بگو [ای محمد]: «این راه من است؛ من و کسانی که از من پیروی می‌کنند، با بصیرت به سوی الله دعوت می‌کنیم. و الله پاک و منزه است، و من از مشرکان نیستم.»166

Say [O Muhammad], “This is my way; I invite to Allah with insight, I and those who follow me. And exalted is Allah; and I am not of those who associate others with Him.”166

پیامبر محمد ﷺ هرگز از مردم نخواست که او را بپرستند. حتی اجازه نمی‌داد که مردم بیش از اندازه به او احترام بگذارند، همواره میان ذات الهی و طبیعت انسانی خود تمایزی روشن قائل می‌شد، و مانع می‌شد که مردم هنگام ورود او به اتاقی برایش به پا خیزند (نگاه کنید به فصل ۲). او ﷺ به سخنانی که به‌طور ضمنی محمد ﷺ و الله را در گفتار خود با هم برابر می‌دانست اعتراض می‌کرد،۱۶۷ و در بستر مرگ درباره کارهای مردمان گذشته هشدار داد که قبرهای پیامبرانشان را به زیارتگاه تبدیل کرده بودند.۱۶۸ هیچ سنگ زیربنایی‌ای در پیام او بزرگ‌تر از این نبود که پاک‌ترین درک از توحید را در دل مردم حفظ کند و هر مانعی میان افراد و پیوند مستقیم و شخصی‌شان با خدا را از میان بردارد.

The Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم never asked people to worship him. He did not even allow people to display excessive reverence to him, would always make a sharp distinction between the Divine and his own human nature, and would stop people from standing for him when he entered a room (see Chapter 2). He صلى الله عليه وسلم objected to people implicitly equating him and Allah in their statements,167 and warned on his deathbed about the actions of past people who had turned the graves of their prophets into shrines.168 There was no greater keystone of his message than protecting the purest understanding of monotheism in people’s hearts and removing any barrier between individuals and their direct and personal connection with God.