مسلمانان بر این باورند که رسالت پیامبر محمد ﷺ با معجزات مادی پشتیبانی می‌شد که نسلی با درستی اخلاقی برجسته آن‌ها را مشاهده و نقل کرده است. این فصل برخی از معتبرترین معجزاتی را که به‌صورت صحیح نقل شده‌اند بررسی خواهد کرد، و پیش از آن، کارکرد، امکان‌پذیری و قابل اثبات بودن معجزات را به‌طور کلی می‌سنجد.

Muslims believe that the Prophet Muhammad’s صلى الله عليه وسلم ministry was supported by physical miracles that were witnessed and reported by a generation of superb moral integrity. This chapter will feature some of the most authentically transmitted miracles, after assessing the utility, plausibility, and provability of miracles in the first place.

اگرچه قرآن بزرگ‌ترین معجزهٔ پیامبر ﷺ است و به‌تنهایی برای معجزه بودن کافی است، این امر نفی نمی‌کند که خداوند افزون بر آن، نشانه‌های معجزه‌آسای فراوان دیگری نیز به او عطا فرموده است.345

While the Qur’an is the Prophet’s صلى الله عليه وسلم greatest miracle, and certainly sufficient on its own as a miracle, this does not negate that God gave him many other miraculous signs along with it.345

به عبارت دیگر، یقین به نبوت محمد صلى الله عليه وسلم وابسته به انجام معجزات از سوی ایشان نیست، اما گزارش‌های تاریخی معتبر درباره این معجزات، وقوع آن‌ها را غیرقابل انکار و عاملی نیرومند در پرورش یقین می‌سازد. البته مؤمن همیشه تشویق می‌شود که از راه تأمل، کسب دانش و پاک‌سازی دل، به مراتب بالاتری از یقین دست یابد تا آنکه حقیقت را از خود پیام اسلام مشاهده کند. با این همه، نباید این واقعیت را دست‌کم گرفت که برخی افراد از نظر ساختار روانی و معنوی‌شان، بهتر آن‌اند که از «راه معجزات» به دروازه‌های ایمان برسند. ابن قیم می‌نویسد: «راه‌های هدایت متنوع است؛ این رحمت و لطف خداوند به بندگانش است، به سبب تفاوت در بینش عقلی، ذهنی و معنوی آنان.» سپس نمونه‌هایی می‌آورد از کسانی که با شناخت حقیقت در خود پیام، به سبب پاکی فطرت خویش هدایت شدند، مانند ابوبکر الصدیق، و کسانی که حقیقت را از راه اخلاق بی‌عیب آورنده آن صلى الله عليه وسلم دریافتند، مانند خدیجه بنت خویلد. گروه سومی از مردم به‌واسطه معجزات به ایمان رسیدند، و گروه چهارمی تحت تأثیر پیروزی‌ها و موفقیت‌های دوران زندگی پیامبر قرار گرفتند، و گروه پنجمی تنها از رهبرانی پیروی کردند که خود به جمع مسلمانان پیوسته بودند.

In other words, conviction in the prophethood of Muhammad صلى الله عليه وسلم is not dependent on his performance of miracles, but historically reliable reports of these miracles make their occurrence undeniable and a powerful cultivator of conviction. Of course, the believer is always encouraged to pursue higher states of conviction through contemplation, seeking knowledge, and purifying their heart until they can witness the Truth through the message of Islam itself. However, we should not underestimate the fact that some people’s psychospiritual makeup better orients them to traverse the “miracles avenue” to the gates of faith. As Ibn al-Qayyim writes, “The paths to guidance are diverse, as a mercy and kindness from God to His servants, due to the variation in their intellectual, mental, and spiritual insights.”346 He then proceeded to give examples of how some are guided by recognizing the truth in the message itself, due to the purity of their own nature, such as Abū Bakr al-Ṣiddīq , and some recognized the truth through the impeccable character of its bearer صلى الله عليه وسلم, such as Khadījah bint Khuwaylid . A third segment of humanity was brought to faith by God through miracles, while a fourth was impressed by the triumphs and successes of the Prophet’s lifetime, and a fifth group simply followed its leaders who joined the fold of Islam.

علاوه بر اینکه معجزات برخی افراد را به ایمان می‌آورند، ایمانِ موجود را نیز تقویت می‌کنند؛ زیرا کسانی که این داستان‌ها را می‌خوانند، عشق، احترام و تحسینی عمیق نسبت به پیامبر محمد ﷺ در دلشان پدید می‌آید. تأمل در رحمت خداوند و یاری‌اش به مؤمنان، به انسان با ایمان اطمینانی استوار به تدبیر الهی و کمک در هنگام سختی و دشواری می‌بخشد. خواندن و باور داشتنِ واقعیتِ قدرت مطلقه الهی، آن‌گونه که در این معجزات آشکار شده، انسان را قادر می‌سازد که بزرگ بیندیشد، مرزهای خود را پیش براند و باورهای محدودکننده را از خود دور کند. انسان درمی‌یابد که نظمِ طبیعی، که به ظاهر ثابت است، در واقع کاملاً وابسته به خواست الهی است.

In addition to bringing some people to faith, miracles augment existing faith by instilling in those who read these stories immense love, respect, and admiration for the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم. Reflecting on God’s mercy and aid to the believers grants the faithful a firm confidence in divine providence and help in times of hardship and difficulty. Reading and believing in the reality of divine omnipotence as manifested through these miracles enables a person to dream big, pushing their boundaries, and shaking off self-limiting beliefs. One recognizes that the natural order, seemingly fixed, is in fact entirely contingent on divine will.

این که معجزات چه فایده‌ای دارند، و چرا کم‌رنگ جلوه دادن آن‌ها برای این‌که عقلانی و پیچیده به نظر برسیم، خدمتی بزرگ به بسیاری از جویندگان صادق نیست. اما کسانی که تنها به دنبال تأیید باورهای پیشین خود هستند، قرآن خود تصریح می‌کند که معجزات برای کسانی که حاضر به باور کردن آن‌ها نیستند بی‌اثر است، حتی اگر آن‌ها را با چشم خود ببینند. خداوند می‌فرماید: «و اگر دری از آسمان بر ایشان می‌گشودیم و در آن بالا می‌رفتند، قطعاً می‌گفتند: جز این نیست که چشمان ما مست شده است، بلکه ما گروهی جادوزده‌ایم.»۳۴۷ قرآن این واکنش را به معجزات از سوی ذهن‌های شکاک در طول اعصار بارها توصیف می‌کند و توضیح می‌دهد که چرا برخی پس از مشاهده‌ی معجزات خود پیامبر ﷺ باز هم اسلام را رد کردند.

This is the utility of miracles and why deemphasizing them to appear more rational and sophisticated is a great disservice to many sincere seekers. As for those solely interested in validating their preexisting beliefs, the Qur’an itself asserts that miracles are futile for those not willing to believe them, even if they were to witness them with their own eyes. Allah says, “And [even] if We opened to them a gate from the heaven and they continued therein to ascend, they would say, ‘Our eyes have only been dazzled. Rather, we are a people affected by magic.’”347 The Qur’an repeatedly describes this response to miracles from skeptical minds across the ages and explains why some still rejected Islam after witnessing the Prophet’s صلى الله عليه وسلم miracles themselves.

این امر صحت یک دیدگاه معرفت‌شناختی کلیدی را که قرآن مطرح می‌کند نشان می‌دهد؛ یعنی بی‌ثمر بودن شک‌گرایی به‌عنوان رویکردی به دانش. حتی روشن‌ترین نشانه‌ها و معجزات نیز اگر کسی حاضر باشد به حواس خود شک کند و واقعیت را یکسره زیر سؤال ببرد، می‌تواند مورد تردید قرار گیرد.

It demonstrates the veracity of a key epistemological perspective that the Qur’an postulates—namely, the futility of skepticism as an approach to knowledge. Even the clearest signs and miracles can be doubted if a person is willing to be skeptical of their own senses and question reality entirely.

اما از آنجا که زمانهٔ پستمدرن ما نسبت به روایتهای دینی و سنتی از امر فراطبیعی بدگمانی بیشتری دارد تا هر دوره دیگری در تاریخ بشر، بیایید نخست با رفع برداشتهای نادرستی آغاز کنیم که عموماً رایجاند: اینکه معجزات یا از نظر منطقی محال هستند یا از نظر تاریخی غیرقابلاثبات.

But, because our postmodern times harbor greater suspicion against religious and traditional accounts of the supernatural than any other period in human history, let us first begin with dispelling the commonly held misconceptions that miracles are either logically impossible or historically unprovable.