‌بودن آن‌ها بسیار قوی‌تر است. ابن قیم در إغاثة اللهفان می‌گوید: «اگر این [ناهمگونی] در معجزات این دو فرستاده وجود داشت، افزون بر دوری زمان آن‌ها و پراکندگی امتشان در جهان و سرانجام از میان رفتن معجزاتشان، پس درباره‌ی نبوت محمد صلی الله علیه وسلم و معجزات و نشانه‌هایش چه باید گمان برد، در حالی که زمان او نزدیک‌تر بود، شمار معجزاتش از هزار فراتر می‌رفت، به دست پاک‌ترین و بزرگوارترین افراد نقل شده، و این نقل در هر سده، از راه تواتر (نقل فراوان و همگون) به ما رسیده است؟»353

to its Prophet صلى الله عليه وسلم, unlike the many other accounts of miracles in other traditions which lack a chain of transmission and are only predicated on faith. Muslim theologians often highlight this important distinction, and how it compels every honest person to not differentiate between the miracles of Prophet Moses and Jesus  because of their comparable historicity (none solidly traceable to eyewitnesses), and first accept the miracles of Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم since their historicity is far stronger. Ibn al-Qayyim says in Ighāthat al-Lahfān, If this [inconsistency] was the case with the miracles of these two messengers, alongside how long ago that was, and how fragmented their nations became in the world, and the eventual disappearance of their miracles, then what should be assumed regarding the prophethood of Muhammad صلى الله عليه وسلم and his miracles and signs when they were more recent, exceeded one thousand in number, were transmitted by the most pure and honorable individuals ever, and when this transmission was conveyed by tawātur (abundant concurrence) one century after another?353

محمد ﷺ همچنین معتبرترین گواه بر معجزات پیامبران پیشین است و شایسته‌ترین کسی است که به اختلافات پیرامون آن‌ها پایان دهد.

Muhammad صلى الله عليه وسلم would additionally be the most authoritative confirmer of the miracles of the previous prophets and the most qualified to put an end to the controversies surrounding them.