ای فرزندان آدم، هنگام هر سجده‌گاهی زینت خود را برگیرید، و بخورید و بیاشامید، اما اسراف مکنید. همانا او اسراف‌کنندگان را دوست نمی‌دارد.234

O children of Adam, take your adornment at every place of prostration, and eat and drink, but be not excessive. Indeed, He likes not those who commit excess.234

این دستورات الهی بدون قید و شرط نبودند. بلکه پیامبر محمد صلى الله عليه وسلم جزئیات دقیقی را دربارهٔ خوراک، نوشیدنی و پوشاک بیان فرمودند. برای نمونه، قرآن کریم خوردن گوشت خوک را بر مسلمانان حرام کرده، مگر در صورت ضرورت شدید که آنان را به آن وادار کند؛ و این حکم در کتاب مقدس نیز آمده است.235 236 پیامبر صلى الله عليه وسلم مسلمانان را (نه به صورت حرام) از خوردن گوشت گاو برحذر داشتند تا از عوارض پزشکی آن در امان بمانند. در یکی از احادیث آمده است: «برای شما شیر گاو را تجویز می‌کنم، زیرا گاو از همهٔ گیاهان می‌چرد و در آن شفای هر بیماری است.» و در گزارشی دیگر در همین زمینه آمده است: «و از گوشت گاو دوری کنید، زیرا که سبب بیماری است.»237 زیان‌های زیاده‌روی در مصرف گوشت گاو در سال‌های اخیر امری شناخته‌شده است.

These divine instructions were not left unqualified. Rather, nuanced detail was provided by the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم regarding food, drink, and dress. For instance, the Qur’an forbids Muslims from eating pork unless a dire necessity compels them,235 a prohibition which is also biblical.236 Muslims were also discouraged (not forbidden) by the Prophet صلى الله عليه وسلم from eating beef to avoid medical complications. In one hadith, “I prescribe for you cows’ milk, for they eat from all the herbs, and it contains a cure for every disease.” In another related report, “And stay away from cow meat, for it is a cause of disease.”237 The harms of excessive beef are common knowledge of late.

نه تنها نوع غذا، بلکه مقدار آن نیز مورد توجه قرار گرفته است. پیامبر ﷺ فرمود: «هیچ انسانی ظرفی را بدتر از شکمش پر نمی‌کند.»

Not only was the kind of food addressed, but the amount as well. The Prophet صلى الله عليه وسلم said, No human being fills any vessel worse than his stomach.

برای فرزند آدم همین بس است که چند لقمه بخورد تا پشتش را راست نگه دارد. و اگر ناچار است بیشتر بخورد، پس یک سوم برای غذا، یک سوم برای نوشیدنی و یک سوم برای هوا باشد.238

It is sufficient for the son of Adam [to eat] a few mouthfuls, to erect his spine (i.e., sustain him). But if he must [eat more], then let one third be for food, one third for drink, and one third for air.238

در گامی فراتر، پیامبر ﷺ به مسلمانان راهنمایی عملی برای کم‌خوری داد و ایشان را از حالت انتزاعی این توصیه به کاربردهای عملی رساند. انس بن مالک روایت می‌کند که پیامبر ﷺ از نوشیدن در حال ایستاده نهی فرمود، و [انس افزود] که خوردن در حال ایستاده حتی بدتر است.۲۳۹ این توصیه درباره خوردن و نوشیدن آگاهانه، کلیدی اثبات‌شده برای پرهیز از خطرات پرخوری و چاقی است.240

Taking it a brilliant step further, Muslims were given by their Prophet صلى الله عليه وسلم a roadmap to eating less, transitioning them from the abstract to practical applications of this guidance. Anas ibn Mālik  reports that the Prophet صلى الله عليه وسلم forbade them from drinking while standing, and [Anas added] that eating while standing was even worse.239 This advice on eating and drinking mindfully is a proven key to avoiding the dangers of overeating and obesity.240

در مورد بهداشت فردی، این سخنان به پیامبر محمد ﷺ نسبت داده شده است: «ده چیز از فطرت است».

As for personal hygiene, the following words are attributed to the Prophet Muhammad :صلى الله عليه وسلم Ten practices are from the fiṭrah (natural inclinations):

کوتاه کردن سبیل، بلند گذاشتن ریش، مسواک زدن، آب در بینی کشیدن، کوتاه کردن ناخن‌ها، شستن بندهای انگشتان، کندن موی زیر بغل، تراشیدن موی زهار، و شستن خود با آب پس از استفاده از توالت.

trimming the mustache, letting the beard grow, brushing the teeth, rinsing the nose, clipping the nails, washing the finger joints, plucking armpit hair, shaving pubic hair, and washing oneself with water after using the lavatory.

راوی فرعی گفت: «و دهمین را فراموش کردم، مگر اینکه آن، شستن دهان باشد.»241

A sub-narrator said, “And I forgot the tenth, unless it was rinsing the mouth.”241

هنگامی که مردم در حکمت این تعالیم می‌اندیشند، آثار به‌کارگیری آن‌ها را می‌بینند و احکام اسلام را از منظر مقاصد عالی‌اش بررسی می‌کنند، اغلب هم از نظر فکری و هم از نظر معنوی به شور می‌آیند. همین ده عمل که در بالا آمد، برای نمونه، نه‌تنها گواهی می‌دهد که پیامبر پایانی ﷺ در بهداشت، قرن‌ها از پیشروترین تمدن‌های زمانه‌اش جلوتر بود، بلکه نشان می‌دهد که خداوند مهربان، صاحب عزت، نسبت به آفریدگانش چقدر مهربان است.

When people reflect on the wisdom of such teachings, see the effects of their application, and consider the laws of Islam from the perspective of their higher objectives, they are often stirred both intellectually and spiritually. These ten practices above, for instance, do not just testify to the Final Prophet صلى الله عليه وسلم being centuries ahead of the most progressive civilizations of his time in hygiene, but they also indicate how kind the Most Affectionate, Lord of Might, is to His creation.

جورج برنارد شاو (د. ۱۹۵۰)، نمایشنامه‌نویس و منتقد ایرلندیِ صاحب‌نفوذ، می‌نویسد: ...تدوین‌کنندگان دینِ بومیِ منسوخ‌شده، مانند محمد ﷺ، آن‌قدر روشن‌بین بودند که اقدامات بهداشتی‌ای مانند وضو و رفتارِ بسیار دقیق و محترمانه با هرآنچه بدن انسان دور می‌اندازد، حتی ناخن‌ها و موهای تراشیده‌شده، را به‌عنوان وظایف دینی مقرر کنند؛ و مبلغان ما بی‌ملاحظه این آموزهٔ پرهیزگارانه را بی‌اعتبار کردند بی‌آنکه جایگزینی برای آن فراهم کنند، و جای آن به‌سرعت با تنبلی و بی‌توجهی پر شد.242

George Bernard Shaw (d. 1950), an influential Irish playwright and critic, writes, ...the formulators of the superseded native religion, like Mahomet, had been enlightened enough to introduce as religious duties such sanitary measures as ablution and the most careful and reverent treatment of everything cast off by the human body, even to nail clippings and hairs; and our missionaries thoughtlessly discredited this godly doctrine without supplying its place, which was promptly taken by laziness and neglect.242

تا زمان رویارویی مسیحیت اروپایی با جهان اسلام در جریان جنگ‌های صلیبی در قرن یازدهم، حمام کردن هنوز در میان اروپاییان رسم نبود. بیماری‌های همه‌گیر مرتباً به خانه‌های نابهداشتی آنان سر می‌زدند و آنان لباس‌هایی پوشیده از چرک و کثافت را می‌پوشیدند تا جایی که از تن‌شان می‌افتاد. در آن زمان، مسلمانان به مدت چهارصد سال برای نماز وضو می‌گرفتند، پس از همبستری غسل می‌کردند، برای عبادات آیینی شستشو می‌کردند، و حتی مردگان خود را می‌شستند. جیمز هارپر دربارهٔ جنگ‌های صلیبی می‌نویسد: «در اروپا شستشو اولویتی به شمار نمی‌آمد؛ در واقع اغلب آن را نشانهٔ زنانگی می‌دانستند و خوار می‌شمردند.»

Until Christendom’s encounter with the Muslim world during the Crusades of the eleventh century, bathing was not yet customary amongst Europeans. Plagues would regularly visit their unsanitary dwellings, and they would wear grime-covered clothing until it fell off their bodies. By that time, Muslims had been washing for prayers, bathing after sexual intercourse, and for ritual devotions, and even washing their deceased—for four hundred years. As James Harpur writes about the Crusades, Back in Europe washing was not considered a priority, indeed it was often despised as a mark of effeminacy.

اما صلیبیون خیلی زود به لذتهای درمانی حمام عمومی پی بردند؛ حمامی شبیه حمامهای ترکی امروزی که بخش عادی زندگی مسلمانان بود.243

But the Crusaders soon began to discover the therapeutic pleasures of the public bath—similar to a modern Turkish bath—that was a normal part of Muslim life.243

اسلام حتی از خوردنِ پیاز خام نهی کرده و به شستنِ مرتبِ دهان و مسواک زدنِ مکرر سفارش نموده است. همان‌طور که پیامبر ﷺ فرمود: «مسواک پاک‌کننده‌ی دهان است و موجبِ خشنودیِ پروردگار.»244

Islam even discouraged the consumption of raw onions, and promoted rinsing the mouth regularly and brushing the teeth frequently. As the Prophet صلى الله عليه وسلم said, “The toothbrush is a purification for the mouth, and a means of pleasing the Lord.”244

آخرین پیامبر اسلام، محمد ﷺ، آموخت که این‌ها وسیله‌هایی برای نزدیکی به خداوند هستند، و برای آن‌که مردم و فرشتگانی که از بوی بد آزرده می‌شوند، رنجیده نشوند. با پیشرفت‌های امروز فناوری پزشکی، بیشتر ما درک می‌کنیم که مسواک زدن و کاهش قند دهان، برای نمونه، چقدر در پیشگیری از پوسیدگی دندان‌ها و دردی که از عفونت لثه‌ها برمی‌خیزد، سودمند است.

Islam’s final Prophet, Muhammad صلى الله عليه وسلم, taught that these are means of nearness to God, and of not offending people and angels who are bothered by bad odors. With today’s advances in medical technology, most of us understand just how useful brushing one’s teeth and diluting the sugar in one’s mouth—for instance—can be in preventing rotting teeth and the agony that ensues from gum infection.

پیامبر محمد ﷺ به مسلمانان دستور داد که وضوی خود را با شستن کامل دست‌ها آغاز کنند. برآورد شده است که تنها ۱۹ درصد مردم در سراسر جهان پس از استفاده از توالت دست‌های خود را می‌شویند، و آمار بیماری‌های قابل پیشگیری ناشی از بهداشت ضعیف دست‌ها امروز در قاره آمریکا هشداردهنده‌تر از مناطق مدیترانه شرقی با اکثریت مسلمان است.۲۴۵ با وجود شواهد علمی فراوانی که سودمندی این عمل ساده پاکیزگی را برای سلامتی و حتی نجات جان نشان می‌دهد،۲۴۶ می‌بینیم که در دنیای امروزی، جایی که احتیاط‌های بهداشتی به‌طور کلی به سلامت بیشتر جمعیت‌ها کمک کرده است، مردم هنوز در این زمینه به اندازه مسلمانانی که نزدیک به ۱۴۰۰ سال این کار را انجام داده‌اند، از نظر بهداشتی انگیزه ندارند.

The Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم instructed Muslims to begin their wuḍū’ (ritual ablution), or pre-prayer wash, by thoroughly rinsing their hands. It is estimated that only 19% of people across the world wash their hands after using the toilet, and the numbers on preventable diseases attributable to poor hand hygiene are more alarming in the Americas today than in the Muslim-majority Eastern Mediterranean regions.245 Despite the amount of scientific evidence documenting the health and even life-saving benefits of this basic cleanliness practice,246 we find that in today’s modern world, where sanitary precautions in general have contributed to overall healthier populations, people are still not as hygienically motivated in this regard as Muslims have been for nearly 1,500 years.

یکی دیگر از اجزای وضوء، شستن بینی است. پژوهشگران تازه شروع به کشف این کرده‌اند که این عمل ساده تا چه اندازه می‌تواند برای سلامتی ما ارزشمند باشد. یک پژوهش به این نتیجه رسیده است که «آبشویی بینی پتانسیل عظیمی برای بهبود کیفیت زندگی به شیوه‌ای مقرون‌به‌صرفه برای میلیون‌ها بیمار دارد.»247

Another component of the ritual wuḍū’ involves rinsing the nose. Researchers are beginning to discover just how valuable this simple practice can be to our health. One study concluded that “nasal irrigation has enormous potential in improving quality of life in a cost‐efficient manner for millions of patients.”247

رینولوژیست‌ها آن را «آبیاری بینی» می‌نامند، زیرا فرستادن مقادیر کم آب تا عمق بینی روش درست درمان و پیشگیری از سینوزیت است، در کنار مزایای دیگر. این دقیقاً همان چیزی است که پیامبر ﷺ در سخنش تجویز کرد: «و در آبیاری بینی کاملاً دقت کن، مگر آنکه روزه‌دار باشی.»[248] به بیان دیگر، در این شست‌وشوی بینی آب باید تقریباً به حلق برسد، و از این رو در هنگام روزه احتیاط لازم است.

Rhinologists refer to it as “nasal irrigation” because sending small amounts of water all the way through is the proper way to treat and prevent sinusitis, among other things. This is precisely what the Prophet صلى الله عليه وسلم prescribed in his statement, “And be thorough in irrigating the nose, unless you are fasting.”248 In other words, the water should almost reach the throat in this nasal rinsing, hence carefulness during fasting is warranted.

پیام اسلامی همچنین این تصور را تقویت می‌کرد که شستشوی آیینی تنها به پاکیزگی ظاهری مربوط نمی‌شود. پیامبر محمد ﷺ آموزش داد که پیش از انجام صلاة، که برای برقراری پیوند با خداوند است، این عبادت مقدس باید با وضو آغاز شود، حتی اگر ظاهر انسان آلوده نباشد. این امر نشان‌دهنده جدایی‌ناپذیری عالم جسمانی و عالم معنوی به نظر می‌رسد؛ و همان‌گونه که آب از آسمان فرود می‌آید تا بدن ما را از خاک و بوهای ناخوشایند پاک کند، این آب به ما امکان می‌دهد با شستن روح‌هایمان از آنچه آن‌ها را آلوده کرده است، دوباره با آسمان پیوند یابیم. در بحث طهارت آیینی، خداوند با اشاره‌ای به این کارکرد دوگانه ژرف، سخن را چنین به پایان می‌برد: «خداوند کسانی را که پیوسته توبه می‌کنند دوست دارد و کسانی را که خود را پاک می‌دارند دوست دارد.»249 پیامبر ﷺ نیز پاکیزگی ظاهر و باطن را به هم پیوند داد و یادآور شد که در هنگام شستن آیینی بدن، ما در واقع روح و ذهن ناخودآگاه خود را نیز از گناهانی که پیوسته آن‌ها را آلوده می‌کنند پاک می‌سازیم. ایشان ﷺ فرمود: «هیچ‌کس از شما آب وضوی خود را نزدیک نمی‌آورد، سپس دهان خود را می‌شوید و آب در بینی می‌کند و آن را پاک می‌سازد، مگر آنکه گناهان صورت و دهان و بینی‌اش با آن آب فرو می‌ریزد. سپس چهره‌اش را چنان‌که خداوند به او فرمان داده است نمی‌شوید، مگر آنکه گناهان چهره‌اش از نوک ریش او همراه با آب فرو می‌ریزد. سپس دست‌هایش را تا آرنج نمی‌شوید، مگر آنکه گناهان دست‌هایش از سرانگشتانش همراه با آب فرو می‌ریزد. سپس [دست‌های تر خود را] بر سرش نمی‌کشد، مگر آنکه گناهان سرش از انتهای موهایش همراه با آب شسته می‌شود.»

The Islamic message also reinforced the notion that ritual washing is not just about outer cleanliness. The Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم taught that before performing the ṣalāh to connect with God, this sacred engagement should begin with the wuḍū’, even if we may be externally unsoiled. This seems to symbolize the inseparability of the physical and metaphysical realms, and that just as water originates from the heavens to cleanse our physical bodies from dirt and unpleasant odors, it too allows us to reconnect with heaven through rinsing our spirits from that which has polluted them. In the context of ritual purification, Allah concludes the discussion with an allusion to this profound dual function, saying, “Allah loves those who are constantly repentant and loves those who purify themselves.”249 The Prophet صلى الله عليه وسلم also linked the purification of the exterior and interior, helping us remember that during the ritual washing of our bodies, we are also cleansing our souls and subconscious minds from the iniquities that regularly pollute them. He صلى الله عليه وسلم said, No person among you brings near his ablution water, then rinses his mouth and irrigates then clears his nose, except that the sins of his face and mouth and nostrils fall therefrom. And then, he does not wash his face as Allah has instructed him, except that his face’s sins fall from the tips of his beard along with the water. And then, he does not wash his arms to the elbows, except that his arms’ sins fall from his fingertips along with the water. And then, he does not pass his [wet hands] over his head, except that the sins of his head are washed away through the ends of his hair along with the water.

و سپس، او پاهایش را تا بندِ پا نمی‌شوید، مگر اینکه گناهانِ پاهایش از انگشتانِ پا همراه با آب شسته می‌شود. سپس، برای نماز برنمی‌خیزد، که در آن خداوند را ستایش می‌کند، او را تسبیح می‌گوید، بزرگی‌اش را آن‌گونه که شایسته است اعلام می‌کند، و دل خود را به درگاهِ خداوند می‌ریزد، مگر اینکه از آن نماز بیرون می‌آید در حالی که از گناه پاک است، همان‌گونه که در روزی که مادرش او را زایید.250

And then, he does not wash his feet to the ankles, except that his feet’s sins are washed away from his toes along with the water. Then, he does not rise to prayer, wherein he praises Allah, glorifies Him, proclaims His greatness as He deserves, and pours his heart out to Allah, except that he emerges from that prayer as sin-free as the day his mother gave birth to him.250