برای بیشتر کسانی که معتقدند خداوند آفریننده جهان است و در جهان همچنان فاعلی بااراده باقی است، توانایی خداوند بر انجام معجزات—یا بر توانا ساختن دیگران برای انجام آنها—پذیرفتنی است. زیرا اگر خداوند قوانین طبیعت را آفریده، منطقاً نتیجه می‌شود که او مقید به نظامی که خود طراحی کرده نیست، بلکه می‌تواند رویدادهایی را خارج از آن نظام پدید آورد. معجزات تنها برای خداناباوران (که به هیچ خدایی باور ندارند) و دئیست‌ها (که به خدایی غیرمداخله‌گر قائلند) مشکل‌ساز است؛ و آن دو ممکن است از آشنایی با دلایل وجود الله در قرآن و سنت احساس تازگی کنند.348

For the majority of people who believe that God is the Creator of the universe and remains a willful agent in the world, God’s ability to perform miracles—or to enable others to perform them—is easy to accept. After all, if God created the laws of nature, it logically follows that He is not bound by the system He designed but can also bring about occurrences outside of that system. Miracles are only problematic for atheists (who believe in no God) and deists (who posit a non-intervening God), both of whom may find it refreshing to familiarize themselves with the case for Allah’s existence in the Qur’an and Sunnah.348

در حالی که اعتقاد به معجزات در جوامع مسیحی امری معمول بود، گذار به مدرنیته به سوی موضعی شکاکانه‌تر نشانه رفت. طبیعت‌گرایان مکانیکی در اندیشه روشنگری، طبیعت را به‌عنوان نظامی بسته و «افسون‌زدایی‌شده» توصیف کردند و قوانین طبیعی را از خداوند جدا دانستند.349

While belief in miracles was standard in Christian societies, the transition to modernity signaled a shift toward a more skeptical stance. The mechanical naturalists of Enlightenment thought painted a “disenchanted” view of nature as a closed system, describing natural laws as disconnected from God.349

در نهایت، آنان از هرگونه اشاره به مداخلهٔ معجزه‌آسا سخت بیزار بودند. مفهوم معجزات معمولاً به این دلیل رد می‌شد که «غیرعلمی» تلقی می‌شد. شاید برجسته‌ترین پیشگامان این دیدگاه، باروخ اسپینوزا، عقل‌گرای هلندی (د. ۱۶۷۷م)، و دیوید هیوم، تجربه‌گرای اسکاتلندی (د. ۱۷۷۶م) بودند. هر دو با استدلال‌های گوناگون امکان معجزات را رد کردند، که همگی یا دچار خطاهای واقعی‌اند، یا از نظر منطقی ناسازگارند، یا ربطی به معجزات پیامبر محمد ﷺ ندارند. اسپینوزا در «رسالهٔ الهیاتی-سیاسی» خود استدلال کرد که اعتقاد به معجزات چیزی جز بازماندهٔ ذهن ساده‌لوح پیشامدرن نیست که از تفسیر پدیده‌های طبیعی ناتوان بود، و نه معنای مورد نظر متون تورات. تحقیر او نسبت به معجزات قابل انتظار است، زیرا مفهوم «مداخلهٔ فراطبیعی» با جهان‌بینی فلسفی عقل‌گرایی که بر عصر او سلطه داشت و به زودی روشنگری اروپا را پدید آورد، در تضاد تلقی می‌شد. با این حال، شور افسارگسیختهٔ اسپینوزا برای ابطال اصل امکان معجزات، با زیرکی معمول او در تضاد است. برای نمونه، او تلاش می‌کند هر روایت صریح کتاب مقدس از معجزات را به این صورت توضیح دهد که در واقع معجزه‌آسا نبوده است. حتی ادعا کرد که هر معجزهٔ فرضی را می‌توان پدیدهٔ طبیعی بدفهم‌شده دانست.

Ultimately, they had a profound aversion to any suggestion of miraculous intervention. The notion of miracles was commonly rejected because they were “unscientific.” Perhaps the most notable vanguards of this view were the Dutch rationalist Baruch Spinoza (d. 1677) and the Scottish empiricist David Hume (d. 1776). Both used various arguments to reject the possibility of miracles, all of which suffer from either factual errors, logical inconsistency, or irrelevance to the miracles of the Prophet Muhammad .صلى الله عليه وسلم In his Theological-Political Treatise, Spinoza argued that belief in miracles was but a remnant of the naive premodern mind, its inability to interpret natural phenomena, and not the intended meaning behind passages in the Torah. His contempt for miracles is expected, as the idea of “supernatural intervention” was perceived to be at odds with the philosophical outlook of rationalism that dominated his era and soon produced the European Enlightenment. However, Spinoza’s unbridled zeal to disprove the very possibility of miracles is contrary to his usual astuteness. For instance, he attempts to explain away every explicit biblical account of miracles as not actually miraculous. He even claimed that every supposed miracle can be seen as a misunderstood natural phenomenon.

اگرچه جهل و خرافه بعضی افراد را به طبقه‌بندی زودهنگام برخی رویدادها به‌عنوان معجزه سوق داده است، چه شواهد علمی‌ای نشان می‌دهد که عصاها به مار تبدیل می‌شوند، افراد نابینای مادرزاد می‌توانند بینایی خود را بازیابند، یا ماه می‌تواند شکافته و سپس بازگردانده شود؟ به گفته اسپینوза، از آنجا که دانش ما از طبیعت ناقص است، هیچ راهی برای ادعای معجزه‌آسا بودن یک رویداد خاص وجود ندارد، زیرا ممکن است توضیح طبیعی‌ای داشته باشد که هنوز کشف نشده است. اسپینوزا فرض می‌کرد که رویدادهای غیرقابل توضیح تنها باید ما را به بازنگری در درک خود از قوانین طبیعت وادار کنند. با این حال، فلسفه علم مدرن استدلال اسپینوزا را مغالطه‌آمیز می‌داند؛ قوانین بنیادین طبیعت هنگام وقوع معجزات بازنویسی نمی‌شوند. زنده شدن معجزه‌آسای پرنده‌ای از لاشه‌ای متلاشی‌شده، نیازی به بازنگری در دانش ما درباره فروپاشی طبیعی اجساد ندارد.

While ignorance and superstition have certainly driven some people to prematurely classify some events as miracles, what scientific evidence suggests that staffs can be transformed into snakes, people blind from birth can have their sight restored, or that the moon can be split and restored? According to Spinoza, since our knowledge of nature is incomplete, there is no way to assert that a particular event is miraculous since it may have a yet-undiscovered natural explanation. Spinoza presumed that inexplicable occurrences should simply require us to rewrite our understanding of the laws of nature. However, modern philosophy of science considers Spinoza’s argument fallacious; the fundamental laws of nature are not rewritten when miracles occur. A bird being miraculously resurrected from a disassembled carcass350 does not require us to revise our knowledge of the natural decay of corpses.

علاوه بر این اعتراض معرفت‌شناختی به معجزات، اعتراض دیگری که اسپینوزا مطرح کرد جنبه‌ای شبه‌الهیاتی و هستی‌شناختی داشت:

Aside from this epistemological objection to miracles, another objection Spinoza raised was quasi-theological cum ontological:

«اگر کسی ادعا کند که خداوند بر خلاف قوانین طبیعت عمل می‌کند، به‌ناچار باید بپذیرد که خداوند بر خلاف طبیعت خویش عمل کرده است.»351 اما این استدلال کاملاً مبتنی بر پذیرش تصور فقیرانهٔ اسپینوزا از خداوند است. اسپینوزا خداوند را چیزی جز خود طبیعت نمی‌دانست (دیدگاهی که خداوند را چنان محدود می‌کند که بسیاری معتقدند باورهای اسپینوزا در اساس با الحاد تفاوتی ندارد). بر پایهٔ چنین دیدگاهی، البته به نظر می‌رسد که طبیعت با خود در تناقض باشد امری بی‌معناست. اما آنگاه که خداوند فرمانروای مطلق همهٔ موجودات است، کسی که می‌گوید «باش» و چیزی پدید می‌آید، هیچ دلیل عقلی‌ای بر رد این امر وجود ندارد که خداوند در آفرینش خود مداخله کند و دامنهٔ برخی از قوانین طبیعی را که خود مقرر فرموده است محدود سازد.

“If anyone asserted that God acts in contravention to the laws of nature, he, ipso facto, would be compelled to assert that God acted against His own nature.”351 But this argument is entirely contingent upon accepting Spinoza’s impoverished conception of God. Spinoza considered God as nothing other than nature itself (a view that limits the Divine so severely that many are convinced that Spinoza’s beliefs are essentially no different from atheism). On such a view, certainly it would seem absurd for nature to contradict itself. But when God is the Supreme Master of all in existence, who says “Be” and something comes into existence, then there is no rational objection to God intervening in His creation and delimiting the scope of some of the natural laws that He has ordained.

جالب است که اسپینوزا نیز مدعی بود اگر معجزات واقعیت داشته باشند، این امر به آن معناست که خداوند جهانی ناقص آفریده که باید پیوسته آن را ترمیم کند. این دیدگاه نه تنها با نظر او مبنی بر این‌که معجزات باید فهم ما از قوانین طبیعت را بازنگری کنند در تضاد است، بلکه نوعی استدلال کاهشی (مغالطه‌ی مرد نی‌نشین) نیز به شمار می‌آید که در آن موضعی رد می‌شود که در واقع هیچ کس به آن باور ندارد. مؤمنان ادعا نمی‌کنند که هدف معجزات، اصلاح جهانی ناقص است.

It is interesting that Spinoza also asserted that if miracles were true, they would imply that God created a flawed world that He had to keep repairing. Not only does this contradict his view that miracles should make us revise our understanding of natural laws, but it also constitutes a strawman argument whereby a position no one actually holds is refuted. Believers do not claim that the purpose of miracles is to fix a flawed world.

بلکه آنان بر این باورند که کسی که این جهان و قوانینی را که بر آن حاکم است آفریده، می‌تواند آن قوانین را تعلیق کند.

Rather, they believe that the One who created this world and the laws that govern it can also suspend them.

ضعفِ نقدِ اسپینوزا آشکار بود. تنها پس از آنکه هیوم کتابِ «پژوهشی درباره‌ی فهمِ انسانی» را منتشر کرد، بحث‌ها درباره‌ی امکانِ منطقی و علمیِ معجزات شدت گرفت. نه‌تنها استدلال‌های هیوم دقیق‌تر بود، بلکه پارادایم‌های غالبِ عصرِ روشنگری، مانند شکاکیت و طبیعت‌گرایی، زمینه را برای پذیرشِ گسترده‌ترِ دیدگاه‌های او فراهم می‌کرد. هیوم ادعا کرد که شواهدِ پیوسته‌ی یکنواختیِ طبیعت ما را وادار می‌کند که حتی قوی‌ترین گواهیِ هر رویدادِ فراطبیعیِ لحظه‌ای را کنار بگذاریم، زیرا این گواهی بنا به تعریف با قوانینِ اثبات‌شده‌ی طبیعت در تعارض است.

The weakness of Spinoza’s critique was evident. It was only after Hume published his Inquiry Concerning Human Understanding that debates surrounding the logical and scientific possibility of miracles intensified. Not only were Hume’s arguments more refined, but prevailing paradigms of the Enlightenment era such as skepticism and naturalism were conducive to a wider embrace of his views. Hume alleged that we are forced by continuous evidence of nature’s uniformity to dismiss even the strongest testimony of any momentary supernatural event, since it would, by definition, violate the proven laws of nature.

او این موضع را با نبود شواهد تاریخی برای هیچ معجزهٔ مشخصی، و با شمار زیاد مؤمنانی که معجزات را به نفع آموزه‌های متعارض خود ادعا می‌کنند، تقویت کرد. اینکه مکانیسم منحصربه‌فرد انتقال دانش در اسلام چگونه ملاک شواهد تاریخی را برآورده می‌کند، به‌زودی بحث خواهد شد، اما این واقعیت که ادیان مختلف روایت‌های متفاوتی ارائه می‌دهند، دلیلی برای کنار گذاشتن همهٔ آن‌ها نیست. چنین کاری مطالعهٔ تاریخ را بی‌فایده می‌کرد، زیرا غربال کردن گزارش‌های متعارض و سنجیدن آن‌ها با یکدیگر، روش هر مورخی است. حتی خود هیوم نیز همین شیوه را به کار گرفت، آنجا که شهادت مستمر طبیعت را قوی‌تر از روایت‌های جداگانهٔ معجزات دانست. اما استدلال هیوم دربارهٔ برتری علم تجربی بر شهادت تاریخی، از چارچوب فلسفی او سرچشمه می‌گیرد که در عمل، چارچوب یک不可知‌گرا یا ملحد بود. در مقابل، خداباوران معجزات را همانند پدیده‌های طبیعی می‌دانند، از این جهت که هر دو از جانب خداوند سرچشمه می‌گیرند. همان‌گونه که جهان به فرمان خداوند آغاز شد و قوانین آن به امر او جریان دارد، معجزات نیز گاهی به خواست خداوند در آن رخ می‌دهند. واقعیت معجزات در نهایت گسترشی از واقعیت الهی است؛ همان‌گونه که خداوند با قوانین درخشان طبیعت، هستی و عظمت خود را نشان داد، با گاه‌به‌گاه نقض این همان قوانین به شیوه‌هایی شگفت‌انگیز، قدرت مطلق و درستی فرستادگانش را نیز آشکار ساخت. سرانجام، «قوانین طبیعت» صرفاً توصیفی از جهان چنان‌که ما آن را تجربه می‌کنیم هستند، نه تجویزی ضروری از چگونگی عملکرد آن. بنابراین معجزات می‌توانند صرفاً استثنایی بر نظم غالب طبیعت باشند؛ مخالف آن، اما نه متناقض با آن. این امر ما را از پیش‌فرض ناسازگاری هیوم رها می‌کند و پژوهش ما را از امکان منطقی معجزات به مستندسازی تاریخی آن‌ها منتقل می‌سازد.352

He further justified this by the lack of historical evidence for any one miracle, and by the multitude of the faithful who claim them in support of their conflicting doctrines. How Islam’s unique mechanism of knowledge transmission satisfies the criterion of historical evidence will be discussed shortly, but the fact that different religions offer different accounts does not justify dismissing them all. Doing so would render the very study of history useless, since sifting through conflicting reports and weighing them against one another is every historian’s methodology. Even Hume himself followed this protocol when he considered nature’s ongoing testimony stronger than individual accounts of miracles. As for Hume’s argument for the superiority of empirical science over historical testimony, this stems from his philosophical framework which was effectively that of an agnostic or atheist. Theists, on the other hand, perceive miracles as identical to natural phenomena, in that both originate with God. Just as the universe began by the command of God, and its laws run as ordered by God, miracles can sometimes occur in it by the will of God. The reality of miracles is ultimately an extension of the divine reality; just as God evidenced His existence and magnificence through the brilliant laws of nature, He evidenced His omnipotence and the integrity of His messengers through occasionally breaching these same laws in mind-boggling ways. Finally, the “laws of nature” are a mere description of the world as we experience it, not a necessary prescription for how it must function. Miracles can, therefore, simply be exceptions to the predominant natural order, contrary to it but not contradictory. That would deliver us from Hume’s presumption of irreconcilability and shift our investigation from the logical possibility to the historical documentation of miracles.352