۵.۳۰ جاودانگی امتِ او
5.30 The Immortality Of His Nation
در روایات متعددی، پیامبر صلى الله عليه وسلم فرمودند: «همواره گروهی از امت من بر حق پیروز خواهند بود و کسانی که با آنان مخالفت کنند به ایشان زیانی نخواهند رساند، تا آنگاه که فرمان خداوند فرا رسد.»۳۳۶ ادیان بسیاری آمدند و رفتند، و با این حال ایشان صلى الله عليه وسلم با قاطعیت بیان داشتند که با وجود همه فساد و انحطاط اخلاقی، مؤمنان واقعی اسلام پایدار خواهند ماند.
In a multitude of reports, the Prophet صلى الله عليه وسلم declared, “There will never cease to be a group from my nation victorious upon the truth, unharmed by those who will oppose them, until Allah’s decree comes to pass.”336 So many religions have come and gone, and yet he صلى الله عليه وسلم boldly expressed that despite all the corruption and moral degradation, true believers in Islam will endure.
حتی زمانی که سختیهای حفظ اسلام به «چنگ زدن به زغالِ سوزان» تشبیه شود، همواره مسلمانانی وجود خواهند داشت که دینشان را بیش از جانشان ارزش مینهند. از همین رو پیامبر ﷺ در حدیثی دیگر آنان را چنین توصیف کردهاند: «قیامت برپا نمیشود تا آنکه مردی از کنار قبر برادرش بگذرد و بگوید: کاش من به جای او بودم.» ابن بطّال (د. ۱۰۵۷ م) توضیح میدهد که این سخن از هیچ تمایل به خودکشی ناشی نمیشود، بلکه از نگرانی آن است که بدیهای فراگیر و نیرومندی دشمنانشان، دینشان را از آنان بگیرد.339
Even when the adversity involved in preserving Islam will be tantamount to “grasping onto a burning coal,”337 Muslims will always exist who value their faith over their lives, and hence the Prophet صلى الله عليه وسلم further described them in another hadith by saying, “The Hour will not commence until a man passes by the grave of his brother and says, ‘I wish I were in his place.’”338 Ibn Baṭṭ āl (d. 1057) explains that this will not be due to any suicidal ideation, but rather an anxiety that the prevalent evils and the strength of their adversaries may cost them their religion.339
۳۳۶ البخاری، صحیح البخاری، ۴:۲۰۷ #۳۶۴۱؛ مسلم، صحیح مسلم، ۳:۱۰۲۳ #۱۹۲۰.
336 al-Bukhārī, Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, 4:207 #3641; Muslim, Ṣaḥīḥ Muslim, 3:1023 #1920.
[الترمذی، سنن الترمذی، ۴:۹۶ #۲۲۶۰]
337 al-Tirmidhī, Sunan al-Tirmidhī, 4:96 #2260.
البخاری، صحیح البخاری، ۹:۵۸ #۷۱۱۵؛ مسلم، صحیح مسلم، ۴:۲۲۳۱ #۱۵۷.
338 al-Bukhārī, Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, 9:58 #7115; Muslim, Ṣaḥīḥ Muslim, 4:2231 #157.
۳۳۹ ابن حجر، فتح الباری، ۱۳:۷۵.
339 Ibn Ḥajar, Fatḥ al-Bārī, 13:75.